Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Τζιν Κέλι παραμένει ο καλλιτέχνης που άλλαξε για πάντα το μιούζικαλ, έσπασε στερεότυπα και έκανε το κοινό να ερωτευτεί τον χορό.
Παίρνοντας τη σκυτάλη από τον μυθικό Φρεντ Αστέρ, ο Τζιν Κέλι δεν ακολούθησε απλώς τα βήματά του, χάραξε τον δικό του δρόμο. Με επινοητικότητα, εκρηκτική ενέργεια και ένα μοναδικό πάντρεμα «αθλητικού» χορού και κλασικού μπαλέτου, μεταμόρφωσε το κινηματογραφικό μιούζικαλ σε ζωντανό θέαμα, προσιτό και καθηλωτικό.
Χορευτής, χορογράφος, σκηνοθέτης, ηθοποιός και παραγωγός, ο Κέλι επηρέασε όσο λίγοι τον τρόπο που κινηματογραφείται ο χορός. Δεν ήθελε απλώς να εντυπωσιάσει· ήθελε να φέρει το ευρύ κοινό πιο κοντά στο κλασικό μπαλέτο και να αποδείξει ότι ο χορός μπορεί να είναι ταυτόχρονα τεχνικός, λαϊκός και απολαυστικός.
Οι ταινίες-σταθμοί και η χρυσή δεκαετία
Στις αρχές της δεκαετίας του ’50 θα βρεθεί στο απόγειο της δημιουργικότητάς του, παραδίδοντας δύο αριστουργήματα που έγραψαν ιστορία: τον «Αμερικανό στο Παρίσι» (1951), σε σκηνοθεσία Βινσέντε Μινέλι, που απέσπασε έξι Όσκαρ -ανάμεσά τους και αυτό της Καλύτερης Ταινίας- και φυσικά το «Τραγουδώντας στη Βροχή» (1952), το πιο διάσημο μιούζικαλ όλων των εποχών, το οποίο συν-σκηνοθέτησε με τον Στάνλεϊ Ντόνεν.
Η εικόνα του Τζιν Κέλι να χορεύει μέσα στη βροχή, τσαλαβουτώντας με ένα χαμόγελο που φωτίζει ολόκληρη την οθόνη, παραμένει μία από τις πιο εμβληματικές στιγμές στην ιστορία του σινεμά.
Από το μπέιζμπολ στο Μπρόντγουεϊ
Γεννημένος το 1912 στο Πίτσμπουργκ, ο Κέλι δεν ξεκίνησε με όνειρο τον χορό. Μικρός δέχτηκε κοροϊδία για τα μαθήματα μπαλέτου και στράφηκε στον αθλητισμό, διακρινόμενος στο μπέιζμπολ. Η επιμονή όμως της μητέρας του τον έφερε ξανά στη σκηνή και τελικά στον… σωστό δρόμο.
Σπούδασε οικονομικά, δούλεψε σε ό,τι έβρισκε μετά το κραχ του 1929 και συμμετείχε σε διαγωνισμούς ταλέντων για να επιβιώσει. Μέχρι που το Μπρόντγουεϊ άνοιξε τις πόρτες του και το Χόλιγουντ δεν άργησε να τον ανακαλύψει.
Ο σταρ που αψήφησε τη βαρύτητα
Δίπλα σε ιερά τέρατα όπως η Τζούντι Γκάρλαντ, η Ρίτα Χέιγουορθ, ο Φρανκ Σινάτρα και η Λέσλι Καρόν, ο Τζιν Κέλι απέδειξε ότι ο χορός στον κινηματογράφο μπορεί να είναι αφήγηση, χαρακτήρας και συναίσθημα. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον κατέταξε 15ο μεγαλύτερο θρύλο της οθόνης, ενώ τιμήθηκε με τιμητικό Όσκαρ για τη συνολική του προσφορά.
Πέρα από τα φώτα: ένας αληθινός επαναστάτης
Ο Κέλι δεν ήταν μόνο καλλιτέχνης, αλλά και άνθρωπος με ισχυρές πολιτικές θέσεις. Στάθηκε ανοιχτά απέναντι στον Μακαρθισμό, συμμετείχε στις διαμαρτυρίες του Χόλιγουντ και δεν δίστασε να συγκρουστεί με τα στούντιο για να υπερασπιστεί ανθρώπους που στοχοποιήθηκαν. Έκοψε ακόμη και τους δεσμούς του με την Εκκλησία, όταν συνειδητοποίησε την απόστασή της από τους φτωχούς και αδύναμους.
Η κληρονομιά
Ο Τζιν Κέλι έφυγε από τη ζωή το 1996, αφήνοντας πίσω του μια πραγματική επανάσταση στην κινηματογράφηση του χορού. Με ιδρώτα, πειθαρχία και ψυχή, απέδειξε ότι η τέχνη μπορεί να είναι ταυτόχρονα απαιτητική και λαϊκή, υψηλή και βαθιά ανθρώπινη.
Και κάθε φορά που η βροχή πέφτει λίγο πιο ρυθμικά, κάπου εκεί, ο Τζιν Κέλι συνεχίζει να χορεύει.