Στο πένθος βυθίζεται ο χώρος της ελληνικής μουσικής μετά την είδηση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη, ενός ιδιαίτερα δημοφιλούς και ξεχωριστού καλλιτέχνη που άφησε το δικό του στίγμα στη μουσική σκηνή της χώρας. Η είδηση του θανάτου του προκαλεί ανείπωτο πένθος και μεγάλο σοκ, καθώς ο ίδιος αποτελούσε έναν από τους μεγαλύτερους και πιο αναγνωρίσιμους τραγουδιστές της χώρας μας.
Η είδηση του θανάτου του προκαλεί ανείπωτο πένθος και βαθύ σοκ σε ολόκληρη τη χώρα, καθώς ο ίδιος υπήρξε αναμφισβήτητα ένας από τους μεγαλύτερους, πιο αγαπημένους και πλέον αναγνωρίσιμους τραγουδιστές της ελληνικής μουσικής σκηνής, έχοντας αφήσει το δικό του, μοναδικό στίγμα στο ελληνικό τραγούδι.
Από τι πέθανε ο Γιώργος Μαζωνάκης: Το χρονικό της τραγωδίας
Σύμφωνα με τις πρώτες, σοκαριστικές πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, ο αγαπημένος τραγουδιστής υπέστη βαριά καρδιακή ανακοπή και κατέληξε παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των γιατρών στο νοσοκομείο «Ελπίς». Ολόκληρος ο μηχανισμός έκτακτης ανάγκης κινητοποιήθηκε ακαριαία, όταν το ΕΚΑΒ έλαβε κλήση έπειτα από δραματικό περιστατικό που εκτυλίχθηκε σε ιδιωτική κλινική.
Ειδικότερα, ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε μεταβεί στην ιδιωτική κλινική Stem Cell, η οποία βρίσκεται επί της οδού Καρνεάδου 11, στην καρδιά του Κολωνακίου, προκειμένου να υποβληθεί σε προγραμματισμένη ιατρική θεραπεία πλασμαφαίρεσης. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, λίγο μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας τοποθέτησης του φλεβοκαθετήρα, ο γνωστός καλλιτέχνης υπέστη ξαφνικά καρδιακή ανακοπή, προκαλώντας πανικό στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του κέντρου.
Η κινητοποίηση του ΕΚΑΒ και η αγωνιώδης προσπάθεια ανάνηψης
Η αντίδραση των αρχών υπήρξε αστραπιαία. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, στις 16:26 έφτασε στο σημείο διασώστης του ΕΚΑΒ επιβαίνων σε ειδική μοτοσικλέτα ταχείας ανταπόκρισης. Ο διασώστης μπήκε αμέσως στην κλινική και ξεκίνησε καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση (ΚΑΡΠΑ), δίνοντας τιτάνια μάχη για να κρατήσει στη ζωή τον 54χρονο καλλιτέχνη.
Από το 2004 στο 2026: 54χρονη γέννησε κοριτσάκι από έμβρυο που παρέμενε κρυοσυντηρημένο
Έναν χρόνο μετά τον θάνατο του γιου της: 54χρονη γέννησε μωρό από έμβρυο που είχε κρυοσυντηρηθεί πριν από 22 χρόνια
Λίγα λεπτά αργότερα, στο σημείο κατέφθασε πλήρωμα ασθενοφόρου του ΕΚΑΒ, το οποίο παρέλαβε τον Γιώργο Μαζωνάκη και τον μετέφερε εσπευσμένα στο κοντινότερο εφημερεύον νοσοκομείο, το Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Ελπίς».
