Ένα εντυπωσιακό στιγμιότυπο της άγριας ζωής της Ελλάδας κέρδισε την προσοχή του διεθνούς κοινού, καθώς δημοσιεύθηκε σε έναν από τους επίσημους λογαριασμούς του National Geographic στο Instagram.
Πρόκειται για μία φαντασμαγορική φωτογραφία του φωτογράφου της άγριας ζωής, Tony Constantinides, ο οποίος κατάφερε να αποθανατίσει έναν επιβλητικό αργυροπελεκάνο στη λίμνη Κερκίνη τη στιγμή που κολυμπάει στα ήρεμα νερά της λίμνης κάτω από έναν πολύχρωμο, σχεδόν μαγικό ουρανό, ενώ παράλληλα κοιτάει κατάματα τον φακό της κάμερας.
Η φωτογραφία του δημοσιεύθηκε στον επίσημο λογαριασμό του instagram National Geographic Animals, που μετρά 15 εκατ. ακόλουθους.
«Δεν υπήρχε χρόνος για σκέψη, μόνο ένστικτο και ένα κλικ»
Ο φωτογράφος τόνισε πως «δεν υπήρχε χρόνος για σκέψη, μόνο ένστικτο και ένα κλικ. Μια στιγμή που η αμφιβολία μετατράπηκε σε ένα από τα αγαπημένα μου καρέ που έχω τραβήξει ποτέ».
Αναλυτικά η ανάρτηση του National Geographic Animals:
«Φωτογραφία από @tony_wanders_photo | Πλέοντας στη λίμνη Κερκίνη, στην Κεντρική Μακεδονία, κάτω από έναν ουρανό που δεν υποσχόταν τίποτα… μέχρι που το έκανε.
Για λίγα εύθραυστα λεπτά, τα σύννεφα διαλύθηκαν, βάφοντας το νερό με ροζ και μοβ χρώματα, και ένας πελεκάνος της Δαλματίας γλίστρησε στο τέλειο φως.
Δεν υπήρχε χρόνος για σκέψη — μόνο ένστικτο και ένα κλικ. Μια στιγμή που η αμφιβολία μετατράπηκε σε ένα από τα αγαπημένα μου καρέ που έχω τραβήξει ποτέ».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
«Ολοκληρώνω ένα από τα καλύτερα φωτογραφικά ταξίδια που έχω κάνει ποτέ»
Σε ξεχωριστή ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο instagram ο Tony Constantinides επεσήμανε ότι «ολοκληρώνω ένα από τα καλύτερα φωτογραφικά ταξίδια που έχω κάνει ποτέ — κυνηγώντας πελεκάνους της Δαλματίας στην περίοδο αναπαραγωγής στη λίμνη Κερκίνη, στην Ελλάδα».
«Έμοιαζε λιγότερο με ταξίδι και περισσότερο σαν να είχα μεταφερθεί σε μια άλλη εποχή, σημείωσε.
Αναλυτικά η ανάρτησή του Τony Constantinides:
«Ολοκληρώνω ένα από τα καλύτερα φωτογραφικά ταξίδια που έχω κάνει ποτέ — κυνηγώντας πελεκάνους της Δαλματίας στην περίοδο αναπαραγωγής στη λίμνη Κερκίνη, στην Ελλάδα.
Στην ακμή τους μοιάζουν σχεδόν προϊστορικοί, σαν αναγεννημένοι δεινόσαυροι, με μάτια που δεν σε κοιτάζουν απλώς, αλλά σε διαπερνούν.
Παρατηρώντας τους στον τόπο αναπαραγωγής τους, σε αυτό το άγριο και ήσυχο τοπίο, έμοιαζε λιγότερο με ταξίδι και περισσότερο σαν να είχα μεταφερθεί σε μια άλλη εποχή.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ποιος είναι ο αργυροπελεκάνος
Ο αργυροπελεκάνος (Pelecanus crispus) είναι ένα υδρόβιο πτηνό της οικογένειας των Πελεκανιδών. Αναπαράγεται στη νοτιοανατολική Ευρώπη, την Ασία και την Κίνα σε βάλτους και ρηχές λίμνες και τρώνε ψάρια
Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα σε μέγεθος είδη πουλιών στον κόσμο, με ύψος 1,20 μ., με άνοιγμα φτερών έως 3,20 μ. και βάρος από 6 έως 10 κιλά. Το χρώμα του φτερώματός του είναι σαν τη σταχτη, το ράμφος του φέρει διαστελλόμενο σάκο κίτρινου χρώματος στο κάτω μέρος, και τα δάχτυλά του είναι συνενωμένα μεταξύ τους με μεμβράνη.
Τρέφεται με ψάρια και αναζητά τροφή συνήθως ψαρεύει στις λιμνοθάλασσες, αλλά και στις εκβολές, στα ποτάμια, στα έλη με καλαμώνες, στις τεχνητές λίμνες και στη θάλασσα.
Χτίζει τη φωλιά του με χόρτα και κλαδιά σε απομονωμένες νησίδες και σε δύσβατους καλαμιώνες. Η περίοδος αναπαραγωγής αρχίζει τον Ιανουάριο και ολοκληρώνεται τον Ιούλιο.
