- Η «Π» ως ελάχιστο φόρο τιμής δημοσιεύει ξανά τη συνέντευξή του το 2023 που είχε μιλήσει για τους «Δράκους της θάλασσας», τον γιο του και τον πατέρα του, που ήταν χρονογράφος και αρχισυντάκτης της «Π» επί σειρά ετών
Θλίψη σκόρπισε η απώλεια του Κρητικού τραγουδοποιού και ποιητή Γιώργου Σταυρακάκη, σε ηλικία 67 ετών, γιος του επί σειρά ετών αρχισυντάκτη της εφημερίδας «Πατρίς» και γνωστού χρονογράφου Σταύρου Σταυρακάκη, που έφυγε από τη ζωή το 2012.
Ο εκλιπών, ο Γιώργος Σταυρακάκης, γεννήθηκε στην Ιεράπετρα και μεγάλωσε στο Ηράκλειο. Το πρώτο βραβείο στο Παγκρήτιο Φωνητικό Φεστιβάλ τού άνοιξε τον δρόμο για να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι. Εμφανίστηκε με την κιθάρα του σε μπουάτ της Κρήτης, τραγουδώντας ελληνικές μπαλάντες.
Σε εκείνο το ξεκίνημα είχε την τύχη να συναντηθεί και να συνεργαστεί για σύντομο χρονικό διάστημα με τον Μάνο Λοΐζο, όπως επίσης και με τον στιχουργό Μανόλη Ρασούλη. Παράλληλα, εκείνη την εποχή εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο: «Το δωμάτιο». Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα βρέθηκε στο εξωτερικό, όπου τραγούδησε ελληνικό και ξένο τραγούδι σε πόλεις της Γερμανίας, της Ελβετίας και της Ολλανδίας.
Επιστρέφοντας το 1987 στο Ηράκλειο, εμφανίζεται στο χώρο του Καφεθέατρου, δίνοντας παραστάσεις με τραγούδια, παρλάτες αλλά και οργανώνοντας ποιητικές βραδιές. Κειμενογραφεί συχνά στον τοπικό Τύπο (ο πατέρας του διατέλεσε αρχισυντάκτης της «Π»), παρεμβαίνοντας στα πολιτιστικά δρώμενα του Ηρακλείου, ενώ παράλληλα συνεργάζεται με την ΕΡΑ ως μουσικός παραγωγός.
Το 1989, δημιούργησε στο Ηράκλειο τη Μουσική Σκηνή «Τρομπόνι» που άφησε εποχή, ένα μουσικό χώρο που φιλοξένησε μεγάλα ονόματα της ελληνικής Μουσικής Σκηνής.
Ακολούθησαν πολλές συνεργασίες με σπουδαία ονόματα και σημαντικές δισκογραφικές δουλειές.
Τον Φεβρουάριο του 2026, κυκλοφόρησε το τελευταίο ποίημα του τραγουδοποιού-ποιητή «Εύθραυστον» από τις εκδόσεις «Μετρονόμος».
Τελευταία ενασχόληση του Γιώργου Σταυρακάκη, η κατασκευή καραβιών, όπου βρήκε χώρο και χρόνο στις ελεύθερες ώρες του…
Η πολιτική κηδεία του θα γίνει την Πέμπτη (10.30 π.μ.) στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ
Ο χρονογράφος και αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Πατρίς»
Ο Σταύρος Σταυρακάκης υπήρξε μια εμβληματική μορφή της κρητικής δημοσιογραφίας και της πνευματικής ζωής του Ηρακλείου, αφήνοντας πίσω του σπουδαίο έργο ως δημοσιογράφος, αρχισυντάκτης και χρονογράφος. Γεννήθηκε στους Πεύκους Σητείας (Λασίθι), έναν τόπο με τον οποίο παρέμεινε στενά συνδεδεμένος σε όλη του τη ζωή και στον οποίο επέλεξε τελικά να ταφεί.
Χαρακτηρίστηκε ως ο «αρχιτέκτονας» της καθημερινής πρωινής εφημερίδας της Κρήτης «Πατρίς», την οποία υπηρέτησε επί δεκαετίες από τη θέση του αρχισυντάκτη, σφραγίζοντας με την πένα, το ήθος και την αντικειμενικότητά του την ενημέρωση στο νησί.