Οι προσπάθειες ανάνηψης και υποστήριξης των ζωτικών του λειτουργιών συνεχίστηκαν με αμείωτη ένταση στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του νοσοκομείου. Παρά τις επίμονες, συνεχείς και αγωνιώδεις προσπάθειες των γιατρών, ο τραγουδιστής δυστυχώς δεν κατάφερε να επανέλθει στη ζωή. Οι θεράποντες ιατροί διαπίστωσαν επίσημα τον θάνατό του, βυθίζοντας στο πένθος τους οικείους του, τους συνεργάτες του και εκατομμύρια θαυμαστές του σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Ένας καλλιτέχνης-σύμβολο που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα
Ο ξαφνικός και αδόκητος θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη κλείνει απότομα μια λαμπρή σελίδα για τη σύγχρονη ελληνική μουσική. Με τη χαρακτηριστική, αναγνωρίσιμη χροιά της φωνής του, τη μοναδική του σκηνική παρουσία και την τολμηρή, αντισυμβατική του προσωπικότητα, ο Γιώργος Μαζωνάκης κατάφερε όχι απλώς να υπηρετήσει το λαϊκό τραγούδι, αλλά να το εξελίξει, να το επαναπροσδιορίσει και να το φέρει σε νέα διάσταση.
Από τα πρώτα του βήματα στη δισκογραφία έως τις τεράστιες, διαχρονικές επιτυχίες του που έγιναν ύμνοι στα νυχτερινά κέντρα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, ο τραγουδιστής κέρδισε την αγάπη και τον σεβασμό του κοινού. Δεν φοβήθηκε ποτέ να τσαλακωθεί, να πειραματιστεί, να προκαλέσει τα στερεότυπα και να πορευτεί με τους δικούς του, αυθεντικούς όρους, παραμένοντας πάντα στην κορυφή.
Η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στον καλλιτεχνικό χώρο. Ο Γιώργος Μαζωνάκης φεύγει στα 54 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια παρακαταθήκη από τραγούδια, συναισθήματα και αναμνήσεις που θα κρατήσουν τη μνήμη του ζωντανή για πάντα. Αιωνία του η μνήμη.
Όσα είπε στην τελευταία του συνέντευξη
Ο Γιώργος Μαζωνάκης πραγματοποίησε την τελευταία του συνέντευξη τον περασμένο Ιούλιο στον Τάσο Τρύφωνος και την εκπομπή Τετ α τετ με
τον καλλιτέχνη να μιλά για όλους και για όλα για πρώτη φορά μετά την περιπέτεια που είχε με την οικογένειά του πέρυσι το καλοκαίρι και την ακούσια νοσηλεία του στο Δρομοκαΐτειο,
Η αλήθεια για την αδερφή του, Βάσω
Αρχικά, ο Γιώργος Μαζωνάκης μίλησε για τον εγκλεισμό του στο Δρομοκαΐτειο μετά από εντολή της οικογένειάς του, με τον ίδιο να λέει: «Αυτός ο χρόνος ήταν περιπετειώδης μπορώ να πω. Φρόντισα να πάρω τα καλά στοιχεία που δίνει η κάθε κακή κατάσταση. Έμαθα να μιλάω όποτε θέλω εγώ να μιλάω, όχι όποτε θέλουν οι άλλοι. Είναι μία τακτική που απέκτησα με τα χρόνια. Είμαι από τους ανθρώπους που θέλω να εξηγώ μία κατάσταση με γεγονότα και να έχω το μυαλό μου από μακριά, όχι σε θυμό και νεύρα, να παίρνω την απόστασή μου. Δεν παρακολούθησα τίποτα από ό,τι έλεγαν. Για πολλά χρόνια η έκθεση μου έφερνε τρόμο, από εκεί και μετά από την εμπειρία κατάλαβα ότι είναι πιο καλή η ησυχία. Αν κάποιος με έπαιρνε τηλέφωνο και μου έλεγε να ανοίξω την τηλεόραση γυρνούσα πλευρό και κοιμόμουν.
