Σπάνια μια ταινία καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στο ψυχολογικό θρίλερ, την κωμωδία και μια βαθιά προσωπική αναζήτηση όσο η «Μια Ιδιωτική Ζωή». Η πρόσφατη γαλλική παραγωγή της Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι, με πρωταγωνίστρια την Τζόντι Φόστερ σε έναν ρόλο που μοιάζει να αντανακλά την ίδια την πολυπλοκότητα του ανθρώπινου νου, είναι μια ταινία που δεν φοβάται να κάνει τους θεατές να σκεφτούν — και να γελάσουν — ενώ τους βάζει μέσα στα πιο σκοτεινά σημεία της ψυχής.
Η υπόθεση δεν είναι αυτό που νομίζεις
Στον πυρήνα της ιστορίας βρίσκεται η Λίλιαν Στάινερ, μια Αμερικανίδα ψυχαναλύτρια που ζει και εργάζεται στο Παρίσι. Όταν μια από τις ασθενείς της, η Πόλα Κοέν, αυτοκτονεί, η Λίλιαν σοκάρεται. Δεν μπορεί να δεχτεί ότι δεν είδε τα σημάδια — και σύντομα αρχίζει να υποψιάζεται ότι κάτι πιο σκοτεινό κρύβεται πίσω από τον θάνατο.
Αυτή η «προσωπική έρευνα» που ξεκινά ως επαγγελματική ανησυχία μετατρέπεται σε μια βαθιά ψυχολογική διερεύνηση. Η Λίλιαν δεν ψάχνει απλά στοιχεία· ψάχνει νόημα. Κι όσο πιο πολύ προσπαθεί να ξεδιαλύνει το τι συνέβη στην Πόλα, τόσο περισσότερο το δικό της παρελθόν, οι ενοχές και οι αμφιβολίες έρχονται στην επιφάνεια.
Τζόντι Φόστερ: Απόδραση στο λάθος και το παράξενο
Η ερμηνεία της Τζόντι Φόστερ είναι, χωρίς υπερβολές, το μεγαλύτερο πάθος της ταινίας. Με άπταιστα γαλλικά και μια ισορροπία ανάμεσα στη σοβαρότητα και την αυτοσαρκαστική χροιά, η Φόστερ μεταφέρει την αμφιθυμία της Λίλιαν με εκπληκτική ακρίβεια. Δεν είναι μια ψυχίατρος που έχει όλες τις απαντήσεις — είναι μια γυναίκα που παλεύει με τα δικά της φαντάσματα ενόσω επιχειρεί να βρει την αλήθεια για τη ζωή μιας άλλης.
Οι σχέσεις που αναπτύσσονται με τον επιθετικό σύζυγο της νεκρής ασθενούς, τη σύγχυση με την κόρη της, ακόμα και η παράξενη παρέμβαση ενός μέντιουμ, προσδίδουν μια τραγικοκωμική διάσταση στην αφήγηση — σαν η ταινία να παίζει με τα στερεότυπα του εμπλεκόμενου ντετέκτιβ, αλλά χωρίς ποτέ να τα παίρνει στα σοβαρά.
Σκηνοθεσία που παίζει με είδη
Η Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι δεν γράφει ένα απλό whodunnit ούτε μια γραμμική ιστορία. Αντίθετα, πλέκει την αφήγηση με στοιχεία φαντασίας, flashback και μια αίσθηση εσωτερικού κόσμου που μοιάζει να τραβάει την Λίλιαν σε έναν «ψυχολογικό λαβύρινθο» όπου πραγματικότητα και υποψίες συγχέονται. Σε στιγμές θυμίζει κλασικό Χίτσκοκ, κάποιες άλλες πλησιάζει το χιούμορ του Γούντι Άλεν, και πάντα κρατά μια αίσθηση ευαισθησίας απέναντι στον ανθρώπινο πόνο.
Κριτική ματιά
Η «Μια Ιδιωτική Ζωή» δεν είναι τέλεια — σε σημεία η δομή της μπορεί να μοιάζει υπερπλήρης ή ελαφρώς ασύνδετη, ενώ η έντονη ανάμιξη διαφορετικών τόνων δεν θα συγκινήσει όλους τους θεατές. Ωστόσο, το μεγαλύτερο προσόν της είναι ότι τολμά να είναι διαφορετική: δεν σου λέει απλώς τι να σκεφτείς, αλλά σε προκαλεί να νιώσεις, να γελάσεις, να αμφιβάλλεις — και τελικά να κοιτάξεις μέσα σου.
Συμπέρασμα
Αν θέλεις μια ταινία που σπάει τα όρια του ψυχολογικού θρίλερ και σε αφήνει με μια περίεργη, αλλά ικανοποιητική αίσθηση ότι είδες κάτι πιο ανθρώπινο, τότε η «Μια Ιδιωτική Ζωή» αξίζει μια θέση στη λίστα των προβολών σου φέτος. Ειδικά αν σε ενδιαφέρει η κινηματογραφική εξερεύνηση του μυαλού και των συναισθημάτων — χωρίς να φοβάται το παράξενο ή το αστείο.