Τα όσα διακυβεύονται σήμερα στις δυτικές κοινωνίες είναι λίγο πολύ γνωστά, ακόμα και σε εκείνους που δεν ενημερώνονται συχνά για τα τεκταινόμενα. Στις μέρες μας, οι εθνικά σκεπτόμενοι, όσοι προσπαθούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να βρεθούν απέναντι στην όλη διαδικασία της κατακρήμνισης και εξάλειψης του δυτικού πολιτισμού και προσπαθούν να προστατεύσουν τις αξίες του από τον επιχειρούμενο μεταναστευτικό παράνομο ισλαμικό κατακλυσμό που συγκλονίζει τις δυτικές κοινωνίες, όπως για παράδειγμα τη Γαλλία σήμερα ή το Ηνωμένο Βασίλειο, μεταξύ των άλλων, αντιμετωπίζονται από συγκεκριμένους κύκλους ως αναχρονιστικοί, οπισθοδρομικοί, αντιδραστικοί, ακραία συντηρητικοί έως φασίστες και ακροδεξιοί, για να χρησιμοποιήσω τα πιο συνήθη επίθετα γιατί στον απίθανο κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ή των μέσων κοινωνικής εξαθλίωσης, όπως αναφέρομαι συχνά, επικρατούν οι ανεξέλεγκτοι νόμοι της ζούγκλας. Οσάκις κάποιος μιλά, γράφει δημοσίως και υποστηρίζει παλιές αξίες της Δύσης που έδωσαν με τον όποιο τρόπο γένεση και ανύψωσαν τον δυτικό πολιτισμό στα σημερινά του ζηλευτά επίπεδα, και δεν χρειάζεται να αναφερθώ σε αυτά, θεωρείται ότι ζει σε άλλο κόσμο ή έξω από την εποχή του. Ωστόσο, όλα αυτά έχουν τις ρίζες τους στην Παιδεία που παρέχεται στις διάφορες βαθμίδες της εκπαίδευσης στις δυτικές κοινωνίες, μια άκρως συγχυτική κατάσταση που δυστυχώς έχει ριζώσει βαθιά στους χώρους της, με τα απώτερα αποτελέσματα να εμφανίζονται με όποια χειρότερη έκφραση σε τακτά χρονικά διαστήματα και σχεδόν παντού στον δυτικό κόσμο, ο οποίος δείχνει να παραπαίει από τις γνωστές -εδώ και αιώνες- πολιτικές και πολιτιστικές του ισορροπίες.
Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις αποτέλεσαν κάποια λόγια του υπουργού Εξωτερικών της πέραν του Ατλαντικού υπερδύναμης στην Πνύκα, ασχέτως αν πολλοί τα τοποθέτησαν αποκλειστικά στο ευρύτερο πλαίσιο της διαφαινόμενης μελλοντικής πολιτικής του ανέλιξης στο ύπατο αξίωμα της χώρας του. Από εκείνη τη μεριά του Ατλαντικού, και ο νυν πρόεδρος, παρά τα όσα αρνητικά τού προσάπτονται, δεν παύει αρκετά συχνά να καταφέρεται εναντίον των απελπιστικά ολίγιστων ηγετών της Ευρώπης για τη διαφαινόμενη καταστροφή των πολιτιστικών αξιών, τη δραματική μεταμόρφωση των κοινωνιών των χωρών αυτών σε βαθμό που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα έχουν επιστροφή στις παλιότερες αξίες που βρίσκονταν κάποτε διάχυτες στο εσωτερικό τους. Βεβαίως, αρκετοί ιστορικοί εδώ θα έφερναν για συζήτηση κάποια αρνητικά παραδείγματα του πολιτισμού μας, όπως το καθεστώς του Χίτλερ και τις παγκόσμιες συνέπειές του ή τους διάφορους θρησκευτικούς πολέμους που εξαπέλυσε η Δύση παλιότερα, αλλά αυτά τα μεμονωμένα δεν είναι σε θέση να απορρίψουν τα προαναφερθέντα και βεβαίως όσα ισχύουν διαχρονικά για το σύνολο του πολιτισμού μας. Για την ώρα, οι γνωστοί πόλεμοι που μαίνονται στη γειτονιά μας δεν φαίνεται να έχουν ως αφορμή και αιτίες την γνωστή μας εδώ ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση, αλλά στην πραγματικότητα και στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης η κατάσταση εκεί οδηγείται αργά και σταθερά, σε μια κατάσταση την οποία δεν μπορούμε να μην λαμβάνουν υπ’ όψιν μας με περισσή περίσκεψη. Με την ενημέρωση τόσο από τα διάφορα δημοσιεύματα όσο και από επιτόπιες παρατηρήσεις, ακόμα και ο πιο απλός παρατηρητής κατανοεί την κατεύθυνση που παίρνουν οι δυτικές κοινωνίες, η μια πίσω από την άλλη, γκρεμίζοντας τις πολιτισμικές τους παραμέτρους τις οποίες δημιούργησαν αρκετοί πολύχρονοι αγώνες. Τα όσα διακυβεύονται σήμερα στη Γαλλία είναι αντιπροσωπευτικά. Αναμφίβολα εκεί κάποια προβλήματα στην παιδεία είναι σίγουρα υπαρκτά, αλλά ολοένα και συχνότερα γίνεται κατανοητό ότι τα εκμεταλλεύονται τεχνηέντως συγκεκριμένες μειονότητες ώστε να εξυπηρετήσουν τους απώτερους σκοπούς τους, οι οποίοι πλέον είναι ξεκάθαροι. Είναι το μίσος εναντίον της Δύσης σίγουρα, γιατί ενώ τους φιλοξενεί, εκείνοι αντίθετα επιθυμούν την καταστροφή της. Σήμερα η συντονισμένη επίθεση κατά του δυτικού πολιτισμού εξελίσσεται σε πολλά μέτωπα, αλλά δεν θα είχε φτάσει στο σημερινό κατάντημα και σημείο, αν δεν θα δεν είχε προηγηθεί η εκ των έσω υπονόμευση της δυτικής συνείδησης. Η πολύχωρη ιστορία μάς διδάσκει ότι οι μεγάλοι πολιτισμοί κατέρρευσαν είτε επειδή υπέκυψαν σε δυνατότερους εξωτερικούς εχθρούς, είτε επειδή οι ίδιοι οι λαοί χάνουν τη συνείδησή τους, που μεταφράζεται στο απλούστερο ότι λησμόνησαν τον λόγο της ύπαρξής τους, κι εδώ ο ρόλος και η ευθύνη της Παιδείας είναι υπόλογος σε μεγάλο βαθμό. Και για την περίπτωσή μας να μην λησμονούμε ότι η Ελλάδα, γεωγραφικά τουλάχιστον, βρίσκεται ακριβώς πάνω στην επιχειρούμενη διάρρηξη των όποιων παραμέτρων διαφοροποιούν τον δυτικό πολιτισμό απ’ όσους απεργάζονται την εξαφάνισή του, κάτι που η σημερινή Κυβέρνηση δεν έλαβε υπ’ όψιν της αδιαφορώντας προκλητικά, με τους επιεικέστερους χαρακτηρισμούς, αν κρίνουμε από όσα συμβαίνουν και διακυβεύονται στα νότια παράλια της Κρήτης και για τα οποία κάποτε οφείλει να λογοδοτήσει.
*Ο Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης είναι τέως διευθυντής Χειρουργικής και συγγραφέας