Η Βάσω δεν ήταν manager μου, ήταν συνεργάτης, πάντα τις αποφάσεις τις έπαιρνα εγώ. Αυτό άλλαξε πριν πολλά χρόνια. Είμαι ένας άνθρωπος που για να πάρω μία απόφαση πρέπει να δω μία κατάσταση από όλες τις πλευρές. Περάσαμε από πολλές κουβέντες για να καταλάβω ότι δεν μπορούμε να συνεργαστούμε άλλο. Τον τελευταίο χρόνο αυτό έγινε έντονο από τη μεριά της οικογένειας, όχι από εμένα. Τα πράγματα άρχισαν να γίνονται περίεργα όταν είχαμε μία διαφωνία με ένα ακίνητο. Η Βάσω είχε το πληρεξούσιο, δεν ήταν καλυμμένη νομικά. Άρχισε ο χορός του παραλόγου, ούτε με την μία πλευρά ούτε με την άλλη. Άρχισε να γίνεται ένα χάος και έπρεπε σιγά σιγά να ξεμπερδεύουμε τον κόμπο. Για να μην το φέρω τόσο μεγάλο, ήμουν το όνομα της οικογένειας. Κάθε παιδί θα βοηθούσε την οικογένειά του οικονομικά, όπως και η οικογένειά μου στο παρελθόν. Με ακολουθούσαν παντού, με στήριζαν. Τα πράγματα τα θεωρώ πιο απαλά σήμερα. Δεν θεώρησα ποτέ ότι ο εαυτός μου είναι ο υπέρτατος, ο μοναδικός. Πιο πολλές φορές τον εαυτό μου τον υποβίβαζα» αποκάλυψε αναφερόμενος στη ρήξη με την αδερφή του, Βάσω Μαζωνάκη.
Η σχέση με την οικογένειά του
Μιλώντας για τα όσα συνέβησαν με την οικογένειά του, ξεκαθαρίζει: «Θεωρώ ότι 100% ότι έχω μερίδιο ευθύνης σε ό,τι έγινε με την οικογένειά μου. Ανακάλυψα πολλά πράγματα μέσα από αυτό που δεν ήμουν. Χίλια δυο πράγματα που τα υιοθέτησα που δεν είναι δικά μου. Πρέπει να δούμε τον εαυτό μας απέξω. Βίωσα πολλές πιεστικές καταστάσεις. Δεν αντιδρούσα ποτέ, είχα μία ευγένεια που μπορούσε να με καταστρέψει. Καθόμουν εκεί μέχρι να αλλάξει από μόνο του το πράγμα. Αν μου έλεγε κάποιος πριν χρόνια ότι δεν θα μιλούσα με την οικογένεια θα του έλεγα ότι δεν περνούσε ποτέ από το μυαλό μου. Μερικές φορές θεωρώ ότι θα με τσιμπήσεις και θα ξυπνήσω. Ερχόντουσαν στο σπίτι μου χωρίς να τους καλέσουν. ερχόντουσαν όχι για να τα βρούμε, για να μου πουν ότι αυτά που λέω δεν ισχύον. Κάποιες στιγμές η οικογένεια άρχισε να γκρεμίζεται μέσα μου. Είμαι ένας άνθρωπος της οικογένειας. Το αίμα γίνεται νερό. Νομικά το θέμα δεν έχει ξεκινήσει ακόμα, θα ξεκινήσω να κινούμαι νομικά. Ισχύει η αγωγή του 1.000.000 για τον ακούσιο εγκλεισμό.Σαν άνθρωπος φυσικά θα σκέφτομαι το παρελθόν με το παρόν, παλεύουμε για να ζούμε το τώρα. Έχει να κάνει με τη διαχείριση του πράγματος. Μου έλεγαν να μην κάνω δουλειές με συγγενείς, αλλά τα άκουγα λίγο κλισέ. Έχασα χρήματα, μπαίνουν κι άλλοι συνεργάτες, όχι μόνο η οικογένεια, χάθηκαν όλα αυτά, και οι άνθρωποι και τα χρήματα και όλα».
