– Έμαθα Διογένη, ότι θα παντρέψεις τον εγγονό σου με όλα τα έξοδα δικά σου, είναι αλήθεια;
- Μπρε αλήθεια είναι αυτό, μα δε γατέχω ήντα γάμο δατοσε κάμω, στην εκκλσά, γη στο δημαρχέιο Εμένα μου ‘πανε πως κάνει λέει το ίδιο. Ηντα λες και του λόγου σου;
– Μωρέ πάντρεψέ τσις Διογένη και όπως νάναι..
– Και δε δα ναχω αμαρτία καθόλου, άμα γεννεί στο Δημαρχείο;
- Οχι, καθόλου. Αλλά εγώ σου λέω πως υπάρχει κι ένας άλλος γάμος που είναι τώρα στη μόδα και τον λένε απλή συμβίωση. Ούτε στην εκκλησία, ούτε στο δημαρχέιο
– Και ήντα ναι πάλι τούτονα; Δηλαδή παντρεμένοι χωρίς γάμο, αλλά.. παντρεμένοι;
– Κοίτα να δεις Διογένη, οι εποχές αλλάξανε. Παλιά ήτανε μόνο ένας γάμος, μετά γίνανε δύο στο Δημαρχείο. Ε, και τώρα είναι τρεις στο συμβολαιογραφείο…
– Ε, μα! Ντα ακόμη δεν επρολάβανε να παντρευτούνε και πάνε στο συμβουλογράφο;
– Πάνε Διογένη για να παντρευτούνε, όχι για να χωρίσουν
– Ε και γίνεται μπρε γάμος, χωρίς να κρεμούνε στον τοίχο τα στεφάνια;
– Στους άλλους γάμους Διογένη, πολλές φορές δεν εκρεμούσανε μόνο στον τοίχο τα στεφάνια, αλλά εκρεμούσανε και τους… ίδιους!
– Ε, αυτό να λέγεται…
– Ναι, κι έτσι άρχισαν να φοβούνται, διότι εκτός το… κρέμασμα, υπήρχε και το μαρτύριο του χωριού! Το να σμίξεις ήταν εύκολο, ο χωρισμός ήτανε το δύσκολο που ήτανε χρονοβόρος, ψυχοφθόρος, οικονομικοφθόρος άμα δεν κάνανε μαζί!
– Εκιονά ‘τανε μαθές το κρέμασμα! Τσακώματα, μαλώματα, σκοτώματα, μπερδέματα με το συμπεθεριό, με τα σόγια, με τη στενή κοινωνία κ.λπ και πολλά ζευγάρια για ν’ αποφύγουνε ολ’ αυτά τα δυσάρεστα, ζούσανε αναγκαστικά μαζί, ωραία και… δυστυχισμένα!
– Ε, και ήντα πως τους ήλεγε ο παπάς, οι δύο σάρκες να γίνουνε μια και να μη… χωριζέτο; Κοιτανε και ευλογημένα και νάχουνε Διογένη και βίον ανθόσπαρτον…
– Εστά ‘ναι μαθές, αλλά άμα αρχίξουνε και φυτρώνουνε αγρα αγκάθες, αντί ανθούλια; Και ποιός να τος ήλεγε οντε τος σε λέγανε στσι χαρές τους και γελούσανε, γιατί το πιστεύγανε, πως τσι… κρεμουσανε!..
– Εσένα Διογένη, επιάσανε οι ευχές σας;
– Ε, εμάς επιάσανε μαθές, για΄τι το Αυγιωνιό μου το κακορίζικο ήτανε σαν τ’ αρνί, κι εγώ άλλον ένα αναρί, τα δυό αρνιά ποτέ δεν τσακώνονται
– Αν σου τύχαινε όμως αντί τ’ αρνί, κανένα αγριοκάτσικο
– Παναγία μου! Ντα γω εχω μπρε μια αίγα και δεν τηνε παλεύγω, οϊ νάχα και τη γυναίκα μου!..
– Και δε χρειάζεται καμιά φορά να γίνει το αρνί κρυός!
– Οϊ, μόνο τσ’ αρχές, εγινόμουνε, οντέ να λάμουνταν για καλό σκοπό…
– Α κατάλαβα..
– Μα για πε μου δα για τον τρίτο γάμο, πως τονε κάνουν
– Απλά πράγματα Διογένη. Συμφωνούνε, πηγαίνουνε στο συμβολαιογράφο οι δυό τους, τους βάζει ορισμένους όρους στο συμβόλαιο, τους λέει αυτό είναι το δικό σου αυτό του αλλουνού και άμα χωρίσουνε με το καλό, ξέρει ο καθένας τα δικά του υπάρχοντα και ούτε γάτα ούτε ζημιά
- Και ούτε κουφέτα ούτε πράμα;
- πράμα Διογένη
– Ε, μα μια ολιά ρύζι δα τοσε ρίχνει στσι κεφαλές λέω γω, για την… καρποφορία..
– Το καλό είναι Διογένη ότι νιώθεις άνετος, δεν νιώθεις δεσμευμένος, ουτε… κρεμασμένος και το σπουδαιότερο ο ένας θα προσέχει τον άλλον
– Γιάντα το γράφει το συμβόλαιο;
– γιατί άμα δεν ταιριάζετε, εύκολα θα πεις στην κυρία Διογέννενα, παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω!..
- Ετσά σα να μου φαίνεται μπρε, πως είναι μια ολιά λογικό…
Να του πω θέλει του εγγονού μου κιανέ θέλει;