Πολλά έχει ακούσει η Αφροδίτη Μάνου τις τελευταίες δύο μέρες για μια ανάρτηση που έκανε την ημέρα της κηδείας του Γιώργου Μαζωνάκη και στην οποία έγραφε πως το “λαϊκό προσκύνημα” στον νεκρό Μαζωνάκη, είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των ονείρων μιας γενιάς καλλιτεχνών, που αλλιώς τα φαντάστηκαν,
Πέρα από την κατά κοινή ομολογία εντελώς λάθος στιγμή ενός τέτοιου ποστ από έναν άνθρωπο της τέχνης την ώρα που ένας συνάδελφός του κηδευόταν ολόκληρο το πόστ ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και σχολίων τόσο από τον απλό κόσμο, όσο και από τους επώνυμους -όχι απαραίτητα φίλους- του αδικοχαμένου τραγουδιστή.
“Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν γνωρίζατε τον άνθρωπο ούτε τη δουλειά του. Το πρόβλημα είναι ότι ενώ ΔΕΝ τα γνωρίζετε, σπεύσατε να κρίνετε τη συγκίνηση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, που τα γνωρίζουν. Η αγάπη του κόσμου δεν μπαίνει σε εξετάσεις αισθητικής. Δεν χρειάζεται την έγκριση κανενός για να είναι αληθινή.
Το να χαρακτηρίζεις το πένθος ενός λαού ως «το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των ονείρων μιας γενιάς καλλιτεχνών» δεν λέει τίποτα για τον άνθρωπο που έφυγε. Λέει όμως πολλά για την αδυναμία σας να δεχτείτε ότι η τέχνη δεν ανήκει σε μια ελίτ, αλλά στον κόσμο που τη ζει.
Ο κόσμος δεν έκανε προσκύνημα σε ένα μουσικό είδος. Αποχαιρέτησε έναν άνθρωπο που τον συντρόφευσε στις χαρές, στους χωρισμούς, στις παρέες και στις μοναξιές του και που ποτέ δεν προσπάθησε να διχάσει ή να κατατάξει κανέναν. Και αυτό δεν μειώνει κανέναν άλλο καλλιτέχνη.
Το να προσπαθείς όμως να μειώσεις το πένθος των άλλων, μόνο και μόνο επειδή δεν συμβαδίζει με τα δικά σου γούστα, δεν είναι πολιτισμός. Είναι αλαζονεία και για μια καλλιτέχνιδα σαν εσάς που δηλώνει τραγουδοποιός φιλοσοφούσα μετ’ ευτελείας εν Αθήναις, το σχόλιο είναι αν όχι άστοχο, τουλάχιστον λυπηρό” της απάντησε ο Σωτήρης Τσαφούλιας με το ποστ του να αναδημοσιεύεται από πολύ κόσμο του χώρου.
Η ίδια η ερμηνεύτρια επανήλθε σήμερα με ένα νέο ποστ στο οποίο γράφει:
“Η ανατροφή μου και η αγωγή από το σπίτι μου, ο χαρακτήρας μου και η ευαισθησία, δεν θα με άφηναν ποτέ, να καταφερθώ, εναντίον ενός ανθρώπου που πριν δυο μέρες είχε πεθάνει με τρόπο απίστευτο και που όπως έγραψα και φρόντισα από την αρχή στην λακωνική μου ανάρτηση να ξεκαθαρίσω, δεν τον γνώριζα ούτε αυτόν, ούτε τη δουλειά του και επί πλέον μόλις είχε μπει στον τάφο.
Δεν έχω τίποτα με τον Μαζωνάκη, έγραψα.
Αλλά ο λειτουργικός αναλφαβητισμός, ο φθόνος και ο ξεπεσμός, ο φανατισμός, η ιδεολογική τύφλωση και η απέραντη εχθρότητα χρόνων, ορισμένων, διάβασε άλλα.
Ο Μαζωνάκης θα ήταν ο τελευταίος να κατηγορήσει κανείς για την κατάντια της πολιτισμικής μας ζωής. Φρόντισαν άλλοι, από νωρίς μετά τη μεταπολίτευση, “στρατευμένοι” και σπουδαίοι να το πράξουν με επιτυχία.
Η προσωπική μου εμπειρία και συμμετοχή σε λαϊκό προσκύνημα, ήταν δύο (2) φορές, μέσα στη χούντα.
Στις κηδείες, αντίστοιχα, του τρισμέγιστου Γιώργου Σεφέρη και του Γεωργίου Παπανδρέου.
Αυτό είναι το μέτρο σύγκρισης που έχω και που διαμορφώνει την άποψή μου.
Καλό κατευόδιο στον αποθανόντα καλλιτέχνη και συλλυπητήρια στους οικείους του.
Και, ευχαριστώ τους σπουδαίους φίλους για τα μηνύματα και τηλεφωνήματά τους συμπαράστασης, μπροστά στον οχετό ύβρεων που δέχτηκα και δέχομαι, άλλη μια φορά.
Θεώρησα υποχρέωσή μου, στους δικούς μου φίλους και σημαντικούς ανθρώπους που χάθηκαν τα τελευταία χρόνια, να κάνω αυτήν την ανάρτηση.
Αφροδίτη Μάνου
Η φωτό είναι από την κηδεία του Σεφέρη.
22 Σεπτεμβρίου 1971.
Ήμουν κι εγώ εκεί, μέσα στο πλήθος …
Και ναι. Αλλιώς τα φανταζόμουνα!
Η χαζή ..”