Η ημέρα που νοσηλεύτηκε στο Δρομοκαΐτειο
Αναφερόμενος στην ημέρα που μπήκε στο Δρομοκαΐτειο, αποκαλύπτει: «Εγώ πίστευα ότι τα πράγματα ήταν αρκετά αθώα, αρκετά παιδικά. Δεν έχασα την εμπιστοσύνη μου με τους ανθρώπους. Υπήρχε μεγάλη αναστάτωση στο σπίτι μου, γύρισε την ζωή μου τούμπα. Γυρνώ από την βόλτα που έκανα με την Αρίθα, χτυπάει η πόρτα και εμφανίζονται δύο αστυνομικοί με πολιτικά και μου δείχνει το χαρτί και μου λένε ότι πρέπει να πάω στο Δρομοκαϊτειο. Από μικρό παιδί πίστευα ότι κάποια πράγματα τα ένιωθα, τότε ένιωθα περίεργα. Πίστευα πράγματα για τον εαυτό μου που ούτε καν ήταν αλήθεια. Η μια μου η αδερφή ήταν έξω και με περίμενε με το αυτοκίνητο να ακολουθήσει το περιπολικό. Αυτό για εμένα ήταν πάρα πολύ κακό. Εγώ εκείνη την ώρα μαγείρευα, έφαγα, έκανα ντουζ, πήγα στο περιπολικό και πήγα στο Δρομοκαϊτειο. Τα τελευταία χρόνια δεν είχα άγχος με την εξουσία. Μιλούσα με τους αστυνομικούς. Ήμουν ήρεμος και μετά ξεκινούσα να σκέφτομαι τι θα συμβεί. Λέω τι θα κάνω; Άρχισα να σκέφτομαι τα πρακτικά θέματα σε περίπτωση που μείνω. Περίμενα ότι δεν θα με κρατήσουν. Κάτι υποθάλπτει από κάτω, το οποίο δεν το ξέρω. Υπάρχουν και οι ιδιωτικές κλινικές και οι δημόσιες, δεν ήξερα τι συμβαίνει, είμαι ένας άνθρωπος που είμαι ντροπαλός και στην έκθεσή μου κάποιοι θεωρούσαν ότι είμαι αλαζόνας, αυτή ήταν μία άμυνα. Δεν ήταν το πιο εύκολο, φοβόμουν πώς θα με αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι μέσα στη κλινική. Ήταν αρκετά δύσκολο θα πω. Ένιωσα τρόμο και προδοσία. Η χαρά του Δρομοκαϊτειου ήμουν, κάποιοι έλεγαν εντάξει μια χαρά είμαστε αφού είναι και ο Μαζωνάκης εδώ.
Η δουλειά μου ήταν αυτό φοβόμουν, Γενικά είχαμε κόψει με την οικογένειά μου αρκετό καιρό πριν. Αυτό που με ενόχλησε περισσότερο ήταν ότι είχαν μία καραμέλα που μου το έλεγαν σε ό,τι και να έλεγα τύπου “δεν ξέρεις τι λες”. Σίγουρα είχαν άλλα πράγματα στο μυαλό τους. Θεωρώ ότι ήταν κίνηση πανικού. Προσπαθώ να καταλάβω και μέχρι σήμερα. Όταν πας να κάνεις μία κίνηση σαν αυτή πρέπει να υποστείς και τις συνέπειες. Η κίνηση ήταν ξεκάθαρη. Εμένα με προστάτευσε ο κόσμος. Ένα πράγμα που δεν τα πίστευα. Μέχρι να γίνει αυτή η κατάσταση κάποια πράγματα δεν τα ήξερα, δεν τα πίστευα. Η αγάπη των συγγενών μερικές φορές είναι καταστροφή. Δεν με ξάφνιασαν αυτά που έλεγαν, είχα καταλάβει πως θα κινηθούν. Δεν μπορείς να χρησιμοποιείς κάτι, την αδυναμία του ανθρώπου και να πας να την χρησιμοποιήσεις εναντίον του; Γιατί τώρα; Δεν ένιωσα ποτέ επικίνδυνος για τον εαυτό μου. Μπορεί να αισθάνθηκα με το μέσα μου, με τις σκέψεις μου, με πράγματα που μου τα μεταφέρανε. Εγώ λέω ότι τελικά η ζωή είναι ο αγώνας ο Γιώργος με τον Γιώργο αποκάλυψε.
