Παρακολουθώ, αναγκαστικά χρόνια τώρα, τις αυτοδιαψεύσεις, τις αυταπάτες, τις αντιφάσεις, τις ασάφειες και τις κυβιστήσεις του Αλέξη Τσίπρα. Και τις δικαιολογώ. Κάτι ο εμφανής πολιτικός καιροσκοπισμός, υποκρισία και αμοραλισμός, κάτι η ένδεια πολιτικής πρότασης, αρχών και αξιών, κάτι η ανάγκη (ή εξαναγκασμός) να αρθρώσει κάποιον δήθεν αντιπολιτευτικό λόγο, δημιουργούν μια αίσθηση προβλεψιμότητας για το τι θα πει ή θα κάνει που σπάνια εκπλήσσει.
Μια απ’ αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις που εξεπλάγην με την στάση του, ήταν πρόσφατα με την καταψήφιση της ελληνογαλλικής συμφωνίας αμυντικής συνεργασίας.
Όταν όμως άκουσα την επιχειρηματολογία του έναντι μιας, κατά γενική παραδοχή, ιστορικής συμφωνίας, συνειδητοποίησα ότι εμπεριέχει όλα μαζί τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν διαχρονικά την πολιτική του πορεία.
Στο εξής κορωνίδα του πολιτικού καιροσκοπισμού του δεν θα είναι τα “go back Madame Merkel”, “θα παίζουμε τα τύμπανα και θα χορεύουν οι αγορές”, “θα διαγράψουμε το Μνημόνιο με ένα νόμο και ένα άρθρο”. Θα είναι η άθλια αποστροφή του, από το βήμα της Βουλής, στα “φέρετρα των Ελλήνων μαχήτων” που θα έρχονται από τα μέτωπα της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού…
Κάθε νοήμων πολίτης αντιλαμβάνεται νομίζω, την αγωνία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ να ανασύρει τετριμμένα κλισέ της Αριστεράς και να ενεργοποιήσει αδρανή αντανακλαστικά του δήθεν ειρηνιστικού κινήματος για να αλιεύσει συμπάθεια (και ψήφους) από όμορους πολιτικούς χώρους (όπως του ΚΚΕ και του ΜΕΡΑ 25). Είναι όμως τόσο έκδηλα χοντροκομμένος ο τρόπος που την εκδηλώνει που για άλλη μια φορά εκτίθεται και διαψεύδεται.
Εκτίθεται διότι γνωρίζει (ακόμα χειρότερα αν δεν γνωρίζει…) ότι η Γαλλία δεν σύναψε αμυντική συμμαχία με την Ελλάδα για να εξασφαλίσει ελληνική στρατιωτική υποστήριξη σε επιχειρήσεις στο Σαχέλ. Διότι, για την Γαλλία, η ελληνογαλλική συμμαχία:
α. διασκεδάζει τον αρνητικό αντίκτυπο που είχε στη γαλλική κοινή γνώμη η ακύρωση της αυστραλιανής παραγγελίας γαλλικών όπλων, προς χάριν της AUKUS.
β. συνιστά το αντιστάθμισμα ασφαλείας στο κενό που δημιουργεί η μετατόπιση του αμερικανικού ενδιαφέροντος στον Ειρηνικό.
γ. αποσκοπεί στην ενίσχυση της γαλλικής παρουσίας στη Μεσόγειο – ιδιαίτερα στη Νοτιανατολική.
δ. την θέτει σε ρόλο περιφερειακού τοποτηρητή των δυτικών συμφερόντων (εξ ου και η Ουάσιγκτον χαιρέτησε τη σύναψη της συμφωνίας) και σε ρόλο πρωταγωνιστή των ευρωπαϊκών εξελίξεων και της δημιουργίας Ευρωπαϊκού Στρατού.
Εκτίθεται λοιπόν ο κ. Τσίπρας επειδή φαίνεται να αγνοεί την “μεγάλη εικόνα”, δηλαδή τις ραγδαίες γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην περιοχή μας και στον κόσμο, ή επειδή απλά τις προσπερνά συνειδητά για μικροπολιτικούς λόγους;
Χωρίς να αποκλείω εντελώς το πρώτο, θεωρώ πιθανότερο να υποκρίνεται – άλλωστε η υποκρισία, όπως και ο καιροσκοπισμός, είναι από τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα.
Προκαλεί ωστόσο ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη ότι δεν πτοείται και συνεχίζει ακάθεκτος και εκτεθειμένος παρότι συλλαμβάνεται (διαρκώς υποκρινόμενος και ψευδόμενος) με τη γίδα στην πλάτη.
Στην προκειμένη περίπτωση εκτίθεται (ακόμα και σε εκείνους που απευθύνεται), καθότι ως πρωθυπουργός είχε βάλει κατ’ επανάληψη την υπογραφή στα κείμενα των συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου υπέρ της εμπλοκής της Γαλλίας στο Σαχέλ, με το ορθό αιτιολογικό της προστασίας των ευρωπαϊκών συμφερόντων.
Και όχι μόνον αυτό. Αλλά, επί πρωθυπουργίας του, συνέχισε να λειτουργεί το στρατηγείο της ΕΕ στη Λάρισα που είχε ενεργοποιηθεί για να συντονίσει στρατιωτικές επιχειρήσεις υποστήριξης στην πρώην γαλλική αποικία…
Πέραν του πολιτικού καιροσκοπισμού και της υποκρισίας, η στάση του κ. Τσίπρα αποκάλυψε επιπλέον ένδεια εναλλακτικής στρατηγικής, πολιτική μικροψυχία και λυπούμαι που θα το πω, έλλειμμα εθνικής συνείδησης.
Ένδεια εναλλακτικής στρατηγικής, διότι μη έχοντας κάτι άλλο να πει, κατέφυγε σε επικλήσεις και επικρίσεις περί κούρσας εξοπλισμών, όταν ο κάθε νοήμον Έλληνας αναγνωρίζει πολύ καλά ότι ο τουρκικός κίνδυνος είναι διαχρονικά υπαρκτός για την Ελλάδα (αφού η μοίρα το θέλησε να έχουμε τέτοιο γείτονα) και γνωρίζει πως αν θες ειρήνη πρέπει να προετοιμάζεσαι για πόλεμο.
Πολιτική μικροψυχία, διότι ενώ ο ίδιος, σε άλλο χρόνο, είχε θέσει ψηλά τον πήχη των ελληνικών απαιτήσεων, αξιώνοντας πλέον της αγοράς γαλλικών οπλικών συστημάτων και αμυντικής συμφωνίας, όταν ο πολιτικός του αντίπαλος το πετυχαίνει δεν έχει το θάρρος και το ανάστημα να αναγνωρίσει την εθνική επιτυχία.
Και η άρνηση είναι τελικά που εξηγεί το έλλειμμα εθνικής συνείδησης ενός πολιτικού αρχηγού που δείχνει να μην ενοχλείται καθόλου για το γεγονός ότι τη στάση του χαιρετίζουν και επιδοκιμάζουν οι εχθροί της πατρίδας του…
* Ο Μάξιμος Σενετάκης είναι βουλευτής ΝΔ Ηρακλείου