Εξοχώτατε Πρωθυπουργέ της Ελλάδας,
Πολυχρονεμένε μου Πατισάχ!
Με την επιστολή μου αυτή επιχειρώ να επικοινωνήσω μαζί σας, για να σας εκθέσω μέρος των απόψεων μου που αφορούν σε σας και το δύσκολο έργο που σας ανέθεσε με την ψήφο του ο Ελληνικός λαός. Πρώτα πρώτα θα καταθέσω την πολιτική μου ταυτότητα, έτσι, γιατί οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Ουδέποτε μετά την μεταπολίτευση και προ αυτής υπήρξα φίλους και υποστηρικτής της παράταξης σας. Από μικρός, μαθητής γυμνασίου, ακολούθησα τον ιστορικό Γέρο της Δημοκρατίας.
Ο οποίος ως Πρωθυπουργός και ταυτόχρονα ως Υπουργός Παιδείας με Υφυπουργό το φωτισμένο Λουκή Ακρίτα και Γενικό Γραμματέα τον αξέχαστο Παπανούτσο πραγματοποίησε την ιστορική μεταρρύθμιση στην Παιδεία.
Ο φάκελος μου αρχίζει με το βαθύ παράπτωμα ότι διάβασα στις αρχές της δεκαετίας του εξήντα τις εφημερίδες “ΒΗΜΑ” “ΝΕΑ”. Ο Γέρος της Δημοκρατίας, ως γνωστόν, είχε κορυφαίο Υπουργό στην κυβέρνηση του τον αείμνηστο πατέρα σας, τον οποίο είχα την τιμή να γνωρίσω προσωπικά ένα απόγευμα του έτους χίλια εννιακόσια εβδομήντα πέντε στο Ασκύφου Σφακίων, όταν υπηρετούσα εκεί ως δάσκαλος. Στη συνέχεια ακολούθησα τον αναμορφωτή της Ελλάδας Ανδρέα Παπανδρέου και εξακολουθώ να είμαι τοποθετημένος στο χώρο αυτό που υπάρχει και τώρα στις ψυχές των Ελλήνων.
Με άλλα λόγια εξακολουθώ να είμαι Σοσιαλιστής με την πραγματική έννοια του όρου και να μάχομαι για ψωμί για όλους, για μόρφωση για όλους, για δικαιώματα μα και για υποχρεώσεις. Σήμερα όμως αναλύοντας τα πολιτικά πράγματα με περίσκεψη και ρεαλισμό, βρίσκω ότι οι πολιτικές δυνάμεις που επικρατούν σήμερα στη χώρα είστε εσείς ως πρόσωπο και ως παράταξη.
Παράταξη πολυσυλλεκτική και επομένως με πολλές δυσκολίες, που κατέχετε και την εξουσία και το αντίπαλο δέος, δηλαδή, αυτός ο καταληψίας που δεν έζησε ποτέ πραγματικούς αγώνες, πέραν από τις καταλήψεις στο σχολείο, που δεν έζησε ποτέ τι είναι φτώχια, πείνα, πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, απόρριψη για τις πεποιθήσεις του, Αλέξης Τσίπρας και η παρέα του των Εξαρχείων.
Ο κύριος Τσίπρας, ο επί τέσσερα και μισό χρόνια Πρωθυπουργός της χώρας, που λίγο έλειψε να μας διαλύσει με τις αποφάσεις του και με το αντιφατικό κόμμα του, του οποίου άλλαξε το λογότυπο καθώς και τα πρόσωπα που τους άλλαξε πόστα. Άλλαξε δηλαδή ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Ποιο είναι το πολιτικό τους όραμα; Ποια είναι η κατεύθυνση τους; Μήπως η φτωχοποίηση των Ελλήνων; Για να τους δίδουν ένα φτωχό επίδομα και να παίρνουν τους ψήφους; Πολιτική πενία. Όραμα τους μόνο η εξουσία για την εξουσία. Πενία και στέρηση σε απόψεις και ιδέες.
Πολιτική πενία που οδηγεί σε καταστροφή. Αυτό εξάλλου φαίνεται καθαρά και από τον τρόπο που ασκούν την αντιπολίτευση. Αντιπολίτευση για τις μάσκες, για τα «παγουρίνο», και για ζητήματα που οι ίδιοι τα κατηγορούσαν. Εσείς όμως κύριε Πρωθυπουργε; Και η παράταξη σας; Συνεχώς βάζετε «γκολ» στα δικά σας δίκτυα. Δημιουργείτε οι ίδιοι προβλήματα στον εαυτό σας. Είναι σα να λέμε κατά τον ποδοσφαιρικό όρο χάνετε με «αυτογκόλ». Είστε σα να λέμε η πανίσχυρη ομάδα της Μπαρτσελόνα και την τρώτε όχι από τη Ρεάλ αλλά από τη Βιγιαρεάλ γιατί νικήσατε μόνοι σας τον εαυτό σας.
Κύριε Πρωθυπουργε!
Πολυχρονεμενε μου!
Σήμερα είστε εσείς η κυρίαρχη πολιτική δύναμη. Σήμερα είστε παντοδύναμος Πρωθυπουργός. Έχετε σημειώσει σημαντικές επιτυχίες όπως Έβρος, Κορονοιός, ελληνοτουρκικό, μεταναστευτικό. Προσέξτε όμως. Οι εποχές και οι καταστάσεις αλλάζουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ότι σήμερα θεωρείται βέβαιον, αύριο θεωρείται αβέβαιον. Ότι είναι σήμερα σίγουρο, αύριο γίνεται μόνο πιθανό. Η στήριξη που έχετε, όλη την ελληνική κοινωνία, αύριο μπορεί να καταρρεύσει.
Για να διατηρήσετε αυτή την πρωτοφανή στήριξη που κερδίσατε με πολλή δουλειά και σωφροσύνη, πρέπει να σταματήσετε να βάζετε αυτογκόλ. Αυτογκόλ χαρακτηρίζω την υπόθεση Πολάκη. Αυτογκόλ χαρακτηρίζω την υπόθεση με τις μάσκες. Αυτογκόλ χαρακτηρίζω, να αφήνετε να μεγαλώνει το κίνημα εναντίον της μάσκας. Μου θυμίζει, χωρίς να το θέλω, το κίνημα το γελοίο “δεν πληρώνω, δεν πληρώνω”. Βάλτε τους Υπουργούς σας να ασχοληθούν σοβαρά με τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών. Δυστυχώς, υπάρχουν πολλά. Τραβήξτε αυτιά και τιμωρήστε και κάποιους, προς παραδειγματισμό. «Οι καιροί ου μενετοί» Θουκυδίδης. «Οι ευκαιρίες δεν περιμένουν»
Με εξαιρετική τιμή
Κανέλλης Λεωνίδας
Συνταξιούχος δάσκαλος