Με διθυραμβικές μεγαλοστομίες και λόγους δεκάρικους, λίαν προσφάτως έμαθε ο κάθε πικραμένος Έλληνας και πολύ το χάρηκε ότι:
Οι επεμβάσεις στο δυτικό αέτωμα του Παρθενώνα, που συμπεριλαμβάνονταν στο έργο «Αναστήλωση και Συντήρηση των Μνημείων της Ακρόπολης», και που ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 2017, ολοκληρώθηκαν σε 9 χρόνια, τον Ιούνιο του 2026.
Ερχόμαστε τώρα και διαβάζουμε: Ο Παρθενώνας, το σημαντικότερο μνημείο της Κλασικής Αρχαιότητας, αφιερωμένος στην παρθένο θεά Αθηνά (εξ ου και το όνομα Παρθενών), ανεγέρθηκε μεταξύ 447 και 438 π.Χ. στην Ακρόπολη των Αθηνών, κατά την εποχή του Περικλή.
«Την κατασκευή του ανέλαβαν οι αρχιτέκτονες Ικτίνος και Καλλικράτης, ενώ ο Φειδίας είχε καθήκοντα γενικού επιστάτη.
Για την ανέγερση του Παρθενώνα εργάστηκαν, αμαξοποιοί, ξυλουργοί, σχοινοποιοί χρυσοχόοι, χαλκοπλάστες, μαρμαρογλύπτες….
Έκαναν την εξόρυξη και τη μεταφορά του μαρμάρου από την Πεντέλη, έχτιζαν, ταυτοχρόνως, στις τέσσερις πλευρές και στο εσωτερικό….
και τα έργα τελείωσαν μέσα σε 9 χρόνια». (άρθρο: www.mixanitouxronou.gr)
Υπό την επίβλεψη του γλύπτη Φειδία, ο διάκοσμος ολοκληρώθηκε το 432, με τα απαράμιλλής τέχνης γλυπτά έργα. Στα γλυπτά αυτά, εκτός του χρυσελεφάντινου αγάλματος της θεάς, περιλαμβάνονταν η ζωφόρος, οι μετόπες και τα δύο αετώματα, με σκηνές από την ελληνική μυθολογία.
Και έρχομαι τώρα αφελώς εγώ -ο από πάππου προς πάππον υπερήφανος κάτοικος του κέντρου της πόλης του Ηρακλείου- και διαβάζω στην επίσημη ιστοσελίδα του Πολιτιστικού:
«Το Πολιτιστικό Συνεδριακό Κέντρο Ηρακλείου είναι καρπός μιας προσπάθειας πολύχρονης και πολυπρόσωπης για τη δημιουργία ενός σύγχρονου χώρου πολιτισμού και δημιουργίας στο Ηράκλειο.
Από το 1975 έως την ολοκλήρωση του το 2019, που πραγματοποιήθηκε η πρώτη δοκιμαστική συναυλία, όλες οι Δημοτικές Αρχές του Ηρακλείου στήριξαν με συνέπεια το έργο, συμβάλλοντας καθοριστικά στην υλοποίησή του.
Το Πολιτιστικό Συνεδριακό Κέντρο Ηρακλείου είναι αποτέλεσμα συλλογικού οράματος, ένα έργο που ωρίμασε μέσα στον χρόνο… (ήμουνα νιός και γέρασα)
Και λέω τώρα εγώ ότι είναι ένα έργο, που φτιάχτηκε «περιμένοντας τον Γκοντό», γιατί ο ψηλός δεινοπαθεί και δεν ξέρει πού να χωρέσει τα πόδια του, ειδικά δε το θεωρείο είναι «η εκδίκηση του κοντού». Άσε τώρα που αν κάποιος από τη μέση της πλατείας θέλει να βγει, πρέπει να σηκώσει όλους δεξιά ή αριστερά του για να βγει.
Οι σκάλες πρόσβασης από τη λεωφ. Νικολάου Πλαστήρα προς τον αύλειο χώρο είναι κακοσχεδιασμένες και επικίνδυνες. Δεν υπάρχει μια αίθουσα μέσης χωρητικότητας… Τέλος, έχω μια απορία: Αυτή η μεταλλική κατασκευή που συνδέει το Πολιτιστικό με τον Προμαχώνα Martinengo, όπου βρίσκεται ο τάφος του Ν. Καζαντζάκη, πέραν του συμβολισμού της σύνδεσης, έχει εξυπηρετήσει κάποιον, έστω και μία φορά από κατασκευής της;
Μάλλον όχι ή μάλλον ναι, αυτόν που πήρε την εργολαβία κατασκευής. Αυτήν την κατασκευή πιθανόν θα είδαν και οι εκλεκτοί του υπουργού Οικονομικών της «Επιτροπής Ολυμπίων και Ζαππείου Κληροδοτήματος» και είπαν να βάλουν στον κήπο, μπροστά από το Ζάππειο, τη μεταλλική κατασκευή με τα 1.000 καθίσματα για το Φεστιβάλ Ολυμπίων που πάει για Παγκόσμιο Ρεκόρ Γκίνες, αφού ξηλώθηκε την προηγουμένη των εγκαινίων της.
