Μετά από έναν ολόκληρο χρόνο παλινωδιών, είδαμε τελικά την επίσκεψη του πρωθυπουργού μας στην Άγκυρα και ακούσαμε τις δηλώσεις, ουσιαστικά αναγνώσεις, των ηγετών των δύο χωρών, οι οποίες ήταν ήδη γραμμένες σε ειδικά δελτία μπροστά τους.
Η κυβέρνηση δεν πανηγυρίζει όπως συνηθίζει, αλλά μάλλον, όπως φαίνεται, κρατάει χαμηλούς τόνους για τα αποτελέσματα της πολυθρυλούμενης συνάντησης. Παράλληλα όμως, παρατηρείται ομοβροντία δηλώσεων όχι μόνο από τους εκπροσώπους των κομμάτων της αντιπολίτευσης, αλλά και από πληθώρα επιστημόνων και αναλυτών του Διεθνούς Δικαίου, για ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα. Κεντρικό σημείο των περισσότερων, ήταν ότι δεν προσέφερε κάτι χειροπιαστό στα συμφέροντα της χώρας μας.
Ας δούμε την κατάσταση λίγο ειδικότερα. Σε γενικές γραμμές θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι η συνάντηση κορυφής των χωρών, άφησε εις το διηνεκές ανέπαφο τον τουρκικό αναθεωρητισμό και τις γνωστές μαξιμαλιστικές απαιτήσεις της γειτονικής χώρας.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι λίγες μόνο μέρες πριν από την συνάντηση, η Άγκυρα ξεδίπλωσε ξανά τις προκλητικές της ενέργειες, με κυριότερη την έκδοση NAVTEX μεγάλου χρονικού διαστήματος, δεσμεύοντας μεγάλη έκταση του Αιγαίου Πελάγους.
Σε παράλληλη πορεία, ήρθαν και οι γνωστές δηλώσεις περί τουρκικής μειονότητας της δυτικής Θράκης, αποστρατικοποίησης των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, και τόσα άλλα, πασίγνωστα πια.
Τι ακριβώς, λοιπόν, κατάφερε η Κυβέρνησή μας σε όλες αυτές τις προκλήσεις με τη συγκεκριμένη επίσκεψη; Ίσως έφερε στο προσκήνιο το κρισιμότερο πρόβλημα του περιβόητου casus belli, αλλά πέραν τούτου ουδέν.
Τι πέτυχε στο άκρως προκλητικό θέμα ζήτημα των γκρίζων ζωνών και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας, τα οποία βρίσκονται συνεχώς στο στόχαστρο της γειτονικής χώρας; Απλούστατα ηρεμία για μικρό χρονικό διάστημα, χωρίς δυστυχώς κάποιας προσπάθειας επίλυσης κάποιας εκ των εκφάνσεων του τουρκικού αναθεωρητισμού!
Η Ελλάδα, δεν σταματά να ανακοινώνει δημοσίως και να εμμένει στη μοναδική διαφορά μεταξύ των χωρών, δηλαδή την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, αλλά η απέναντί μας συμμαχική χώρα και μέλος του ΝΑΤΟ, καθημερινά, όχι μόνο επαναλαμβάνει αλλά και αυξάνει επικίνδυνα τις αναθεωρητικές θέσεις και τις παράνομες διεκδικήσεις της, κατά παράβαση κάθε έννοιας του Διεθνούς και του ισχύοντος Δικαίου της θάλασσας.
Φυσικά πολύ ορθώς συνεχίζεται ο σχετικός διάλογος ανάμεσά μας, αλλά τι ακριβώς έχει προσφέρει σε εμάς, σε εθνικό πάντα επίπεδο; Προφανώς αμφότερες οι πλευρές θέλησαν και πρόσφατα να δώσουν το μήνυμα της αισθητής βελτίωσης της σχέσης των χωρών, αλλά ποιον ακριβώς ωφελεί όλη αυτή η κατάσταση, στην οποία τα κρίσιμα ζητήματα που αφορούν την Ελλάδα έμειναν εκτός νυμφώνος;
Ποια θέματα ουσίας έλυσε η χώρα μας με όλες αυτές τις συναντήσεις, όπως και με ετούτη την τελευταία; Απολύτως κανένα! Τι έχει να πει η Κυβέρνηση για τον επιχειρούμενο διαμελισμό του Αιγαίου;
Τη γνωστή ντροπιαστική παρεμπόδιση της καταπόντισης καλωδίων την οποία αντιμετώπισε με μισόλογα, ανούσια και άχρηστα επιχειρήματα που στερούνταν στοιχειώδους σοβαρότητας και για το οποίο δεν αναφέρθηκε σε αυτή τη συνάντηση; Υπάρχει η αίσθηση ότι η χώρα προσπαθεί να φανεί ευχάριστη σε πολλούς, αλλά τι ακριβώς κερδίζει με τη συγκεκριμένη τακτική;
Ουδέν δυστυχώς! Όσο και να επαίρεται η Κυβέρνηση, για άλλη μια φορά φάνηκε η ανυπαρξία επωφελούς εθνικής στρατηγικής. Για ποια συνεργασία έγινε λόγος στο μεταναστευτικό – προσφυγικό ζήτημα, όταν η Τουρκία αρκετά συχνά το χρησιμοποιεί, όπως πρόσφατα στη Χίο, για να ισχυροποιήσει τη θέση και τις πολλαπλές απαιτήσεις της;
Η γειτονική χώρα ενεργοποιεί τις συναντήσεις, πέραν πάσης αμφιβολίας, όποτε έχει ως αντικειμενικό σκοπό να ζητήσει κάτι χειροπιαστό από ευρωπαϊκούς θεσμούς ή την αμερικανική Κυβέρνηση. Κάποια επικερδή γι’ αυτή τελωνειακή ένωση, προμήθεια οπλικών συστημάτων, ή εμπλοκή της στην αμυντική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τόσα άλλα γνωστά σε όλους πλέον!
Η Κυβέρνηση δεν μπορεί εσαεί να φέρει το επιχείρημα ότι καμία Κυβέρνηση δεν έθεσε τα παραπάνω ζητήματα ευθέως στην απέναντι χώρα, γιατί βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας κάπου επτά χρόνια πια και όλο αυτό το διάστημα, οι επεκτατικές απαιτήσεις της Τουρκίας ολοένα και οξύνονται.
Με όλη την έως τώρα τακτική της, δείχνει περίτρανα ότι απλώς ετοιμάζει το έδαφος για συνεκμετάλλευση του όποιου πλούτου του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, κατόπιν άνωθεν εντολών και προς όφελος των μεγάλων ομίλων που δραστηριοποιούνται σε αυτή.
Όσον αφορά δε, τα δίκαια της Ελλάδας, αυτά μπορούν να περιμένουν, τη στιγμή που κάποια άλλα, όπως ο διαμελισμός του Αιγαίου, μάλλον εξελίσσονται σταδιακά σε μονιμότητα!
Ο Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης είναι τέως διευθυντής Χειρουργικής και συγγραφέας