«Εύρυτος» ονομάζεται το μεγάλο έργο μερικής εκτροπής των ποταμών Κρικελιώτη και Καρπενησιώτη προς το φράγμα του Εύηνου, με σκοπό την εξασφάλιση 200.000.000 κυβικών νερού για την υδροδότηση της Αθήνας, που θα κοστίσει πάνω από 500.000.000 ευρώ.
Στον Βόλο αποφασίστηκε να αξιοποιηθούν δύο πηγές που θα προσφέρουν στην πόλη 12.500.000 κυβικά νερό.
Στο Ηράκλειο, η πηγή του Αλμυρού μπορεί να προσφέρει κατά μέσο όρο 150.000.000 κυβικά και στην χειρότερη περίπτωση λειψυδρίας πάνω από 30.000.000 κυβικά νερού, με κόστος περίπου 200.000 ευρώ, άμεσα, με αξιοποίηση του ήδη υφιστάμενου φράγματος, και πάνω από 200.000.000 κυβικά (πάνω από 140.000.000 στις ξηρότερες χρονιές), αν κατασκευαστεί καινούργιο φράγμα που να μπορεί να ανεβάσει τη στάθμη εξόδου του νερού της πηγής στα 22 μέτρα, με κόστος 12.500.000 ευρώ, δηλαδή μεγαλύτερη ποσότητα από αυτή που θα πάρει η Αθήνα από το «Εύρυτος», και οι ιθύνοντες εμφανίζονται να διστάζουν, κατ’ εμέ αδικαιολόγητα.
Πολύ περισσότερο που η μέθοδος αυτή έχει ελεγχθεί και πειραματικά με το πείραμα ανύψωσης στάθμης, που έγινε το 1987 με επιτυχία. Απ’ την άλλη, σχεδιάζεται να ξοδευτούν εκατομμύρια για να φτιαχτούν τρεις μονάδες αφαλάτωσης, που θα προσφέρουν μόνον 2.190.000 κυβικά τον χρόνο (6.000 κυβικά την ημέρα).
Σε κάθε περίπτωση, απευθύνω έκκληση στους συναδέλφους, που παίζουν ρόλο επιστημονικού συμβούλου είτε επίσημα είτε ανεπίσημα στους ιθύνοντες, να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα και να τοποθετηθούν καθαρά και χωρίς περιστροφές, λέγοντάς τους ότι η μόνιμη λύση του υδρευτικού προβλήματος του Ηρακλείου και των άλλων Δήμων του βόρειου παραλιακού μετώπου θα προέλθει μόνον από τον Αλμυρό.
Παράλληλα, να ξεκαθαρίσουν ότι μία είναι η πρόταση αξιοποίησης της πηγής στο τραπέζι αυτή τη στιγμή. Η άνοδος του σημείου εξόδου του νερού της, όπως αναφέρεται παραπάνω. Εκτός και αν κάποιοι έχουν αντίθετη άποψη, αν και δεν έχει εκφραστεί δημοσίως κάτι τέτοιο μέχρι σήμερα, οπότε τους παρακαλώ να την εκφράσουν δημόσια με επιστημονικά επιχειρήματα.
Διαισθητικού χαρακτήρα κουβέντες σε μη δημόσιου χαρακτήρα συζητήσεις του στυλ, «δε νομίζω να είναι έτσι» ή «υπάρχουν και άλλες λύσεις για τον Αλμυρό», έτσι γενικά και αόριστα, δεν βοηθούν καθόλου στη λύση του προβλήματος. Αντίθετα, θολώνουν την εικόνα.
Άλλωστε, η επιστήμη της Υδρογεωλογίας έχει εδώ και πολλές δεκαετίες ξεφύγει μεθοδολογικά από το στάδιο της απλής ποιοτικής παρατήρησης και έχει ενταχθεί στις λεγόμενες «σκληρές επιστήμες», που θεμελιώνουν τα συμπεράσματα και τις προτάσεις τους στα μαθηματικά.
Τελειώνοντας, να παρουσιάσω ένα φαινομενικά απλό, όμως ουσιαστικό, επιχείρημα, το οποίο μπορεί να καταλάβει όλος ο κόσμος, γιατί με ενδιαφέρει όλος ο κόσμος, και όχι μόνον οι ειδικοί, να καταλάβει τη λύση της αξιοποίησης του Αλμυρού που δεν προτείνω μόνον εγώ.
Την έχουν προτείνει από τη δεκαετία του 1960 ακόμη πλειάδα υδρολόγων και υδρογεωλόγων από τα σημαντικότερα ονόματα του κλάδου διαχρονικά. Το επιχείρημα είναι το εξής: Ο Αλμυρός, από μόνος του κάθε χρόνο, με εξαίρεση τα πολύ ξηρά έτη, για μερικές ημέρες του χειμώνα, μας δίνει γλυκό νερό. Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι τότε, λόγω των βροχοπτώσεων, ανεβαίνει η στάθμη στη λεκάνη του και συνακόλουθα και οι πιέσεις στους αγωγούς του, εμποδίζοντας την είσοδο θαλασσινού νερού σε αυτούς.
Αυτό που επιδιώκει η πρόταση η δική μας, είναι να αυξήσουμε τεχνητά, δια της ανύψωσης του σημείου εξόδου του νερού της πηγής, τις πιέσεις στους αγωγούς γλυκού νερού, και να τις φτάσουμε και διατηρήσουμε για ολόκληρο τον χρόνο εκεί που μόνος του τις φτάνει ο Αλμυρός για μερικές μόνον ημέρες του χειμώνα. Η ποσοτικοποίηση αυτής της ιδέας με χρήση μαθηματικών εξισώσεων από τη μηχανική των ρευστών, έδωσε τα ύψη τα οποία προτείνουμε.