Το κείμενο αυτό είναι ένα ταπεινό μνημόσυνο για το παιδί μου, τον Γιώργο μου, 9 μήνες, 270 μέρες, μετά τον αιφνίδιό του θάνατο στη Νίσυρο, όπου ήταν καθηγητής, δοσμένος ολόψυχα στην οικογένειά του και στα παιδιά τού εκεί Γυμνασίου και του Λυκείου.
Ήταν να δημοσιευτεί την ημέρα των Τριών Ιεραρχών – εορτή της Παιδείας -, για να καταδείξει τη διαχρονική ανάγκη συνειδητών δασκάλων με επίγνωση του ρόλου και της αποστολής των αφενός, και αφετέρου, για να δείξει πως υπάρχουν πολλοί τέτοιοι δάσκαλοι που λειτουργούν σεμνά και αθόρυβα με καθημερινό μόχθο, πόνο και θυσίες για τα παιδιά – το αύριο του κόσμου.
Στις σημερινές δύσκολες συνθήκες, όρθιοι, αγέρωχοι και άγρυπνοι σαν τις Εστιάδες, τα βοηθούν μέσα στον χωρίς αξίες κόσμο μας να δέσουν το θηρίο μέσα τους και να ελευθερώσουν τον Άνθρωπο.
Δύσκολο εγχείρημα, γιατί έχει ως προϋπόθεση ο δάσκαλος ν’ αρχίσει την παιδευτική λειτουργία από τον εαυτό του τον ίδιο, ανατάσσοντας και αναπλάθοντας την προσωπικότητά του ολόκληρη, ζώντας μέσα στην ψυχή του, όπου έχει γίνει Ιερή η ζωή, το νόημα του εξευγενισμού και του πλέριου ανθρωπισμού.
Ο Γιώργος ήταν ένας από αυτούς όχι μόνον από ένστικτο, αλλά ύστερα από πολλή σκέψη και αγώνα. Είχε μέσα του το διανοητικό και ηθικό φωτισμό κι αυτά προσπαθούσε να περάσει στα παιδιά με το παράδειγμά του: Μεγαλώνοντας με αγάπη μέχρι θυσίας παιδιά που δεν ήταν βιολογικά δικά του, με τη μητέρα τους και συνάδελφό του που λάτρευε, δουλεύοντας με ευσυνειδησία και αφοσίωση, μ’ έναν αποστολισμό, θα έλεγε κανείς, πρωί και απόγευμα, αν χρειαζόταν.
Προσφέροντας τιμή, αγάπη και συμπαράσταση στους συμπολίτες του. Δίπλα στους μαθητές του πάντα, διαπαιδαγωγώντας τους μικρούς και προετοιμάζοντας τους μεγάλους για τις πανελλαδικές εξετάσεις.
Τώρα, τα παιδιά στο σχολείο του τον αναζητούν: Ακόμη και τα «πρωτάκια», που δεν πρόλαβαν να τον γνωρίσουν κι άκουγαν τόσα από τα αδέρφια τους και τους γονείς τους.
Οι παλιοί του μαθητές τον αναπολούν και δεν το πιστεύουν πως έφυγε για πάντα: «Δεν μπορώ να ξεχάσω… νομίζω πως σε βλέπω…σε αναζητώ. Θα μείνεις στη ζωή μου και στην ψυχή μου με το χαμόγελο της αγάπης σου, με τα ανέκδοτα και τα αστεία που συνδύαζες να σχετίζονται με το μάθημά μας, και δεν βαριόμαστε και φεύγαμε χαρούμενοι… αγωνιζόσουν και κατάφερες να αγαπήσουμε την αρχαιότατη ελληνική γλώσσα και την παράδοσή μας με 1000 μέσα και το κατάφερες…
Όταν έφυγες, «έπρεπε να βλέπεις»: Μαζευτήκαμε όλο το νησί έξω από το Ιατρείο, κατευοδώνοντας την ψυχή σου με πόνο και αγάπη στον ουρανό και στον παράδεισο… Δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Εγώ σαν να σε βλέπω το διάλειμμα να κρατάς το τσάι σου και να κάνεις βόλτα με την κυρία Βασιλική ή στο δρόμο το απόγευμα, χέρι-χέρι να περπατάτε… ή και να μας ρωτάς: «Για πού μαγκάκια;»… Ζήσαμε ευτυχισμένοι όλοι μας μαζί σας και στην εκδρομή στην Πάτρα και στην Αθήνα. Ξαναβλέπω το video και λέω: «γιατί τόσο άδικο;»
Κι ο Αλβανός μαθητής της Γ’ Γυμνασίου: «Με βοηθούσατε τα απογεύματα, γιατί δυσκολευόμουν στη γλώσσα. Πάντα μου δίνατε δύναμη και θάρρος. Εγώ σας μάθαινα λέξεις αλβανικές. Ξέρω, για να ξεθαρρέψω και να προσπαθώ περισσότερο. Με μάθατε να αγαπώ και τη γλώσσα μου και τα ελληνικά. Είστε ο καλύτερος άνθρωπος και δάσκαλος που γνώρισα…».
