-Πώς τα πας, μπρε σύντεκνε Νικόλα, με τη ζωή;
-Πολύ καλά τα πάμε, σύντεκνε Αντρέα, μα δεν τηνε λένε Ζωή, Καλλιώ τηνε λένε…
-Το ξέρω εγώ σύντεκνε πως τηνε λένε Καλλιόπη, μα για τη ζωή τη δική σου εννοούσα.
-Α, ναι, μια χαρά Ανδρέα, παράπονο δεν έχω. Ε του λόγου σου, πώς τα πας;
-Να σου πω; Εμένα η ζωή δεν είναι μια χαρά. Πότε χαίρεται και πότε είναι συννεφιασμένη. Είναι δύσκολη, διότι έχει πολλές κακοτοπιές, χυματανεβολέματα, δρομάκια δύσβατα λιγοστά τα… σόπατα! Μπορώ, όμως, και την παλεύω, δεν πτοούμαι, όσο με χτυπά αυτή, τόσο με σφυρηλατεί και γίνομαι πιο ανθεκτικός και πιο έμπειρος.
Επίσης, με κάνει σοφότερο, όσον αφορά τη ζωή, έτσι ώστε να βλέπω καλυτέρα τα πράγματα και να τα τοποθετώ με λογική και σοφία στον τόπο τους και όχι εκεί που θέλουνε αυτά. Η τακτοποίηση αυτή, με γεμίζει τις περισσότερες φορές με ελπίδα και χαρά. Όπως την νοικοκυρά, που άμα ταχτοποιήσει το σπίτι της, κάθεται μετά και το απολαμβάνει με ηρεμία.
-Εμένα, σύντεκνε Ανδρέα, με ‘σωσε η παντρειά μου!
-Ναι, σε βλέπω εγώ, σύντεκνε. Από τότε που πήρες την Καλλιόπη, έγινες άλλος άνθρωπος, αγνώριστος. Το πρόσωπό σου λάμπει από ευτυχία, ενώ πριν ήτανε σκοτεινό και… ντουχιουτισμένο!
-Ετσά ‘ναι κιόλας σύντεκνε, το θωρώ κι εγώ. Η παντρειά ή σε σώνει ή σε σκοτώνει…! Αν ηπερνά την πρώτη, που τηνε πήρενε ο άλλος και τόνε ξέβγαλε, αλίμονό μου!
-Εσύ, σύντεκνε, σαν να κέρδισες το πρώτο λαχείο, ε;… Θα ‘θελες κιόλας να κέρδιζες το λαχείο ή τη γυναίκα σου;
-Ειλικρινά, Ανδρέα, σου το λέω, τα λεφτά από το λαχείο δε θα με κάνανε τόσο ευτυχή όσο μ’ έχει κάνει το Καλλιώ μου! Δεν την αλλάζω με κανένα θησαυρό στον κόσμο!
-Έχεις δίκιο, Νικόλα. Η γυναίκα είναι ο θησαυρός του άνδρα. Το ίδιο ισχύει βέβαια και για τη γυναίκα ο άνδρας. Άμα ταιριάσει το ζευγάρι, απολαμβάνει την απόλυτη ευτυχία, άμα δεν ταιριάσει, απολαμβάνει την απόλυτη δυστυχία!
-Ναι κιόλας. Εμένα με ‘σωσε το Καλλιώ μου, άπου να ‘χει την ευχή μου! Τρυφερότητα θες; Μπόλικη. Συνεννόηση θες; Κατανόηση, εκτίμηση, σεβασμό; Και που ‘σαι… Χαδιάρα να δεις!
Στο κρεβάτι γυρίζει το κεφάλι της πάνω στο στήθος μου, μ’ αγκαλιάζει τρυφερά και κουβεντιάζομε μέχρι να μας επάρει ο ύπνος! Μπορείς μετά να μη βλέπεις όνειρα γλυκά; Νιώθομε ευτυχισμένοι σαν να ‘μαστε ερωτευμένοι, ενώ δεν είμαστε…
Τση λέω, Καλλιώ μου, από τα 4 δισεκατομμύρια που είναι οι γυναίκες στον κόσμο, μου ‘τυχες εσύ, η καλύτερη απ’ όλες! Λέει ναι, το ίδιο λέω κι εγώ για σένα, άνδρα μου!…
-Τυχερός ήσουνα, σύντεκνε, που σου πήρενε την άλλη που θα ‘παιρνες ο άλλος και τραβά τα μαλλιά του!…
-Ντ’ αυτό, σύντεκνε, δεν τραβά άλλο πια… τράβα-τράβα, δεν του πόμεινε τρίχα στην κεφαλήν του!…
-Πάντως, σύντεκνε, σας θαυμάζω! Τέτοια ζευγάρια σπανίζουνε σήμερο. Αυτά τα ζευγάρια πρέπει να παντρεύονται, για να είναι ευτυχισμένα, να κάνουν και τα παιδιά τους ευτυχισμένα, αγαπημένα και μονιασμένα. Επίσης, και η κοινωνία θα ήτανε πιο ανθρώπινη και πιο ευτυχισμένη!