Σε έναν συγκινητικό, σχεδόν σπαραξικάρδιο αποχαιρετισμό προχώρησε η χήρα του Κώστα Μαρκάκη, του «σωφέρ» του Ανδρέα Παπανδρέου, με δημοσίευσή της στην έντυπη εφημερίδα «Πατρίς» που φιλοξενεί σήμερα και το patris.gr.
Η ιστορία αγάπης του ζευγαριού μοναδική και ανεπανάληπτη. Η Ρένα Βλαχάκη από την Αυγενική και ο Κώστας Μαρκάκης, ο επιστήθιος φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου, είχαν γνωριστεί όταν εκείνος ήταν περίπου 20 και εκείνη έχοντας κλείσει τα 13. Η ζωή δεν τα έφερε έτσι ώστε να ενώσουν τις τύχες τους ως νέοι. Ο καθένας έκανε την καριέρα του.
Εκείνος υπεύθυνος του γραφείου της Ολυμπιακής στο Λονδίνο, εκείνη φιλόλογος στον Κοραή και μετέπειτα μεταπτυχιακή και διδακτορική του Ελληνικού Ινστιτούτου της Βενετίας και μετέπειτα καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Κρήτης. Και οι δυο έκαναν γάμους με άλλους ανθρώπους που όμως δεν μακροημέρευσαν. Κι αφού είχαν ζήσει ο καθένας μια άλλη ζωή σε ώριμη πλέον ηλικία ενώθηκαν τυχαία ξανά οι δρόμοι τους.
Περίπου 50 χρόνια μετά συναντήθηκαν, αγαπήθηκαν και αναβίωσαν εκείνον τον έρωτα των παιδικών τους χρόνων. Και παντρεύτηκαν! Εκείνη στα 70 και εκείνος στα 75 χρόνια. Τα τελευταία 11 χρόνια έζησαν ευτυχισμένοι και ο ένας στήριγμα για τον άλλο.
Ο αποχαιρετισμός της Ρένας Βλαχάκη στον αγαπημένο σύζυγό της είναι μοναδικά συγκινητικός προς την εφημερίδα «Πατρίς» γράφοντάς του λίγα μόλις 24ωρα μετά τον θάνατό του και την ταφή του στο χωριό Αυγενική:
«Αγαπημένε μου,
είχαμε ορκιστεί να μας χωρίσει μόνο ο θάνατος και αυτό έγινε.
Χωρίσαμε προσωρινά για να ανταμωθούμε πάλι στην άλλη Διάσταση.
Μπήκες στη ζωή μου από την τρυφερή ηλικία των 13 ετών και φεύγεις στα 81 μου.
Η αγάπη μας ήταν αγνή, πλατωνική, όπως επέβαλλαν οι Αρχές που είχα από την οικογένειά μου. Ήταν όμως πολύ βαθιά.
Χωρίσαμε στα 20 μου χρόνια. Ακολουθήσαμε διαφορετικούς δρόμους, σε διαφορετικές χώρες, αλλά πάντα ήσουν η σκιά μου, που παρακολουθούσες τη ζωή μου σε όλες της τις λεπτομέρειες και έδιδες πάντα το παρόν όταν σε είχα ανάγκη για να μου συμπαρασταθείς.
Δεν με ξεπέρασες ποτέ. Κι εγώ;
Αφού είχα πληγωθεί και απογοητευτεί από τον πρώτο μου γάμο και είχα κλείσει το κεφάλαιο Γάμος αφοσιώθηκα στην Επιστήμη και στη Μοναξιά. Διέπρεψα σαν Επιστήμων παρά τα τραγικά γεγονότα που μου συνέβησαν, μου υποκλίθηκε η ο μορφωμένος κόσμος της Ευρώπης και της Ελλάδας για την ευφυΐα μου, το ήθος μου, την ανατροφή μου και την Αξιοπρέπεια με την οποία αντιμετώπισα τους σταυρούς που σήκωνα, χωρίς να διακόψουν ή να επηρεάσουν το όραμά μου για την κατάκτηση της Γνώσης. Τις απλές χαρές όμως της ζωής δεν τις έζησα. Συμβιβάστηκα. Αυτή ήταν η Μοίρα μου πίστεψα και έδωσα διέξοδο στην αγάπη για τον συνάνθρωπο και στη Φιλανθρωπία.