Σήμερα μου έστειλαν τα γράμματά τους τα παιδιά του και έφερα, με τη σκέψη μου, το Γιώργο μου κοντά μου από το πρωί. Πανεύκολο και συχνό επίτευγμα κι όπως γνωρίζουν όλες οι πικρές μανάδες, το παιδί μας το αναπολούμε, το φέρνομε κοντά μας, όπως ήταν σ’ όλα τα στάδια της ζωής του, από έμβρυο στην κοιλιά μας ως την αναχώρησή του. Και του μιλούμε και το χαϊδεύουμε.
Σήμερα μιλώ από το πρωί στο φευγάτο μου παιδί, το καμαρώνω, του εκφράζω το θαυμασμό μου για την ηθική του ποιότητα, την ανθρωπιά του και την παιδαγωγική του σοφία.
– Πότε πρόλαβες, αγάπη μου, εσύ ένα καλομαθημένο παιδί της εποχής σου, να διαγνώσεις και ύστερα να πολεμήσεις τον ναρκισσισμό και τον ατομικισμό της γενιάς σου, να υποτάξεις τον εγωισμό σου και να βρεις δρόμους να πλησιάσεις τους μαθητές σου, να σταθείς δίπλα τους στα προβλήματά τους και ύστερα να τους δώσεις τις άπειρες γνώσεις που αποθησαυρίζεις λαίμαργα από παιδί;
Πώς έβρισκες ανέκδοτα, σταυρόλεξα, παιχνίδια και ζωγραφιές, σχετικά με το κάθε σου μάθημα για να το διανθίζεις, να το κάνεις ευχάριστο, ώστε να μη βαριούνται τα παιδιά της Οθόνης και του Διαδικτύου;
Από τα όσα γράφουν οι μαθητές σου κατανοώ και εμβαθύνω στον αγώνα τον συνειδητό, τον καθημερινό, τον ωραίο.
Και το ότι αγαπήθηκες από συναδέλφους σου και φίλους σου και έγινες πρότυπο ανθρώπου και δασκάλου και πνευματικού ανθρώπου και πολίτη συνετού και υπεύθυνου. Ανθρώπων που πόνεσε ο χαμός σου, ο οποίος κόστισε στην εκπαιδευτική κοινότητα και στην κοινωνία, και κάποιοι μετά τη φυγή σου ακολουθούν τα βήματά σου.
Αυτό για να τιμήσουν τη μνήμη σου και για να εκφράσουν το σεβασμό και την αγάπη τους σε εσένα και στο έργο σου σαν να θέλουν να σε κάνουν να είσαι χαρούμενος εκεί που είσαι.
Έτσι, είναι πολύ συγκινητικό που στο 1ο ΓΕΛ Ωραιοκάστρου Θεσσαλονίκης από το Σεπτέμβριο του 2025 ξεκίνησε να δουλεύει το πρόγραμμα πιστοποίησης Γλωσσομάθειας «Γιώργος Μεταξάκης», όπου δουλεύουν δωρεάν ο φίλος και συνάδελφός σου (επί 8 χρ. μαζί στο Νίσυρο) Χαρίλαος Ηλιόπουλος και η Χρυσαφή Ελένη, πρόγραμμα εγκεκριμένο από το Υπουργείο Παιδείας.
Σε γράμμα του ο Χ. Ηλιόπουλος μου γράφει: «Στο πρόγραμμα αυτό που φέρει το όνομα ‘Γιώργος Μεταξάκης’, τα παιδιά σαν να βοηθιούνται απευθείας από τον ίδιο, είτε με την ευχή του απ’ όπου αυτός βρίσκεται, είτε από την Ιστορία της προσφοράς του όσο ήταν ο Γιώργος εδώ, την οποία δε θα αφήσω να ξεχαστεί, όσο μπορώ να εργάζομαι…»
Γιώργο, μονάκριβέ μας, λουλούδι μου πάναγνο και μοσχομύριστο, έχω δίπλα μου την ατζέντα, όπου γράψαμε μαζί τη θλιμμένη ελπίδα του Οδ. Ελύτη: «… Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά…» Μεγάλη αλήθεια!
Όσα λέγονται για σένα και γίνονται, εμπνευσμένα από τις αξίες σου και τη ζωή σου, στη Νίσυρο και στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης, είναι οι κελαϊδισμοί που σου έλεγα, όταν έφυγες, στο δίστιχο:
Αηδόνι μου, σε σκέπασε της μαύρης γης το χώμα, μα ώστε να ζω θα σε γροικώ να κελαηδείς ακόμα.