Η υπόθεση «Ζάππειο-Φεστιβάλ Ολυμπίων» μάς δείχνει επίσης τον τρόπο με τον οποίο γίνεται κατανοητή η πολιτική διαχείρισης δημοσίων χώρων, που ανήκουν στο σύνολο της κοινωνίας, που συνδέονται με την ιστορική ταυτότητα της Αθήνας και τη συλλογική μνήμη των πολιτών.
Επιπλέον, η υπόθεση αυτή, με την τόσο βάρβαρη ανέγερση μιας εφήμερης κατασκευής (που θα παρέμεινε εκεί ως τις 25 Ιουλίου), δείχνει την επιπόλαιη, ρηχή και εν τέλει προσβλητική σχέση με την ίδια την πόλη σε όλες τις υλικές, άυλες, πρακτικές και συμβολικές συνδηλώσεις της. (Καθημερινή 21-06-2026)
Αλλά ας γυρίσουμε και πάλι στον Ιερό Βράχο.
Κατά τη μακραίωνη ιστορία του, ο Παρθενώνας μετατράπηκε διαδοχικά σε χριστιανικό ναό και οθωμανικό τέμενος, ενώ το 1687, κατά την πολιορκία της Αθήνας από τους Ενετούς, υπέστη εκτεταμένες καταστροφές εξαιτίας έκρηξης πυριτιδαποθήκης που βρισκόταν στο εσωτερικό του.
Οι διάφοροι Ευρωπαίοι σωτήρες μας, στο πέρασμά τους από την ταλαίπωρη χώρα μας, για να θυμούνται το θεάρεστο έργο τους, και για να διδάσκονται οι απόγονοί τους, πήραν κάποια “souvenirs from Greece” ή πιο λαϊκά, ό,τι μάρμαρο ή άλλο εκλεκτό έργο τέχνης έπεφτε στο μάτι τους, το ξήλωναν (σωστική παρέμβαση την έλεγαν) και το πουλούσαν στη χώρα τους ή όπου έβρισκαν την καλύτερη τιμή.
Άριστος διασώστης ο γνωστός μας ως λόρδος Έλγιν. Αφαίρεσε μεγάλο μέρος των γλυπτών του Παρθενώνα με άδεια των οθωμανικών Αρχών. Μεταξύ 1801 και 1812, περίπου τα μισά σωζόμενα γλυπτά μεταφέρθηκαν στη Βρετανία και όσα δεν πουλήθηκαν σε ιδιώτες συλλέκτες, από το 1816 εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο (στο κράτος κλεπταποδόχο).
Με παρόμοιο τρόπο γέμισαν τα -ανά την Ευρώπη- μουσεία με ελληνικά έργα απαράμιλλης τέχνης, όπως στο νησί των μουσείων του Βερολίνου που είναι ο βωμός της Περγάμου, ο οποίος χρονολογείται από τον 2ο αιώνα π.Χ. και η ζωοφόρος του με μήκος 113 μέτρων αναπαριστά τη γιγαντομαχία, και η πύλη της αγοράς της Μιλήτου, η οποία χρονολογείται στη ρωμαϊκή περίοδο, καθώς και το Μουσείο του Λούβρου, όπου εκτίθενται η Αφροδίτη της Μήλου και η Νίκη της Σαμοθράκης, που είναι δύο από τα σημαντικότερα αριστουργήματα της Αρχαίας Ελληνικής και Παγκόσμιας Τέχνης.
Στη δεκαετία του 1980, κάποια «Μελίνα», ηθοποιός και υπουργός Πολιτισμού τότε, βάλθηκε να τα φέρει πίσω, ανεπιτυχώς βέβαια, αφού ακόμα και στο εσωτερικό της χώρας λοιδορήθηκε για την θρασύτητά της από κάποιους, που τότε δεν ήθελαν να πιστωθεί μια ηθοποιός και η παράταξή της μια τέτοια επιτυχία.
(Να θυμηθούμε τις παρεμβάσεις που έγιναν για να μην τιμηθεί ο Καζαντζάκης με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, ή στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, πώς αντιδρούσαν κάποιοι στο ενδεχόμενο να τιμηθούν με Νόμπελ Ειρήνης οι διασώστες ψαράδες λαθρομεταναστών, γιατί απλά δεν ήταν η παράταξή τους στην εξουσία).
Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει.
Η πολιτικές ηγεσίες της Ελλάδος, και η οικονομική ολιγαρχία, αφού μάλλον είδαν ότι επιστροφή των ελληνικών θησαυρών στην Ελλάδα θα ενοχλούσε τους φίλους μας Ευρωπαίους, σκαρφίστηκαν κάτι άλλο σατανικό.