«Άρχισα να χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου»
Για το πως έφτασε σε αυτό το σημείο με την οικογένειά του, αποκαλύπτει: «Μερικές φορές οι άνθρωποι προσπαθούν να σε επηρεάσουν, με επηρέασαν κατά του εαυτού μου. Αρέσει στους ανθρώπους να κάνουν ιστορίες. Όλα έγιναν προφυτικά στη ζωή μου. Δεν ήταν ειλικρινής η οικογένειά μου όταν είπαν ότι θέλουν το καλό μου, ψευδής ήταν αυτό. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήταν κάποιος άνθρωπος κατά μου. Δεν άνοιξα ποτέ τηλεόραση, δεν πήρα ποτέ δημοσιογράφο τηλέφωνο. Ο Θεός σου δίνει αυτά που αντέχεις, αυτά είναι δοκιμασίες στη ζωή μου. Εμένα η πίστη και η πίστα με έσωσε. Ξεκίνησα από μικρός να κάνω ό,τι έκανα, δεν με βοήθησε κανείς ποτέ. Αυτό που με πληγώνει περισσότερο και κακώς με πληγώνει ότι κάποιος θα πει “έτσι συμπεριφέρθηκε στην οικογένειά του;”. Ακόμα δυστυχώς με ενδιαφέρει η άποψη του κόσμου. Πήγα να κάνω ένα χειρουργείο εκτάκτως, αφαίρεσα τη χολή. Ήξερα ότι όλα αυτά που άρχισα να δέχομαι θα μου βγει κάπου. Μου είπαν για το χειρουργείο της οικογένειάς μου αλλά δεν τους πίστευα στην αρχή. Άρχισα να χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου, πώς είναι δυνατόν να λένε τέτοια πράγματα η οικογένεια που ήμασταν έτσι. Ήμασταν μία οικογένεια που είχε πολύ χιούμορ, δεν ήμασταν κάθε Κυριακή στο οικογενειακό τραπέζι, ήμασταν πολύ χαλαροί. Ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει, θεωρώ ότι θα τσιμπήσει κάποιος. Ο πατέρας μου είναι ουδέτερος, υποστήριζε πάντα τη μαμά ο μπαμπάς.
Η αγάπη ξέρετε τι σημαίνει; Δεν θα πάψω ποτέ να αγαπάω, σίγουρα είμαι πικραμένος, ψυχραμένος. Πάντα κρατάω μία ελπίδα που δεν θα σβήσει ποτέ αυτό γιατί πορεύομαι με το καλό. Αν δω τηλέφωνο στο κινητό μου από την οικογένειά μου δεν θα απαντήσω. Όσες φορές το έχω σηκώσει είναι η ίδια συμπεριφορά, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Μόνο ο Θεός συγχωρεί, όχι εγώ. Παλεύω να συγχωρέσω κάποια στιγμή. Με ενόχλησαν διάφορες συμπεριφορές. Με τους συναδέλφους έχω μία σχέση και στάση πολύ ωραία, αυτό που είδα περισσότερο κρατούσαν μία στάση ουδέτερη. Κάποιοι είπαν “δεν ξέρουμε αν το έκαναν”. Με ενόχλησαν πρόσωπα που είχα βοηθήσει εγώ να λένε “πώς το κάνει πάντα τα μπαλώνει και τα ξεπερνάει”. Με ενόχλησε πολύ αυτό. Από πού και ως πού να το πει αυτό ο Αντώνης Ρέμος; Ότι είμαι με το ένα πόδι στο σκοτάδι και με το άλλο στο φως; Σαφώς θα με ενοχλήσει να πει ο κάθε ένας ο,τι θέλει. Εγώ θεωρώ ότι είναι όλα λίγο μύθοι, είμαι πάντα στα οξύμωρα εγώ τα πράγματα. Θεωρώ ότι τα σκοτάδια πολλές φορές είναι μέρα. Τα σκοτάδια που οι άνθρωποι θεωρούν σκοτάδια είναι μέρα για εμένα. Από αυτή την ιστορία εγώ βγαίνω πολύ καλύτερα από πριν».