Πολύ συχνά η σκέψη μας, αυτονομείται και ξεφεύγει από τους κανόνες λειτουργίας του κεντρικού εγκεφάλου, έτσι που φέρνει στην επιφάνεια εντελώς αυθαίρετα, πράγματα και καταστάσεις που δεν είναι πάντα ευχάριστες.
Ανασύρει και ενεργοποιεί, μνήμες, εικόνες, γεγονότα, που δεν είναι πάντα ευχάριστα, και σου προκαλεί ασφαλώς μια σχετική δυσφορία. Θα πρέπει ωστόσο να συμφιλιωθείς και με τις αρνητικές πραγματικότητες, και να μάθεις να δέχεσαι την κάθε ευχάριστη, μα και την κάθε δυσάρεστη επίσκεψη, στο κονάκι της θύμησης.
Στου λογισμού τον ουρανό μαύρα πουλιά πετούνε,
κι έναν παλιό, λυπητερό σκοπό μού τραγουδούνε…
Υποθέτω ότι και ο λογισμός έχει το δικαίωμα, να ξεφεύγει κάπου-κάπου, και να μπαίνει σε δρόμους δικής του επιλογής. Να φεύγει χωρίς την άδεια του δυνάστη αφεντικού, και να συναντά ξεχασμένα, ή και απαγορευμένα ακόμη, σοκάκια της μνήμης.
Να μπαίνει σε μονοπάτια που δεν τα έχει περπατήσει τόσο συχνά, και να αισθάνεται έντονα τις εντυπώσεις, καλές και κακές που συναντά. Η αίσθηση και η γοητεία τής μη προδιαγεγραμμένης πορείας, είναι συναρπαστική. Ίσως και λυτρωτική μερικές φορές.
Έπιασε φύλλα και φτερά ο λογισμός μου πάλι,
μέσα σε τέθοια χειμωνιά, και πού θα τονε βγάλει…
Κρατώντας με από το χέρι, σαν μικρό παιδί, ο λογισμός με πάει μια από ‘δω μια από ‘κει, και μου φανερώνει πράγματα και καταστάσεις, που δεν θα τις έβλεπα αν έκανα μια συνηθισμένη βόλτα, στα μέρη τα γνωστά. Έτσι, διαπιστώνω την ύπαρξη πληγωμένων τόπων, θλιμμένων ανθρώπων και εικόνες μιας φύσης κλαίουσας και πονεμένης. Βουβής και αμίλητης αλλά και βαθιά θυμωμένης. Έτοιμης να αντιδράσει βίαια..
Θωρώ τον κόσμο και χαλά, πέτρα την πέτρα πέφτει,
γιατί σε ψεύτικες χαρές, κι όφκαιρες επλανεύτη…
Κάθε μέρα, κάθε ώρα, όλο και πιο πολύ γίνονται ορατά, τα σημάδια μιας θυμωμένης πλάσης. Αυτός ο κόσμος γύρω μας, ο έμψυχος και ο άψυχος, νιώθεις να δυσφορεί και να θυμώνει. Να θυμώνει με απρόσμενες και ανεξέλεγκτες αντιδράσεις. Γιατί πέρα από την επώδυνη καθημερινότητα, την τραυματισμένη ζωή των ανθρώπων, υπάρχει και ο θυμός και η οργή της ίδιας της φύσης, που κάποια στιγμή θα μιλήσει κι αυτή. Και θα μιλήσει άγρια και καταστροφικά.
Μ’ αυτό το δρόμο τον στραβό, που ’χει η ζωή μας πάρει,
καλλιά ‘χα ακόμη με προβιές, να ζω σ’ ένα σπηλιάρι…
Η δυσφορία και η αντίδραση είναι το φυσιολογικό παρεπόμενο, ύστερα από την διαπίστωση μιας στρεβλής πορείας. Παρατηρείς με αρκετή θλίψη το ξεστράτισμα της κοινωνίας των ανθρώπων, την αδιέξοδη πορεία της ίδιας της ζωής, και εισπράττεις ήδη αρκετές αρνητικές συνέπειες.
Ωστόσο, οι αντιδράσεις σου περιορίζονται, για την ώρα, μόνο στο επίπεδο των διαπιστώσεων. Πότε επιτέλους θα ωριμάσεις, και θ’ αποφασίσεις να πάρεις στα χέρια σου την ευθύνη για τη ζωή σου…
Άχι και γιάϊντα με χτυπούν κι οι τέσσερις ανέμοι,
κι ειν’ η καρδιά μου ένα κλαδί, λιανό-λιανό και τρέμει…
Καμιά φορά συλλογίζεσαι, αν έχομε όλοι μας πραγματική αντίληψη των όσων συμβαίνουν γύρω μας, κι αν μπορούμε να κάνομε ένα βήμα πιο πέρα από την απλή εντύπωση. Ένας σιωπηλός και ύπουλος μιθριδατισμός έχει αρχίσει να διαποτίζει και το σώμα και την ψυχή μας. Μήπως έχομε συμφιλιωθεί ήδη με τη μαύρη μας μοίρα…
Μέρα τη μέρα χάνεται, κι ώρα την ώρα σβήνει,
το αίστημα, κι η ζήση μπλιό, άνοστη θα πομείνει…
Καθόμαστε, λοιπόν, και διεκτραγωδούμε τη μίζερη μας ζωή, ενώ γύρω μας όλα εξελίσσονται χωρίς καμιά δική μας παρέμβαση. Ακόμη και οι διαπιστώσεις μας, πολλές φορές είναι άστοχες.
Περιμένομε ίσως από κάποιον άλλο να πράξει αυτό που εμείς αποφεύγομε να κάνομε… Η αδράνεια, όμως, και η αδιαφορία έχουν κόστος, και βαρειές συνέπειες για την ίδια μας τη ζωή. Ας παρηγορηθούμε ωστόσο, από το γεγονός ότι τουλάχιστον κάνομε κάποιες διαπιστώσεις, που ίσως κυοφορούν μέσα τους την αυριανή πράξη…
Άχι πως φεύγουν οι καιροί, και καταλυούνται οι χρόνοι,
δίχως ν’ αλλάσει τίποτα, βραδυάζει ξημερώνει…