Ο Ολιβιέ Ασαγιάς επιστρέφει με ένα πολιτικό θρίλερ που κινείται ανάμεσα στη μυθοπλασία και την ιστορική παρατήρηση. Στον «Μάγο του Κρεμλίνου», την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Τζουλιάνο ντα Έμπολι, ο Γάλλος δημιουργός στρέφει το βλέμμα του στους αόρατους μηχανισμούς της εξουσίας, εκεί όπου οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται μπροστά στις κάμερες αλλά σε σκιώδεις διαδρόμους επιρροής.
Στο αγγλόφωνο ντεμπούτο του, ο Ασαγιάς τοποθετεί στο επίκεντρο τον Βαντίμ Μπαράνοφ, έναν μυστηριώδη πολιτικό σύμβουλο που λειτουργεί ως αρχιτέκτονας της ανόδου του Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο χαρακτήρας αποτελεί σαφή μυθοπλαστική εκδοχή του Βλαντισλάβ Σουρκόφ, της αμφιλεγόμενης προσωπικότητας που θεωρήθηκε επί χρόνια ένας από τους βασικούς ιδεολόγους του σύγχρονου ρωσικού συστήματος εξουσίας. Η ταινία τον αντιμετωπίζει σαν έναν σύγχρονο Ρασπούτιν της πολιτικής, έναν άνθρωπο που δεν επιδιώκει το προσκήνιο αλλά κινεί αθόρυβα τα νήματα.
Ο Ασαγιάς χρησιμοποιεί αυτή την ιστορία για να σχολιάσει τη μετασοβιετική μετάβαση. Στα χρόνια που ακολούθησαν την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, από την περίοδο του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ μέχρι την ταραχώδη προεδρία του Μπόρις Γιέλτσιν, η ρωσική κοινωνία παρουσιάζεται ως ένα πεδίο πολιτικής αστάθειας όπου η υπόσχεση της δημοκρατίας μεταφράστηκε συχνά σε χάος και αβεβαιότητα. Μέσα σε αυτό το κενό, η ιδέα μιας «καθετοποιημένης» εξουσίας επανεμφανίζεται ως λύση — ή ως επιστροφή σε ιστορικά πρότυπα εξουσίας που θυμίζουν περισσότερο την τσαρική παράδοση.
Σε αντίθεση με άλλες πρόσφατες πολιτικές βιογραφίες, όπως το περσινό «The Apprentice» που εξερευνούσε τη σχέση του Ντόναλντ Τραμπ με τον μέντορά του Ρόι Κον, ο «Μάγος του Κρεμλίνου» μετατοπίζει το βάρος από τον ηγέτη στον άνθρωπο πίσω από αυτόν. Ο Πούτιν, τον οποίο υποδύεται ο Τζουντ Λο, εμφανίζεται σχεδόν σαν αίνιγμα: μια ψυχρή παρουσία που εκφράζεται περισσότερο μέσα από αποφάσεις παρά μέσα από λόγια. Ο ηθοποιός τον προσεγγίζει με λιτότητα, σαν να φορά μια ανέκφραστη μάσκα που δεν αποκαλύπτει ποτέ πλήρως τον άνθρωπο πίσω της.
Αντίθετα, ο Πολ Ντέινο, στον ρόλο του Βαντίμ, υιοθετεί μια χαμηλόφωνη και εσκεμμένα άχρωμη ερμηνεία, υπογραμμίζοντας τη φύση ενός ανθρώπου που προτιμά να κινείται αόρατος μέσα στο σύστημα που ο ίδιος βοηθά να διαμορφωθεί. Η παρουσία της Αλίσια Βικάντερ ως αινιγματικής συντρόφου του λειτουργεί περισσότερο ως δραματικό αντίβαρο παρά ως πλήρως ανεπτυγμένος χαρακτήρας.
Η ταινία επιχειρεί να συνδέσει την αφήγησή της με τη σύγχρονη γεωπολιτική πραγματικότητα, παρουσιάζοντας την εξουσία ως ένα σύστημα που βασίζεται τόσο στον φόβο όσο και στην επικοινωνιακή χειραγώγηση. Ωστόσο, η πυκνότητα των ιστορικών αναφορών και των πολιτικών πληροφοριών συμπιέζεται σε μια δίωρη διάρκεια που συχνά θυμίζει χρονικό γεγονότων παρά δραματουργική ανάπτυξη. Πολλά από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της ιστορίας περνούν βιαστικά, σαν αποσπάσματα από ένα πολιτικό θρίλερ που θα μπορούσε να αναπνεύσει περισσότερο σε μορφή τηλεοπτικής σειράς.
Παρά τις αφηγηματικές του αδυναμίες, ο «Μάγος του Κρεμλίνου» παραμένει μια ενδιαφέρουσα κινηματογραφική ματιά στους μηχανισμούς της εξουσίας και στον κυνισμό της realpolitik. Ο Ασαγιάς δεν προσφέρει οριστικές απαντήσεις· περισσότερο παρατηρεί πώς οι μύθοι, η προπαγάνδα και οι προσωπικές φιλοδοξίες μπορούν να συνθέσουν ένα πολιτικό αφήγημα που μοιάζει τρομακτικά αληθινό, ακόμη κι όταν είναι προϊόν μυθοπλασίας.