Παράλληλα, υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητός στο αναγνωστικό κοινό για τα καυστικά, ευαίσθητα και γεμάτα αλήθεια χρονογραφήματά του, τα οποία δημοσιεύονταν στη μόνιμη στήλη του, με τίτλο: «Αληθινές Αφορμές».
Εκτός από την καθημερινή του παρουσία στον τύπο, εξέδωσε βιβλία που συγκέντρωναν τη σκέψη και τα κείμενά του, όπως το «Ρωμιός είναι, βαράτε του» (που εκδόθηκε το 1981 ως μια επιλογή από τα δημοφιλή χρονογραφήματά του στην εφημερίδα) και το «Το δικό μου τίποτα».
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών, στα τέλη Δεκεμβρίου του 2012. Υπήρξε ένας άνθρωπος με βαθιά δημοκρατικές αρχές και απαράμιλλο επαγγελματικό ήθος, ενώ η πνευματική του ανησυχία και η ευαισθησία του κληροδοτήθηκαν και στον γιο του, τον Γιώργο Σταυρακάκη, ο οποίος ακολούθησε τον δρόμο της ποίησης και της μουσικής δημιουργίας.
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ «Π»
Η αδυναμία του ήταν «Οι δράκοι της θάλασσας», μια χαμένη τεχνολογία στον χρόνο.
Τον Σεπτέμβριο του 2023, η δημοσιογράφος Αντωνία Κουτσάκη είχε πάρει συνέντευξη, οπότε και δημοσιεύθηκε, από τον Γιώργο Σταυρακάκη, τον τραγουδοποιό, ποιητή και εικαστικό, με αφορμή τα καραβάκια του, φτιαγμένα από ξύλο και μέταλλο, αλλά και ανακυκλώσιμα υλικά.
Τα καράβια του τα ονόμαζε «Δράκους της θάλασσας», έχοντας στον νου του, όπως είχε πει τότε στην «Π», έναν πολιτισμό, μια τεχνολογία, η οποία ενδεχομένως να υπήρξε κάποτε και να χάθηκε.
Ο Γιώργος Σταυρακάκης είχε ξεδιπλώσει τότε την ιστορία των καραβιών του, είχε μιλήσει για τη συνεργασία με τον γιο του, Σταύρο, για το CD «Άμπωτις», το Ηράκλειο, το Fundraising campaign, αλλά και το πώς «ξέφυγε» από τη δημοσιογραφία, αφού ο πατέρας του, Σταύρος, ήταν για χρόνια αρχισυντάκτης στην «Π».
Η εφημερίδα «Πατρίς», ως ελάχιστο φόρο τιμής, δημοσιεύει ξανά την τελευταία αυτή συνέντευξη του Γιώργου Σταυρακάκη στην Αντωνία Κουτσάκη, όπως ακριβώς πάρθηκε και βγήκε στο «φως» για να διαβαστεί από τους αναγνώστες μας:
Πώς ξεκινήσατε ν’ ασχολείστε με τα καράβια;
Θα σας πω μια μικρή ιστορία.
Όλα ξεκίνησαν από μια εκδρομή στο ηφαίστειο των Μεθάνων. Ήταν -αν δεν κάνω λάθος- Ιούλιος του 2007.
…Έσκυψα και μάζεψα ένα ξύλο. Πρέπει να ήταν μια ντόγια από πάτο παλιού βαρελιού. Παραδίπλα μια άλλη, μικρότερη. Έβαλα τα ξύλα στο σακίδιο και ξεχάστηκαν μαζί με άλλα πολλά στην αποθήκη του σπιτιού μου.
Πέρασαν δέκα ολόκληρα χρόνια από τότε, όταν, τον Γενάρη του 2017, θυμήθηκα εκείνα τα δύο ξυλαράκια. Πού να ήταν άραγε; Βάλθηκα να ψάχνω ολόκληρο το σπίτι, μα τα ξύλα πουθενά. Τότε σκέφτηκα την αποθήκη, άλλωστε δεν υπήρχε άλλο μέρος και τα ξύλα ήταν βέβαιο ότι δεν είχαν πεταχτεί. Την άδειασα κυριολεκτικά όλη, έπιπλα, κούτες, ηλ. συσκευές, και, μετά από ώρες, μέσα σ’ ένα παλιό ξηλωμένο πάνινο γυλιό, να τα!
