Έχει ειπωθεί ότι η δημοσιογραφία είναι το είδος του γραπτού λόγου κατά το οποίο συλλέγονται ειδήσεις ή πληροφορίες και διαδίδονται στην κοινωνία μέσω των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, εντύπως ή ηλεκτρονικά. Σκοπός είναι η ενημέρωση του αναγνωστικού κοινού με απώτερο στόχο τη βελτίωση της κοινωνίας.
Βέβαια, κάθε δημοσιογραφική είδηση περιέχει έμμεσα ή άμεσα την υποκειμενική άποψη του δημιουργού της. Παρά ταύτα, ο δημοσιογράφος του εντύπου έχει το δεοντολογικό χρέος να ακολουθεί τους κώδικες δεοντολογίας, τους άγραφους δημοσιογραφικούς κανόνες, αλλά κυρίως τους θεσμοθετημένους κανόνες του επαγγέλματος, του φορέα του και της ίδιας της Ένωσης Συντακτών.
Σκοπός του είναι η ενημέρωση των αναγνωστών για τα διαδραματιζόμενα θέματα της κοινωνίας. Πρόκειται για ένα έργο, ή καλύτερα για ένα λειτούργημα, που βοηθά στην εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Για τους φανατικούς αναγνώστες, η ανάγνωση κρύβει συχνά μια μαγική, σχεδόν τελετουργική διάσταση. Γνωρίζουμε αναγνώστες που θέλουν την εφημερίδα ανέγγιχτη από προηγούμενα βλέμματα, επιζητώντας την πρώτη, «παρθενική» ανάγνωση.
Για τον ίδιο τον δημοσιογράφο αλλά και τον πιστό αναγνώστη, η σχέση αυτή είναι βαθιά συναισθηματική, σαν να πρόκειται για έναν ζωντανό οργανισμό. Ο δημοσιογράφος μορφοποιεί την ύλη με σχεδόν ερωτική φροντίδα, ενώ για τον αναγνώστη -όταν το θέμα τον αγγίζει- η σχέση υποκειμένου και αντικειμένου οδηγείται σε υπέρβαση.
Η είδηση απαιτεί μια ζωοποιό λειτουργία, έναν διαρκή διάλογο, όπου το τυπωμένο φύλλο μοιάζει με σύντροφο. Η αίσθηση της αφής, τόσο από τον δημιουργό την ώρα της γραφής όσο και από τον αναγνώστη που την κρατά ανά χείρας, προσφέρει μια μορφή ηδονικής απόλαυσης με προσδοκώμενο σκοπό την ενημέρωση.
Στη διάρκεια της ζωής μας, αρκετές εφημερίδες διαβάστηκαν ή μας είχαν ως ενεργούς συνεργάτες. Σε χρόνους δύσκολους, συμμετείχαμε στα δισέλιδα έντυπα του «παπά του Θεού και του λαού», Γεωργίου Πυρουνάκη, ή κυκλοφορούσαμε, χέρι με χέρι, τους «Προβληματισμούς» και τους «Κήρυκες Ελευθερίας», με φίλους και συντρόφους, στις πόλεις του Ρεθύμνου και του Ηρακλείου.
Θυμόμαστε ακόμα τις μαθητικές εφημερίδες και τις εφημερίδες τοίχου -κατά το πρότυπο του Μάο Τσε Τουνγκ- στο 6ο Γυμνάσιο Ηρακλείου. Στο Ρέθυμνο, τα «Ρεθεμνιώτικα Νέα» φιλοξένησαν επί μια δεκαετία την παράνομη μαθητική εφημερίδα του 1ου Γυμνασίου της πόλης, και εν συνεχεία την πολιτική εφημερίδα «Αλλαγή», ως αίτημα της εποχής, με πρωτοβουλία του αξέχαστου Μανώλη Λουκάκη.
Ερχόμενος στο Ηράκλειο, η εφημερίδα «ΠΑΤΡΙΣ», ως έγκριτο έντυπο του δημοκρατικού χώρου -μαζί με την τότε εφημερίδα «Τόλμη» του καλού φίλου Νίκου Βιδάκη- φιλοξενεί συχνά τις σκέψεις, τους στοχασμούς και τα επιστημονικά, λογοτεχνικά και ιστορικά ενδιαφέροντά μου. Είναι ένα ζωντανό έντυπο που συνεχίζει επάξια τη βαριά ιστορική παράδοση που θεμελίωσε το 1946 ο ιδρυτής της, Αθηναγόρας Μυκωνιάτης, και κράτησαν ζωντανή οι τακτικοί και έκτακτοι συνεργάτες της.
Τη συνέχεια αυτής της ιστορικής διαδρομής έχει αναλάβει πλέον ως εκδότης και διευθυντής ο δυναμικός επιχειρηματίας και φίλος Κώστας Ξυλούρης. Συμπληρώνοντας 80 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας (1946-2026), η «ΠΑΤΡΙΣ» περνά σε μια νέα εποχή, εκσυγχρονίζοντας πλήρως τόσο την έντυπη μορφή της όσο και το ψηφιακό patris.gr.
Ευχόμαστε «χρόνια πολλά» και μακροημέρευση στην εφημερίδα, στον εκδότη και διευθυντή, καθώς και στη δημοσιογραφική της ομάδα, ώστε να συνεχίσουν να υπηρετούν την πρόοδο της κοινωνίας μας και στις δύο μορφές της, την έντυπη και την ηλεκτρονική.
Υ.Γ.: Πριν από τρία χρόνια, είχαμε την τιμή να απευθύνουμε επίσημο χαιρετισμό για την ανάληψη της έκδοσης και κυκλοφορίας της εφημερίδας «ΠΑΤΡΙΣ» από τον φίλο Κώστα Ξυλούρη, σε μια συγκινητική εκδήλωση στην αίθουσα του Εμπορικού Επιμελητηρίου Ηρακλείου.
Σήμερα, με τη συμπλήρωση των 80 ετών, η μεγάλη γιορτή του ομίλου στην Πλατεία Ελευθερίας απέδειξε ότι η εφημερίδα παραμένει ο ισχυρός συνεκτικός κρίκος του Ηρακλείου και ολόκληρης της Κρήτης.