Τις γιορτινές μέρες που πέρασαν, πολλοί κατευθύνθηκαν σε χωριά και επαρχίες της χώρας, όσο μπορούσαν, με δεδομένο τους πολυήμερους αποκλεισμούς κύριων οδικών αρτηριών.
Εκεί αρκετοί διαπίστωσαν, ιδίοις όμασι, την ερήμωση της ελληνικής υπαίθρου από ανθρώπους, γενικώς, αλλά το σπουδαιότερο, χωρίς νέους. Είναι μια διαπίστωση επανειλημμένη και αποτυπωμένη από όλους στα έντυπα αλλά και στα ηλεκτρονικά μέσα.
Λιγοστοί οι κάτοικοι, ίσως λίγο περισσότεροι ετούτες τις γιορτινές μέρες, για τους γνωστούς λόγους, κυρίως επίσκεψης εναπομεινάντων εκεί αγαπημένων και συγγενικών προσώπων. Είναι συνήθης η φράση ότι στις εκκλησίες των χωριών, τα τελευταία χρόνια, γίνονται μόνο κηδείες και όχι βαπτίσεις, ενώ στις Κυριακές φαίνεται ξεκάθαρα η σχετική κατάσταση, όπως είναι ήδη διαμορφωμένη! Τα καφενεία που κάποτε έσφυζαν από ανθρώπους, σβήνουν σιγά-σιγά και κλείνουν.
Δυστυχώς η ελληνική ύπαιθρος τείνει να καταστεί όντως ερημικός, ακατοίκητος και καταθλιπτικός, για όλους, τόπος. Η απουσία ή η έλλειψη ικανού ανθρώπινου δυναμικού, και κυρίως νέων, οδηγεί αναγκαστικά στη μείωση του αριθμού των ζώων, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με τις καλλιέργειες των περιοχών.
Ταυτόχρονα δεν περνά απαρατήρητο το γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις, διατείνονται οι ίδιοι οι αγρότες, οφείλουν να ακολουθήσουν συγκεκριμένες υποδείξεις προερχόμενες από το ιερατείο των Βρυξελλών, όπως για παράδειγμα να αντικατασταθούν με άλλες, λιγότερο απαιτητικές σε νερό, λόγω της επελαύνουσας σε πολλά σημεία λειψυδρίας, ενώ οφείλουν να σέβονται την προστασία του περιβάλλοντος για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, κοκ.
Αλλά όλοι παραπονούνται ότι η γνώμη τους ουδόλως λαμβάνεται υπ’ όψιν στη χάραξη της κοινής ευρωπαϊκής αγροτικής πολιτικής, με αποτέλεσμα να συμβαίνουν όσα παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες, διαμαρτυρίες, κινητοποιήσεις, αποκλεισμούς δρόμων, κλπ, όχι μόνον εις τα καθ’ ημάς αλλά και σε πολλές χώρες της γηραιάς ηπείρου.
Μαζί με όλα τα παραπάνω, αλληλένδετο είναι το γεγονός, υποστηρίζει μεγάλη κατηγορία από αυτούς, ότι τεράστια ποσά χρημάτων κατευθύνονται στις πολεμικούς εξοπλισμούς και αμυντικές βιομηχανίες και λιγοστά στη γεωργία και κτηνοτροφία, με πρόσχημα τον εξωτερικό κίνδυνο της Ευρώπης λόγω της αλλαγής στάσης της πέραν του Ατλαντικού υπερδύναμης.
Όλα αυτά, είναι αναπόφευκτο να οδηγούν σε απόσυρση των νέων και από τον χώρο της γεωργίας με πολλούς από τη χώρα μας να ξενιτευτούν και να απασχοληθούν σε διαφορετικές εργασίες.
Η δημιουργηθείσα ζοφερή πραγματικότητα η οποία καταγράφεται από τις γενόμενες κατά καιρούς δημοσκοπήσεις, είναι χαρακτηριστικές και αποτυπώνουν τη ζοφερή πραγματικότητα.
Η πολιτική της χώρας μας όπως ακούμε, προσπαθεί να πείσει όλους αυτούς ή έστω ένα μέρος τους, να επιστρέψουν πίσω στα πάτρια εδάφη και ει δυνατόν μερικοί στις προηγούμενες γεωργικές τους εργασίες στις εσχατιές της ελληνικής επαρχίας.
Όμως δύο πράγματα είναι αποτρεπτικά για όλους αυτούς. Τα χαμηλά εισοδήματα των αυτοαπασχολούμενων και οι ανάλογοι μισθοί όσων εργάζονται ως υπάλληλοι, από τη μια μεριά, και η γνωστή καθημερινή ακρίβεια στην ελληνική αγορά η οποία εξανεμίζει σε σύντομο χρονικό διάστημα το διαθέσιμο εισόδημα όλων, από την άλλη.
Την ίδια στιγμή για να ανταποκριθούν πολλές επιχειρήσεις στο έργο τους, αναζητούν εναγωνίως αλλοδαπούς εργάτες, τους οποίους τα γεγονότα των τελευταίων χρόνων με το περιβόητο λαθρο-μεταναστευτικό ζήτημα, τουτέστιν με την ανεξέλεγκτη εισροή παράνομων άγνωστων, λόγω εσκεμμένης έλλειψης σχετικών πληροφοριακών στοιχείων, τους προσφέρουν πλουσιοπάροχα.
Φτηνά εργατικά χέρια λοιπόν, αρκεί να ικανοποιούνται κάποιες ειλημμένες υποχρεώσεις, ενώ η επιστροφή των νέων μπορεί να περιμένει!
Όμως για να δοθούν υψηλότεροι μισθοί, απαιτείται εισροή μεγάλων επενδύσεων και σταδιακή ανάπτυξη, κάτι για το οποίο η Κυβέρνηση δεν ξεχνά σε τακτά χρονικά διαστήματα να μας υπενθυμίζει ότι τα κατάφερε και μάλιστα σε ικανοποιητικό βαθμό.
Όμως δεν μας εξηγεί γιατί η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων είναι η τελευταία στην Ευρώπη! Δύσκολη εξίσωση, αλήθεια την οποία οφείλει να επιλύσει η Κυβέρνηση, αντί να εξηγεί υπερηφανευόμενη τα ανεξήγητα, ή μάλλον τα πολύ καλά εξηγήσιμα. Γιατί η όποια «ανάπτυξη» αφορά άλλους και όχι τους εργαζόμενους! Και για να μη λησμονούμε ποτέ, ότι μέσα σε όλα αυτά, αναμφίβολα, είναι στενά συνδεδεμένο και το εθνικής σημασίας δημογραφικό πρόβλημα.
Αλλά ας μην συζητάμε πια για εγκατάλειψη της επαρχίας και των χωριών μας, γιατί ακούσαμε από κάποια υψηλόβαθμα χείλη της κυβερνώσας παράταξης ότι θα οδηγήσουν εγκαταστήσουν εκεί, από έναν αριθμό παράνομων μεταναστών, ώστε να ζωντανέψουν τα εγκαταλειμμένα μας χωριά! Μήπως άραγε έχει δρομολογηθεί και γίνεται κάτι τέτοιο και δεν μας το ανακοινώνουν επίσημα; Και μη χειρότερα, τελικά!
Ο Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης είναι τέως διευθυντής Χειρουργικής και συγγραφέας