Διάφορες σκέψεις περί τελειότητας και ατέλειας περνάνε απ’ το μυαλό μου, καθώς παρατηρώ τους ανθρώπους να μετράνε καθημερινά τις ανάγκες τους, μα ταυτόχρονα να αγωνίζονται στο πεδίο της Ζωής.
Πριν μερικούς μήνες γνώρισα μια έμπειρη ηλικιακά γυναίκα, η οποία μου εξομολογήθηκε πως «μεγάλωσε πια και φοβάται πως θα αρχίσει να αποκτά ειδικές ανάγκες». Εγώ, χαμογέλασα και τη διαβεβαίωσα να μη φοβάται. Της είπα ότι «όλα θα πάνε μια χαρά». Φυσικά, κατά την ταπεινή μου άποψη, όλοι οι άνθρωποι έχουν τις ανάγκες τους, τις επιθυμίες τους και τις αμφιβολίες τους, αφού δεν μπορεί να αναιρεθεί το γεγονός ότι δεν γεννηθήκαμε τέλειοι.
Σκεφτείτε, όμως, τι θα ήμασταν χωρίς τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τις αμφιβολίες μας ; Θα υπήρχαμε ; Θα ζούσαμε ; Ναι, θα υπήρχαμε, όμως δεν θα ζούσαμε. Επίσης, δεν θα γνωρίζαμε κιόλας ότι υπάρχουμε. Αυτό θα το γνώριζε μονάχα Εκείνος που μας δημιούργησε, Εκείνον που μπορούμε να αποκαλέσουμε Τέλειο. Αφού, λοιπόν, είμαστε δημιούργημα Εκείνου του Τέλειου, ίσως έχουμε κι εμείς μέσα μας την τάση για την τελειότητα.
Όμως, πότε ένας άνθρωπος θα χαρακτήριζε τον εαυτό του τέλειο ; Στην πραγματικότητα ποτέ δεν θα είναι κανείς άνθρωπος τέλειος. Όμως, αν σκεφτούμε φιλοσοφικά, ακόμα και όλα τα αγαθά του κόσμου να είχε κανείς, ούτε τέλειος θα ήταν ούτε ευτυχισμένος. Αυτό το λέω με βεβαιότητα, παρά το γεγονός ότι είμαι ακόμη πολύ μικρός για να κρίνω την ευτυχία των ανθρώπων. Η εξήγηση, όμως, γίνεται κατανοητή αν σκεφτούμε πως τα υλικά αγαθά αγοράζονται, αλλά τα συναισθήματα όσο και να προσπαθήσει κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να τα αγοράσει. Και αν τα αγοράσει θα ζει στην ψευδαίσθηση της αγοράς του.
Έτσι, καταλήγουμε εύλογα στο γεγονός πως ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται να ψάξει την τελειότητα μέσα του, η οποία βρίσκεται στα συναισθήματά μας για τα όντα γύρω μας. Αν βοηθήσεις ακόμα και αυτόν που αποκαλείς εσύ «εχθρό» σου, θα σε αποκαλέσω τέλειο, ακόμα κι αν εσύ θεωρείς τον εαυτό σου ατελή.
Έτσι, λέω πως η ουσία της ζωής βρίσκεται στην ατέλεια, δηλαδή σε αυτό που είμαστε. Είμαστε ατελή όντα, γι’ αυτό και ζούμε με τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τις αμφιβολίες μας και το ότι ζούμε το οφείλουμε και σε αυτές. Κάθε στιγμή της ζωής μας είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Ας σταματήσουμε να παραπονιόμαστε ανούσια και να σπαταλάμε άδικα τη ζωή μας σε ανούσιες πράξεις και ας ζήσουμε τη ζωή μας έτσι όπως είναι απλή και αληθινή.
Ποια θα ήταν, λοιπόν, η ουσία αν ήμασταν τέλειοι ; Υπάρχουμε και ζούμε, γιατί είμαστε ατελείς. Επαναλαμβάνω, λοιπόν, πως η ουσία της Ζωής βρίσκεται στην ατέλεια. Ένας είναι Τέλειος και είναι Αυτός που δημιούργησε τον κόσμο μας και εμάς.
Είναι κρίμα και ταυτόχρονα βλακώδες να καταστρέφουμε καθημερινά τον κόσμο μας, τους άλλους και τέλος τον εαυτό μας. Κάθε στιγμή, λοιπόν, που γίνεται αυτό, σας διαβεβαιώνω πως Εκείνος γελάει. Ποιοι νομίζουμε πως είμαστε ; Οι πράξεις μας δείχνουν πως νομίζουμε ότι ζούμε για πάντα και ότι είμαστε κυρίαρχοι του κόσμου. Μα τι γελοίο!!.
Ελπίζω, η ανθρωπότητα να κατανοήσει όσο πιο γρήγορα γίνεται πως αν συνεχίσει να ζει με τον ρυθμό που περιέγραψα προηγουμένως, δηλαδή να καταπονεί τον κόσμο, τα υπόλοιπα διαφορετικά είδη όντων και συνεπώς τον εαυτό της, θα έρθει πολύ γρήγορα το τέλος. Επαναλαμβάνω πως είναι βλακώδες να εκπέμπει η ανθρωπότητα αυτήν την αύρα της κακίας και της εχθρότητας προς τον κόσμο, καθώς ο τελικός αποδέκτης είναι η ίδια η ανθρωπότητα.
Μία Ζωή είναι Αιώνια και ο καθένας έχει μέσα του τη διεκδίκησή της, μέσα σ’ έναν ειρηνικό αγώνα αλληλεγγύης και αγάπης. Στον αγώνα της Ζωής.
* Ο Νίκος Ι. Φλεμετάκης είναι φοιτητής Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Κρήτης