Μία από τις σημαντικότερες φωνές του ελληνικού τραγουδιού υπήρξε η Μαρινέλλα, με ένα ρεπερτόριο που περιλάμβανε αμέτρητες επιτυχίες, οι οποίες άφησαν ισχυρό αποτύπωμα στη μουσική σκηνή και συνδέθηκαν με διαφορετικές περιόδους της καλλιτεχνικής της διαδρομής. Από το «Άνοιξε πέτρα» και το «Καμιά φορά» έως το «Τα λόγια είναι περιττά», η ερμηνεύτρια κατέγραψε μια συνεχή παρουσία στη δισκογραφία.
Η Μαρινέλλα πέθανε σε ηλικία 87 ετών, έπειτα από επιπλοκές που προκλήθηκαν από σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο είχε υποστεί στη σκηνή του Ηρωδείου τον Σεπτέμβριο του 2024. Η μεγάλη τραγουδίστρια άφησε την τελευταία της πνοή στο σπίτι της, με την οικογένειά της να γνωστοποιεί την απώλεια μέσω ανακοίνωσης, στην οποία ανέφερε: «Με βαθιά θλίψη σας ανακοινώνουμε την απώλεια της Μαρινέλλας, αγαπημένης μας μητέρας και γιαγιάς, η οποία κατέληξε στο σπίτι της, σήμερα 28 Μαρτίου 2026 στις 18:00».
Στη διάρκεια της μακράς πορείας της, ερμήνευσε τραγούδια που γνώρισαν ευρεία απήχηση και διατηρήθηκαν διαχρονικά στη μνήμη του κοινού. Ανάμεσά τους ξεχώρισε το «Άνοιξε πέτρα» (1971) σε μουσική του Μίμη Πλέσσα, το οποίο αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια της.
Το «Εγώ κι εσύ», γνωστό και ως «Τα λόγια είναι περιττά», συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια της Μαρινέλλας και θεωρείται από πολλούς ως ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της καριέρας της. Συνδέθηκε με την επαγγελματική της πορεία και τον προσωπικό της βίο, ιδιαίτερα με τον Τόλη Βοσκόπουλο. Η πρώτη του κυκλοφορία έγινε το 1974, σε μουσική του Τόλη Βοσκόπουλου και στίχους του Μίμη Θειόπουλου.
Το τραγούδι «Καμιά φορά» αποτελεί εξίσου μία από τις διαχρονικές επιτυχίες της. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1983 στον δίσκο «Για Σένα Τον Άγνωστο» και ξεχώρισε για τη μουσική του, σε σύνθεση του Γιώργου Χατζηνάσιου, και τους στίχους του Μιχάλη Μπουρμπούλη.
Σημαντικό σταθμό στη δισκογραφία της αποτέλεσε το «Σταλιά – Σταλιά» (1968), η πρώτη μεγάλη σόλο επιτυχία της σε μουσική του Γιώργου Ζαμπέτα, με την οποία καθιερώθηκε ως αυτόνομη ερμηνεύτρια στο ελληνικό τραγούδι.
Το 1973 υπήρξε ιδιαίτερα παραγωγική χρονιά, με τραγούδια όπως το «Δεν είμ’ εγώ», που συγκαταλέγεται στις πιο αναγνωρίσιμες ερμηνείες της, αλλά και το «Κρίμα το μπόι σου», αποτέλεσμα της συνεργασίας της με τον Άκη Πάνου.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και το «Θα ’θελα να ’σουν (Αγάπη μου)», από τη συνεργασία της με τον Κώστα Χατζή, το οποίο ξεχώρισε για την απήχησή του στο κοινό, ενώ το «Σήμερα» παρέμεινε ένα από τα τραγούδια που συνδέθηκαν με τη φωνή της.
Στις επιτυχίες που ξεχώρισαν περιλαμβάνεται και το «Ποιος είναι αυτός», το οποίο συνέβαλε στη διαμόρφωση του ευρύτερου ρεπερτορίου της.
Το 1970 κυκλοφόρησε το «Τη βραδιά μου απόψε μη μου τη χαλάς» και συμπεριλήφθηκε στον δίσκο «Ένα τραγούδι είναι η ζωή μου».
Το «Άμα δείτε το φεγγάρι» (1968) ανήκει στα πρώιμα και αναγνωρίσιμα κομμάτια της. Τη μουσική έγραψε ο Μίμης Πλέσσας και τους στίχους ο Λευτέρης Παπαδόπουλος.