Η ταινία χτίζεται πάνω σε μια εξαιρετικά περιορισμένη, σχεδόν ασκητική κινηματογραφική συνθήκη: η κάμερα παραμένει σταθερά προσηλωμένη σε ένα μόνο πρόσωπο, ενώ όλη η δράση εκτυλίσσεται μέσα από τηλεφωνικές συνομιλίες. Πρόκειται για μια επιλογή που παραπέμπει ευθέως σε σύγχρονα δείγματα «τηλεφωνικού θρίλερ», όπως το «Locke» ή το «Ο Ένοχος», όπου η ένταση δεν προκύπτει από την εικόνα των γεγονότων αλλά από τη φωνή, τη σιωπή και τη σταδιακή αποκάλυψη πληροφοριών.
Στο κέντρο της αφήγησης βρίσκεται η Σαμπιχά, μια σαραντάχρονη γυναίκα με αναπηρία στο πόδι, χωρισμένη και σε συνεχή δικαστική διαμάχη για την επιμέλεια του γιου της. Ζει στην Άγκυρα και, υπό το ψευδώνυμο Αρζού, εργάζεται σε τηλεφωνική γραμμή ερωτικού περιεχομένου, εγκλωβισμένη σε ένα περιβάλλον εργασιακής εκμετάλλευσης και ψυχολογικής βίας από το αφεντικό της. Η ζωή της περιορίζεται κυριολεκτικά σε έναν κλειστό χώρο και σε ένα τηλέφωνο που γίνεται ταυτόχρονα εργαλείο επιβίωσης και παγίδα.
Η ηρωίδα διατηρεί ένα σχολαστικό αρχείο με τους πελάτες της: ονόματα, αριθμούς, προτιμήσεις, φαντασιώσεις, τρόπους επικοινωνίας. Αυτό το ιδιότυπο «ευρετήριο σχέσεων» αποκτά απρόσμενη βαρύτητα όταν, κατά τη διάρκεια ενός τηλεφωνήματος με σταθερό πελάτη, ξεσπά ο μεγάλος σεισμός της Κωνσταντινούπολης το 1999. Ο άνδρας παγιδεύεται στα συντρίμμια και η Αρζού, αντί να μείνει παθητική, επιχειρεί να αξιοποιήσει το δίκτυο επαφών της για να εντοπίσει ποιον μπορεί να κινητοποιήσει ώστε να υπάρξει βοήθεια. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, κάθε κλήση αποκαλύπτει ένα βαθύτερο στρώμα θεσμικής διαφθοράς, αλλά και τα όρια της ίδιας της ηρωίδας, η οποία δεν παύει να λειτουργεί μέσα σε ένα ηθικά γκρίζο πλαίσιο.
Η οικονομία της διάρκειας — μόλις 76 λεπτά — λειτουργεί υπέρ της ταινίας, αποτρέποντας την εξάντληση της κεντρικής ιδέας. Η σκηνοθετική προσέγγιση στηρίζεται στην ένταση της φωνής και της παύσης, χωρίς περιττές αφηγηματικές αποκλίσεις. Σημαντικό ρόλο παίζει και η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας, η οποία, με ελάχιστα εκφραστικά μέσα, σχεδόν αποκλειστικά το πρόσωπο και τη φωνή, καταφέρνει να δομήσει έναν σύνθετο χαρακτήρα γεμάτο αντιφάσεις, ευαλωτότητα αλλά και εσωτερική δύναμη.
Τη συνολική εμπειρία ενισχύει μια φωτογραφία που μετατρέπει τον περιορισμένο χώρο σε πεδίο πολλαπλών επιπέδων και διαθέσεων, καθώς και ένα ευέλικτο μοντάζ που κρατά την ένταση σταθερά ζωντανή. Η ταινία, τελικά, διαβάζεται ως σχόλιο πάνω στη γυναικεία χειραφέτηση και στη διεκδίκηση στοιχειωδών δικαιωμάτων μέσα σε ένα ασφυκτικό κοινωνικό και θεσμικό περιβάλλον.
Παρά την κατασκευή ενός φινάλε που μοιάζει περισσότερο συμβατικό και λιγότερο τολμηρό σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα του έργου, η ταινία διατηρεί τον ρυθμό και την πρόθεσή της σχεδόν αλώβητη, επιμένοντας στη δύναμη της απλότητας και της συγκέντρωσης της κινηματογραφικής φόρμας.