Αυτό ήταν. Έβαλα τα ξύλα μπροστά μου και άρχισα να τοποθετώ πάνω τους τα πρώτα «σκουπιδάκια», βίδες, σύρματα, καρούλια και ό,τι άλλο πρόχειρο και παραπεταμένο βρισκόταν στο οπτικό μου πεδίο.
Γιατί ονομάζετε τα καράβια σας «Δράκους της θάλασσας»;
Είχα στον νου μου έναν πολιτισμό, μια τεχνολογία η οποία ενδεχομένως να υπήρξε κάποτε και να χάθηκε. Ένα concept μεταξύ πραγματικότητας και μύθου. Αν θέλετε, μια υποψία αλλά και ένα παραμύθι μαζί που ξυπνάει απ’ τα βάθη του χρόνου. Και τα παραμύθια, όπως καταλαβαίνετε, δεν μπορεί να μην έχουν τους δράκους τους.
Ποιο ήταν το πρώτο που δημιουργήσατε;
Ο Καπετάν Γιώργης!
Έχει κάποιο καράβι που δημιουργήσατε μια ιδιαίτερη ιστορία;
Δεν θα το έλεγα. Απλώς θεωρώ ότι το κάθε καράβι έχει τη δική του ιστορία από πίσω και τη δική του διαδρομή. Γι’ αυτό άλλωστε συνήθως χρησιμοποιώ ονόματα από την ελληνική μυθολογία.
Όλα εξαρτώνται από το τυχαίο και την υπομονή;
Δεν νομίζω ότι τα πράγματα στη ζωή ξεκινάνε τυχαία. Τίποτα δεν είναι τυχαίο και θα έλεγα ότι απλώς υποφώσκουν μέσα σου κάποια πράγματα τα οποία κάποια στιγμή είναι δεδομένο ότι θα βγουν στην επιφάνεια. Άλλωστε, θεωρώ ότι το οτιδήποτε κάνω είναι μια προέκταση της ποιητικής μου. Είτε αυτά είναι τραγούδια είτε είναι εικαστική Τέχνη.
Το ξύλο έχει τον δικό του ήχο, τη δική του μελωδία που σας καθοδηγεί;
Ξέρετε, τα ξύλα από μόνα τους έχουν να σου διηγηθούν τη δική τους ιστορία.
Είναι ένα υλικό που μπορεί και σε ταξιδεύει, αν είσαι διατεθειμένος να «πιάσεις» κουβέντα μαζί του.
Πότε αποφασίσατε ότι αυτά τα καράβια πρέπει να «ταξιδέψουν» προς το κοινό;
Μετά από παραινέσεις φίλων και γνωστών, αποφάσισα το 2017 να κάνω την πρώτη μου έκθεση στην Αθήνα. Πραγματικά ήταν μια επιτυχημένη έκθεση και ακολούθησαν αρκετές προτάσεις προκειμένου να «ταξιδέψουν» τα καράβια και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Και, απ’ ό,τι καταλαβαίνετε, το ταξίδι συνεχίζεται.
«Δεν παρουσιάστηκε ποτέ μέσα μου η επιθυμία να ακολουθήσω τη διαδρομή του πατέρα μου στη δημοσιογραφία»
Εσείς πώς και ξεφύγατε από τη δημοσιογραφία; Ο πατέρας σας, Σταύρος, ήταν για χρόνια αρχισυντάκτης στην «Πατρίδα».
Δεν μου παρουσιάστηκε ποτέ μέσα μου η επιθυμία να ακολουθήσω τη διαδρομή του πατέρα μου. Νομίζω ότι από μικρός είχα αποφασίσει για το τι ήθελα να κάνω. Ξεκίνησα με το τραγούδι, συνέχισα με την ποίηση, αργότερα με την τραγουδοποιία και εσχάτως με τα εικαστικά. Όπως ανέφερα και παραπάνω, νομίζω ότι όλα αυτά είναι μια προέκταση της ποιητικής μου.
