Όπως όλοι ξέρουμε, ζούμε σε μιαν εποχή όπου η είδηση ταξιδεύει σε ολόκληρο τον πλανήτη πριν ακόμη προλάβει να τελειώσει η πρόταση εκείνου που την είπε. Κάμερες παντού, δορυφόροι, κινητά, διαδίκτυο, ζωντανές συνδέσεις και Τεχνητή Νοημοσύνη στη διάχυση της πληροφορίας και στην υπηρεσία της πληροφόρησης. Ποτέ άλλοτε ο δημοσιογράφος δεν είχε τόσα εργαλεία για να μας δείξει τι πραγματικά συμβαίνει.
Και όμως, έχω παρατηρήσει -και διορθώστε με, αν λαθεύω- ότι συχνά ολοκληρώνεται το δελτίο και, αν δεν έχουμε αλλάξει κανάλι μπουχτισμένοι από την τόση βία και τον σωρό των άχρηστων ειδήσεων ή των υπερβολών που νομίζουμε πως ακούσαμε, έχουμε την αίσθηση ότι ενημερωθήκαμε για τα πάντα, εκτός από αυτά που μας ενδιαφέρουν πραγματικά. Κι αυτό συμβαίνει, όποιον τηλεοπτικό σταθμό κι αν επιλέξουμε, δυστυχώς!
Μαθαίνουμε ποιος πολιτικός απάντησε σε ποιον, ποιος πολιτευτής μαλλιοτραβήχτηκε ή τσακώθηκε δημόσια με ποιον, ποιος ή ποια VIP πήγε διακοπές και πού με την ή τον σύντροφό του ή της, τη νέα μόδα στα τατουάζ ή στα βαψίματα μαλλιών και νυχιών, ποιος διάττων αστέρας του καλλιτεχνικού στερεώματος ή του αθλητισμού έκανε μια δήλωση που προξένησε ποικίλες αντιδράσεις και ποιο πρόσωπο των κοσμικών σαλονιών αυτοεκτέθηκε πρώτο θέμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για να κερδίσει τα 60″ που του αναλογούν πιθανόν από την πίτα της επικαιρότητας. Το ίδιο έργο παίζεται, με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, σε πολλές γωνιές του κόσμου.
Κι ενώ παρακολουθούμε επί ώρα τις μεγάλες ειδήσεις, μπορεί να μη μάθουμε ποτέ γιατί πραγματικά αυξήθηκε ο λογαριασμός του ηλεκτρικού ρεύματος, γιατί καθυστερεί μια δημόσια υπηρεσία να διεκπεραιώσει τις υποθέσεις της, τι αλλάζει αλήθεια στη φορολογία, στην υγεία ή στην εκπαίδευση, ούτε γιατί ένα καθημερινό πρόβλημα παραμένει άλυτο και επ’ αυτού ρήτορες από όλες τις πλευρές σπεύδουν να εμφανιστούν ως ειδήμονες.
Η τηλεόραση, βέβαια, δεν μπορεί να μας δείξει τα πάντα. Το ξέρετε, δεν ανακάλυψα την Αμερική λέγοντάς το. Μπορεί, όμως, να αποφασίσει τι θα δούμε περισσότερο και τι θα περάσει σχεδόν απαρατήρητο. Επίσης γνωστό κι αυτό, τόσο όσο το ότι όλοι ξέρουμε πως η Πελοπόννησος δεν είναι νησί. Ή μήπως όχι;
Εκεί, λοιπόν, αρχίζει η τηλεκατευθυνόμενη ενημέρωση. Δεν χρειάζεται κανείς να μας απαγορεύσει μια είδηση. Αρκεί να μας προωθήσει καμιά δεκαριά άλλες, πιο θορυβώδεις, πιο θεαματικές, σαν τα ακροβατικά ή τα ταχυδακτυλουργικά στο τσίρκο.
Και έτσι ο πολίτης δεν μένει χωρίς ενημέρωση. Μένει με μια επιλεγμένη ενημέρωση, που τις περισσότερες φορές τον κάνει να αισθάνεται ότι γνωρίζει, χωρίς απαραίτητα να γνωρίζει.
Ίσως, λοιπόν, το μέγιστο πρόβλημα των καιρών τούτων να μην είναι η έλλειψη πληροφορίας. Στον αντίποδα να είναι ποιος κρατά στα χέρια του το τηλεχειριστήριο της προσοχής μας και το χειρίζεται χωρίς να μας λαμβάνει υπόψη.
Ή μήπως κάνω λάθος;