Ό,τι εκλεκτό έχει σε έμψυχο υλικό υψηλού μορφωτικού επιπέδου, το σπρώχνουν προς την Ευρώπη και με αυτό στελεχώνονται ερευνητικά κέντρα, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, και όπου αλλού χρειάζεται επιστημονικό δυναμικό. Αυτοί λοιπόν που με πάθος θα διεκδικούσαν να έρθουν πίσω οι ελληνικοί θησαυροί, βρίσκονται τώρα έξω και τους χαίρονται από κοντά και ίσως αύριο, μεθαύριο, να τους διεκδικήσουν, και ίσως να έρθουν πίσω και αυτοί μαζί τους ως συνταξιούχοι, και με τις συντάξεις τους θα έχομε παράλληλα και εισροή συναλλάγματος.
Εν τω μεταξύ, κάποιοι εδώ κάνουν ανενόχλητοι τις δουλειές τους, τα δε πτυχία τους, βεβαιώσεις σπουδών με εντυπωσιακά γραφικά, χρώματα και σφραγίδες, από κάποια κολέγια της συμφοράς, με ακόμα πιο εντυπωσιακούς, βαρύγδουπους τίτλους, τους εξασφαλίζουν θέσεις ειδικών συμβούλων, με απαιτήσεις πανεπιστημιακής και άνω εκπαίδευσης.
Και ύστερα μάς λένε πως έχει πέσει και η ανεργία. Βέβαια αφού διώχνουν κατά χιλιάδες, και επί σειρά ετών τους Έλληνες επιστήμονες, φυσικό είναι να πέφτει η ανεργία. Φανταστείτε όλοι αυτοί να αποφάσιζαν να επιστρέψουν μαζικά πού θα έφτανε η ανεργία, και τα ενοίκια.
Φτάσαμε μάλιστα σε τέτοιο σημείο έλλειψης σε διάφορες ειδικότητες, που προκηρύσσονται θέσεις και δεν βρίσκονται νέοι να τις διεκδικήσουν, και από τηλεοράσεως ο υπουργός Υγείας να καλεί τους συνομιλητές του να φέρουν γιατρούς και νοσηλευτές να τους διορίσει στα υποστελεχωμένα νοσοκομεία των νησιών.
Μα γιατί να εργαστούν στην Ελλάδα, όταν ο προβλεπόμενος μισθός δεν είναι ικανός να συντηρήσει ούτε ένα νέο άτομο χωρίς καμία άλλη υποχρέωση, και ο φόρτος της τόσο υπεύθυνης εργασίας τους είναι αβάστακτος;
Όταν η αύξηση της τιμής του καυσίμου παρασύρει τα πάντα προς τα επάνω, αλλά η μείωση τα αφήνει εκεί που ανέβηκαν. Τη στιγμή που πηγαίνοντας στο εξωτερικό έχουν υπερτριπλάσιες αποδοχές, και κοινωνικό κράτος με σταθερούς κανόνες.
Όταν εδώ χιλιάδες καφενόβιοι με 4×4 δηλώνουν νέοι αγρότες Κολωνακιώτες, μπανανοπαραγωγοί των ορέων, Ευρωκτηνοτρόφοι, πώς να μην πέσει η ανεργία; Πώς να μην ανέβει το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα, όταν ο αραχτός με τον παγωμένο Φραπέ του επιδοτείται με δεκάδες χιλιάδων ευρώ;
Τα λεφτά -λέει- αυτά, είναι ευρωπαϊκά και τα έφερε αυτός, χωρίς να τα κλέψει από κανένα. Και εδώ που τα λέμε, ένα δίκιο το έχει, γιατί εσύ κορόιδο που ήσουνα όλη μέρα στο χωράφι και το βράδυ που γυρνούσες κατάκοπος, τον έβλεπες να γυρνά με την Πόρσε ατσαλάκωτος και να συναγελάζεται με γενικούς γραμματείς και άνω, ο αμόρφωτος, εσύ κολακευόσουνα να σου πει μια «καλησπέρα», ενώ ήξερες πώς βιοποριζότανε.
Υστερόγραφο: Ξεκίνησα να γράψω μερικές αράδες για να δημοσιεύονταν την Τρίτη 23/06 που συνεορτάζουμε τα 80 Χρόνια «ΠΑΤΡΙΣ», αλλά είναι τόσα αυτά που στην πορεία προέκυψαν, που βγήκα εκτός χρόνου, και να φανταστείτε ότι δεν έγραψα τίποτε για την καταδίκη της κυρίας Ασημακοπούλου για το email-gate και το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης για τον κύριο Αβραμόπουλο για το Qatargate που επιβεβαιώνουν την περιβόητη «Αριστεία».
Ο Γιώργος Αγγελάκης είναι μαθηματικός