Εν είδει απολαύσεων και συμβάσεων, που μας χαρίζουν πλασματική σιγουριά, μεγαλώνουμε. Με αρκετές εφηβείες στην πλάτη μας τα εκλεπτυσμένα μας πρόσωπα χαράσσονται και μεταμορφώνονται σε νόημα με λογική ή χωρίς, σε σιωπές, σε φόβους. Αναζητάμε τον καθρέφτη που θα μας αναγνωρίζει παρά τις αυλακιές. Κι όταν τον βρούμε κοιτώντας τον κατάματα αναρωτιόμαστε σε ποια ηλικία έμεινε προσηλωμένο το βλέμμα, σε ποιο χάδι ακινητοποιήθηκε κάποιες νύχτες που ευχόμασταν να μην ξημερώσει, αλλά οι θεοί είχαν ρεπό και χάραξε. Όπως και να ΄χει, οι ρυτίδες μας γίνονται σελιδοδείκτες στο κιτάπι με τα συμβάντα της ζωής του καθένα από εμάς.
Η φύση μας εύθραυστη προσπαθώντας να ξορκίσει τους δαίμονες για λύτρωση καταγράφει το χρόνο με τους χτύπους του ρολογιού. Τουλάχιστον έτσι νομίζουμε. Όμως η πραγματική καταγραφή του, η καταμέτρηση του καιρού έχει περισσότερο σωματική διάσταση με το κορμί να διεκδικεί τα θέλω του και να μην μπορεί να κλείσει τ’ αυτιά στις φωνές που αρνούνται τη νομοτελειακή εξέλιξή του. Το βαθύ βλέμμα, οι ρυτίδες που αχνοφαίνονται ή αυλακώνουν το χαμόγελο, το γκρίζο στο κεφάλι αποφάσισαν για την ενηλικίωσή μας και σε κείνο το σημείο ο εαυτός μας, εκών άκων, αποφάσισε να ακούσει τις εντολές τους.
Να ενηλικιωθεί και να πράττει όχι ανάλογα αλλά κατά το δοκούν. Και σε κείνο το λάθος σημείο η μεταβλητότητα και η αβεβαιότητα του χρόνου κατέστησε αναξιόπιστη τη μνήμη μας, με αποτέλεσμα να ζεσταινόμαστε στο βοριά και να κρυώνουμε στη ζέστη γιατί τελικά είμαστε αυτό που δεν μπορούμε να αποφύγουμε. Άλλοτε διαφορετικής κοπής νομίσματα με τα διαχρονικά αυτονόητα και οράματά μας να καίγονται στην πυρά σαν μάγισσες του Μεσαίωνα κι άλλοτε δραπέτες της αναπόδραστης μοίρας μας.
Κι όμως ο σοβαρότερος μετρημός των καιρών είναι η αντάμωση με αυτά που φοβόμαστε και κυρίως με το παρελθόν, που επιστρέφει ζητώντας εξηγήσεις από το παρόν κι ας ξέρει πως θα ακούσει ψέματα ή σιωπή. Και τότε γίνεται κόκκινο πανί σε αρένα. Εδώ είναι το θέμα. Να μην πετρώνομε το ταξίδι της ζωής μας.
Να μην αρνούμαστε αυτό που γίναμε στο κορμί, στο μυαλό κι ας ξέρομε ως χαρτογράφοι τους πως θα συνεχίσουμε να συνομιλούμε με τη σκιά μας και θα τη ρωτάμε, τι θέλει από τη μέση ηλικία μας.
* Η Κατερίνα Δερμιτζάκη είναι ποιήτρια