Κονταροχτυπήθηκα με το Χάρο αρκετές φορές αλλά τον νίκησα και έτσι έφτασα στα 81 μου και είμαι ακόμα ζωντανή και ενεργή.
Μπήκες στη ζωή μου ξανά και για πάντα στον επίλογό της, στα 70 μου χρόνια. Και της έδωσες Νόημα και άνθισε το χαμόγελο μου ξανά ύστερα από 40 χρόνια που είχα ξεχάσει τι σημαίνει χαρά και ευτυχία. Με τη συμβίωση μαζί σου και τον Διάλογο επανήλθε η Μνήμη μου που είχε ναρκωθεί για πάρα πολλά χρόνια. Ξαναθυμήθηκα την αξία μου, τις επιτυχίες μου στο Εξωτερικό, τις διακρίσεις που είχα επιτύχει στην Ιταλική Σχολή της Αρχειονομίας – Παλαιογραφίας και Διπλωματικής και με προέτρεψες να τα παρουσιάσω στον κόσμο. Τα επιστημονικά μου ευρήματα, τις τρομερές αποκαλύψεις που είχα κάνει σχετικά με την ιστορία της Κρήτης, οι οποίες διέλυσαν τους Μύθους που επικρατούσαν και αποκαθιστούσαν την Ιστορική Αλήθεια. Όλα αυτά βέβαια υπάρχουν κατατιθέμενα στα Αρχεία της Ακαδημίας Αθηνών αλλά ο τόπος μου δεν γνώριζε τίποτα.
Και με την παρουσίαση τους μέσω ίντερνετ, έπαιρνα μηνύματα θαυμασμού και σεβασμού, αλλά και απορίας, που βρισκόταν αυτή η μεγάλη Επιστήμων τόσα χρόνια;
Η απάντηση οφείλεται σ’ ΕΣΕΝΑ καλέ μου. Μου έδωσες την αυτοπεποίθηση που είχα χάσει εξαιτίας των τραγικών γεγονότων που μου συνέβαιναν αλλεπάλληλα.
Και καθώς καθόμασταν στο σαλόνι μας, στις πολυθρόνες μας δίπλα-δίπλ, κάποια στιγμή έπαιρνα μια λευκή κόλλα χαρτιού και ένα στυλό και χωρίς να χρησιμοποιήσω καμία σημείωση, κανένα βιβλίο, άρχιζα να γράφω μια Μελέτη αντλημένη από την απύθμενη Δεξαμενή των ερευνών μου, με ονόματα, ημερομηνίες και λεπτομέρειες σαν να είχαν γίνει οι έρευνές μου πρόσφατα ενώ είχαν γίνει πριν 45 χρόνια. Και εντός ελαχίστου χρόνου η μελέτη ήταν έτοιμη για δημοσίευση. Έμενες άναυδος και ένιωθες περήφανος και το εδιηγείσο στους φίλους σου και εισέπραττα τα εύσημα μετά τη δημοσίευση για το περιεχόμενό τους.
Αυτό επαναλαμβάνω το οφείλω σ’ ΕΣΕΝΑ, καλέ μου.
Σου οφείλω ακόμα το ότι ξαναγέλασα αυθόρμητα και όχι μηχανικά όπως πριν και ότι η ζωή μου φάνηκε πάλι ωραία.
Σου είμαι ευγνώμων και σου υπόσχομαι ότι όσο ζω θα τιμώ τη Μνήμη σου και θα θυμάμαι τις υπέροχες στιγμές που ζήσαμε μαζί από την αρχή της ζωής μας ως τον επίλογό της.
η Ρένα σου».