Θεωρείται ένα από τα σπανιότερα είδη πουλιών και προστατεύεται από διεθνείς συνθήκες όπως η Συμφωνία για τη Διατήρηση των Αφρικανο-Ευρασιατικών Αποδημητικών Υδρόβιων πτηνών (AEWA) και από την ελληνική νομοθεσία, η οποία απαγορεύει το κυνήγι του και την ενόχλησή του στους τόπους αναπαραγωγής του.
«Όταν την είδα, δεν ένιωσα ότι “τα κατάφερα”. Ένιωσα ανακούφιση»
Μετά την καταξίωση από το National Geographic ο φωτογράφος της άγριας φύσης Tony Constantinides προχώρησε σε μία ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο instagram δημοσιεύοντας κάποια επιπλέον πλάνα του αργυροπελεκάνου από τη λίμνη Κερκίνη, ενώ ταυτόχρονα αποκάλυψε πως ξεκίνησε να ασχολείται επαγγελματικά με τη φωτογραφία και τις δυσκολίες που συνάντησε στο δρόμο του.
Ο Tony Constantinides άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με τη φωτογράφιση της άγριας ζωής στην ηλικία των 39 ετών παρά το γεγονός ότι ήταν το όνειρό του από παιδί.
Όταν επέλεξε να αφοσιωθεί πλήρως στη φωτογράφιση της άγριας ζωής συνάντησε πολλές δυσκολίες. Άρχισε να αναρρωτιέται αν άργησε υπερβολικά και να αμφισβητεί την επιλογή του.
Ωστόσο, όταν είδε ότι η φωτογραφία του αργυροπελεκάνου από τη λίμνη Κερκίνη που τράβηξε ο ίδιος δημοσιεύθηκε στα social media από λογαριασμό του National Geographic αισθάνθηκε «ανακούφιση».
«Ανακούφιση που ο νεαρός που κουβαλούσε αυτό το όνειρο για δεκαετίες δεν ήταν ανόητος. Ανακούφιση που το να ξεκινάς αργά δεν σημαίνει ότι ξεκινάς λάθος. Ανακούφιση που μερικές φορές το θάρρος είναι απλά να αποφασίζεις να μην εγκαταλείψεις τον εαυτό σου», υπογράμμισε.
Καταλήγει δηλώνοντας ότι πλέον κάνει αυτό πάντα ονειρευόταν και ότι βρίσκεται ακόμα στην αρχή. «Ακόμα μαθαίνω. Ακόμα αμφιβάλλω. Αλλά δεν αγνοώ πια αυτό που πάντα ήξερα».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αναλυτικά η ανάρτηση του:
«Πίσω από τις κάμερες, για το καρέ που μου χάρισε μια θέση στο @natgeo
Ήμουν 39 ετών όταν τελικά παραδέχτηκα κάτι στον εαυτό μου. Ποτέ δεν σταμάτησα να το θέλω. Όταν ήμουν παιδί, ονειρευόμουν να γίνω φωτογράφος άγριας φύσης.
Κοιτούσα τις εικόνες στα περιοδικά και ένιωθα κάτι που δεν μπορούσα να εξηγήσω — σαν ο κόσμος να ήταν μεγαλύτερος, πιο άγριος, και ήθελα να είμαι μέρος του.
Αλλά η ζωή προχωράει. Οι ευθύνες αυξάνονται. Τα όνειρα μπαίνουν στο συρτάρι με την ένδειξη “ίσως κάποια μέρα”.
Για χρόνια, έλεγα στον εαυτό μου ότι δεν ήταν ρεαλιστικό. Ότι ήταν πολύ αργά. Ότι οι άνθρωποι που τα καταφέρνουν ξεκινούν από νεαρή ηλικία, έχουν διασυνδέσεις, έχουν περισσότερο χρόνο.
Ωστόσο… η έλξη δεν έφυγε ποτέ. Στα 39, αποφάσισα να σταματήσω να διαπραγματεύομαι με αυτή τη φωνή.
Το να ξεκινάς από το μηδέν σε αυτή την ηλικία είναι ταπεινωτικό. Νιώθεις ότι έχεις μείνει πίσω. Αμφιβάλλεις συνεχώς για τον εαυτό σου. Αναρωτιέσαι αν κυνηγάς κάτι σημαντικό ή αν είσαι απλά αφελής. Υπήρχαν κρύα πρωινά, μακρινά ταξίδια, άδειες κάρτες μνήμης και ο σιωπηλός φόβος ότι ίσως είχα περιμένει πάρα πολύ.
Και τότε, μια μέρα, μια εικόνα, στην οποία είχα αφιερωθεί μοιράστηκε το National Geographic.
Όταν την είδα, δεν ένιωσα ότι “τα κατάφερα”. Ένιωσα ανακούφιση.
Ανακούφιση που ο νεαρός που κουβαλούσε αυτό το όνειρο για δεκαετίες δεν ήταν ανόητος. Ανακούφιση που το να ξεκινάς αργά δεν σημαίνει ότι ξεκινάς λάθος. Ανακούφιση που μερικές φορές το θάρρος είναι απλά να αποφασίζεις να μην εγκαταλείψεις τον εαυτό σου.
Είμαι ακόμα στην αρχή. Ακόμα μαθαίνω. Ακόμα αμφιβάλλω. Αλλά δεν αγνοώ πια αυτό που πάντα ήξερα».