Ο Ήχος της Πτώσης είναι μια ταινία που δεν προσπαθεί να γίνει εύκολη ή άμεσα κατανοητή – και αυτό είναι ταυτόχρονα το δυνατό και το αδύναμο σημείο της. Πρόκειται για τη δεύτερη ταινία της Μάσα Σιλίνσκι, η οποία αφηγείται τέσσερις ιστορίες κοριτσιών και γυναικών σε διαφορετικές εποχές του 20ού αιώνα. Κοινό τους σημείο είναι ένα αγρόκτημα στη γερμανική επαρχία, ένας χώρος που κουβαλά μνήμες, σιωπές και τραύματα.
Οι ιστορίες δεν ξεδιπλώνονται με σειρά. Μπλέκονται μεταξύ τους, επιστρέφουν στο παρελθόν και αφήνουν συχνά τον θεατή να βρει μόνος του τι συνδέει τα πρόσωπα και τα γεγονότα. Η ταινία μιλά για το πώς είναι να μεγαλώνεις ως γυναίκα σε έναν κόσμο που σε περιορίζει, σε ελέγχει και συχνά σε πληγώνει. Ο πόνος, η σεξουαλική αφύπνιση, ο φόβος και ο θάνατος υπάρχουν παντού, χωρίς να εξηγούνται με λόγια.
Σε επίπεδο εικόνας, η ταινία είναι πολύ δυνατή. Τα τοπία, τα πρόσωπα και η σκοτεινή ατμόσφαιρα δημιουργούν κάτι σχεδόν ποιητικό. Όσο όμως προχωρά, γίνεται πιο βαριά και πιο χαοτική.
Κάποιες σκηνές είναι συγκινητικές και μένουν στο μυαλό, ενώ άλλες μοιάζουν υπερβολικές και κουραστικές.
Παρά τις δυσκολίες της, η ταινία έχει αναγνωριστεί διεθνώς. Έχει κερδίσει Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών, τη Χρυσή Αθηνά στις Νύχτες Πρεμιέρας και έχει επιλεγεί ως επίσημη υποβολή της Γερμανίας για το Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας. Τα βραβεία αυτά δείχνουν ότι πρόκειται για ένα έργο που μπορεί να διχάσει, αλλά σίγουρα δεν περνά απαρατήρητο.
Συνολικά, ο Ήχος της Πτώσης δεν είναι μια ταινία για όλους. Θέλει υπομονή και διάθεση να αφεθείς στο ύφος της. Αν το κάνεις, θα σου αφήσει μια έντονη αίσθηση μελαγχολίας και απώλειας — αλλά και την εντύπωση ότι είδες κάτι διαφορετικό, τολμηρό και βαθιά προσωπικό