Τον «Ζορμπά», μία διασκευή του παγκόσμιας εμβέλειας μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη, θα παρουσιάσει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, με σκηνοθέτη τον Λευτέρη Γιοβανίδη, και τον Πασχάλη Τσαρούχα στον ρόλο του εμβληματικού ήρωα.
Η πρεμιέρα της νέας μεγάλης παραγωγής του ΚΘΒΕ θα γίνει το Σάββατο 7 Μαρτίου, στη Σκηνή Σωκράτης Καραντινός, Μονή Λαζαριστών.
Ο Ζορμπάς αποτελεί έναν από τους πιο εμβληματικούς και αυθεντικούς χαρακτήρες της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ενσαρκώνοντας τη χαρά της ζωής και τη δύναμη της στιγμής. Μέσα από τον χαρακτήρα του, αναδεικνύεται η διαρκής σύγκρουση ανάμεσα στον ορθολογισμό και το ένστικτο, ανάμεσα στον καθωσπρεπισμό και την αυθεντικότητα.
Ο Ζορμπάς επιλέγει το πάθος, τη δράση, τη σωματική έκφραση και την εμπειρία ως βασικούς άξονες της ύπαρξής του, δημιουργώντας ένα πρότυπο ανθρώπου που ζει στο «εδώ και τώρα».
«Όσο ζούμε την ευτυχία, δύσκολα τη νιώθουμε.
Μόνο όταν περάσει… καταλαβαίνουμε πόσο ευτυχισμένοι σταθήκαμε.
Και το τέλος δεν είναι τέλος, είναι αρχή»
Νίκος Καζαντζάκης, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά
«Ο άνθρωπος -σημειώνει ο σκηνοθέτης- είναι το μόνο ον που γνωρίζει ότι η ζωή του έχει τέλος. Η γνώση αυτή γεννά έναν βαθύ, συχνά άρρητο φόβο. Όχι μόνο της ανυπαρξίας, αλλά και της απώλειας νοήματος, ελέγχου και συνέχειας. Από τη στιγμή που αρχίζει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, αναζητά στήριγμα στη μνήμη, στην αγάπη, στη σκέψη, στη σχέση του με τον Θεό ως πλάστη.
Στον κόσμο του Ζορμπά, αυτή η αγωνία παίρνει δύο μορφές.
Ο Νίκος στέκεται απέναντι στη ζωή με στοχασμό και δισταγμό. Θέλει να καταλάβει πριν ζήσει. Αναζητά απαντήσεις για το νόημα, για τον πόνο, για όσα βρίσκονται πέρα από το τέλος. Όμως, η σκέψη του γίνεται συχνά βάρος. Όσο περισσότερο προσπαθεί να εξηγήσει τη ζωή, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από αυτήν.
Ο Ζορμπάς, αντίθετα, παλεύει με τη ζωή όπως είναι. Δεν αρνείται τον Θεό, αλλά δεν τον αναζητά μακριά από τον άνθρωπο. Τον ψάχνει στη γη, στο σώμα, στον έρωτα, στη χαρά και στην αποτυχία. Η σχέση του με τον κόσμο είναι μια συνεχής δοκιμασία… να πέφτεις, να σηκώνεσαι και να συνεχίζεις.
Δεν νικά τον φόβο του θανάτου επειδή τον ξεχνά, αλλά επειδή ζει μαζί του. Σαν να γνωρίζει πως τίποτα δεν χαρίζεται και πως το μόνο που μένει στον άνθρωπο είναι ο τρόπος που θα σταθεί απέναντι στη ζωή.
Ανάμεσα στους δύο αποκαλύπτεται μία βαθιά ανθρώπινη αντίφαση. Η ανάγκη να κατανοήσουμε και η ανάγκη να παραδοθούμε. Η σκέψη ζητά νόημα, ενώ η ζωή ζητά συμμετοχή. Ο ένας στέκεται και παρατηρεί, ο άλλος βουτά και δοκιμάζει. Κι όμως, και οι δύο στέκονται μπροστά στο ίδιο μυστήριο… την ύπαρξη που τους δόθηκε χωρίς να τη ζητήσουν και που κάποτε θα επιστραφεί».