Για τη δισκογραφική σας δουλειά κάνατε Fundraising campaign, δηλαδή ζητήσατε από το κοινό να βοηθήσει οικονομικά στην υλοποίησή της. Είχε επιτυχία αυτή η κίνηση που δεν είναι τόσο συνηθισμένη στη χώρα μας;
Πράγματι, πρόκειται για καμπάνια που δεν είναι τόσο γνωστή στην Ελλάδα, αλλά ωστόσο τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες υιοθετούν αυτόν τον τρόπο χρηματοδότησης της δράσης τους. Κατά κάποιο τρόπο απευθύνεσαι στους σύγχρονους μαικήνες του πολιτισμού. Έτσι, αποφάσισα κι εγώ με τη σειρά μου να υλοποιήσω τη νέα μου δουλειά με αυτό τον τρόπο. Δεν είναι εύκολο, θα δούμε…
Έχετε κάτι καινούριο στα σκαριά;
Ναι, αυτή την περίοδο ετοιμάζω την καινούργια μου δουλειά. Είμαστε στο στάδιο του remix και, όπως σας είπα και πριν, προσπαθώ να την υλοποιήσω μέσα από την καμπάνια “GrowdFunding”. Πιστεύω ότι, αν όλα πάνε καλά, τέλη Σεπτέμβρη ή μέσα του Οκτώβρη θα είναι στην κυκλοφορία.
«Κατηφορίζοντας την οδό Έβανς»
Αν κάποιος σας ζητούσε να τον ξεναγήσετε στο δικό σας Ηράκλειο που θα τον ξεναγούσατε;
Στη μικρή και τη μεγάλη Έβανς. Νομίζω ότι από εκεί κατηφορίζεις στην πόλη -ή τουλάχιστον για μένα αυτή ήταν η διαδρομή μου- και από εκεί επιστρέφεις σπίτι σου, έχοντας μαζέψει όλες εκείνες τις εικόνες, τα πρόσωπα αλλά και τις μνήμες που κουβαλάει η πόλη.
ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΟΥ: «Με τον Σταύρο έχουμε να ανταλλάξουμε πολλά πράγματα μεταξύ μας, τα οποία είναι άκρως ενδιαφέροντα»
Μουσικά συνεργάζεστε με τον γιο σας, τον Σταύρο, και δισκογραφικά με το cd «Άμπωτις» αλλά και επί σκηνής. Πώς είναι η συνεργασία με ένα τόσο κοντινό σας πρόσωπο;
Θα έλεγα άψογη.
Με τον Σταύρο δεν μοιάζουμε ως χαρακτήρες, αλλά ωστόσο η συνεργασία μας τόσα χρόνια πραγματοποιείται χωρίς κανένα πρόβλημα. Άλλωστε χαίρομαι αυτή τη συνάντηση και έχουμε να ανταλλάξουμε πολλά πράγματα μεταξύ μας, τα οποία είναι άκρως ενδιαφέροντα.
Δώσατε κάποια συμβουλή στον Σταύρο όταν ξεκινούσε;
Δεν θυμάμαι κάτι συγκεκριμένο. Όμως, επειδή συνεχώς ανταλλάσσουμε απόψεις, ενδεχομένως μέσα από τις απόψεις αυτές να βγαίνουν και κάποιες συμβουλές. Αλλά οπωσδήποτε δεν το κάνω επί τούτου. Εξάλλου δεν νομίζω ότι χρειάζεται.
Τι θαυμάζετε σ’ εκείνον;
Την ηρεμία του, την υπομονή του και φυσικά το ταλέντο του.
Προστρέχετε ο ένας στον άλλο για συμβουλές;
Όπως σας είπα και πριν, οι συμβουλές δεν χρειάζονται, γιατί όταν είσαι στην καθημερινότητά σου μαζί μ’ έναν άνθρωπο, συνεργάζεστε, συνομιλείτε και ανταλλάζετε απόψεις, αν κάτι από αυτά είναι χρήσιμο για την πορεία του ενός ή του άλλου θεωρώ ότι το κρατάει.
Η τελευταία σας δουλειά ηχογραφήθηκε και στο Ηράκλειο. Τι σήμαινε αυτό για σας;
Σημείο αναφοράς ήταν ο Σταύρος. Αφού αποφασίσαμε να κάνουμε πράγματα μαζί και στη δισκογραφία και αφού ο Σταύρος μένει μόνιμα στο Ηράκλειο, για εμένα αυτό ήταν μια πρόκληση – πρόσκληση. Επίσης, έχω πολλούς φίλους μουσικούς στην πόλη που μεγάλωσα και έζησα και μας βοηθήσανε και μας βοηθάνε πάρα πολύ σε αυτή τη διαδικασία.