Ο πατέρας Χαράλαμπος Κοπανάκης που ιερουργεί στο Σοκαρά, έβγαλε για λίγο τα ράσα και ορκίστηκε για το πτυχίο του στο ΕΛΜΕΠΑ. Όχι μόνος όμως. Μαζί με την κόρη του που και εκείνη παρέλαβε το πτυχίο της μαζί με τον πατέρα της αφού και οι δύο εισήχθησαν στο τμήμα Κοινωνικής Εργασίας του ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ εκείνος με κατατακτήριες και εκείνη μέσω Πανελλαδικών.
Σήμερα συγκινημένος γράφει όμορφα λόγια για αυτή την πολύ όμορφη ιστορία ως εξής:
“Γεννήθηκε την περίοδο που μόλις είχα εισαχθεί για σπουδές στο τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ.
Μέχρι να ολοκληρώσω τις σπουδές, είχε περπατήσει, μιλούσε και ήταν έτοιμη για τις βαθμίδες της προσχολικής αγωγής.
Επιδείκνυε ανέκαθεν υπευθυνότητα σε ό,τι έκανε.
Δεν της άρεσε να κάνει τα πράγματα επιπόλαια και πρόχειρα.
Αν τύχαινε να δεχτεί κάποια παρατήρηση, το έφερε βαρέως. Τα ματάκια της γινόταν πορφυρά σε κλάσματα δευτερολέπτου και μόλις που κατάφερνε να πει “μη με μαλώνεις”.
Τα χρόνια κυλούσαν.
Μεγάλωνε.
Προχωρούσε σταθερά στον ορίζοντα των σπουδών.
Σχετικά γρήγορα, είχε ξεκαθαρίσει ότι την ενδιαφέρει αντικείμενο με ανθρωπιστικό περιεχόμενο.
Η αλήθεια είναι ότι παρά το ότι γεννήθηκε την περίοδο που σπούδαζα Θεολογία, τα χρόνια που ακολούθησαν, λόγω μετατόπισης των μελετητικών ενδιαφερόντων μου, εκτέθηκε σε αρκετές προσεγγίσεις και ερμηνείες της ψυχολογίας σχετικά με τον άνθρωπο, την πολυπλοκότητα του, τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις λειτουργίες και δυσλειτουργίες του.
Να την επηρέασαν αυτά τα βιώματα στον προσανατολισμό των σπουδών που τελικά επέλεξε;
Πιθανόν.
Όπως και να ‘χει, ήρθε η ώρα των πανελλαδικών εξετάσεων.
Εισήχθη στο τμήμα Κοινωνικής Εργασίας του ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ.
Την ίδια περίοδο έδωσα και εγώ κατατακτήριες εξετάσεις στο ίδιο τμήμα.
Συμπορευθήκαμε στο ίδιο τμήμα.
Τα ίδια έδρανα.
Παρουσιάσαμε μαζί εργασίες.
Μοιραστήκαμε κοινές αγωνίες σε διαβάσματα και εξετάσεις.
Ήταν υπέροχη εμπειρία και παρά το γεγονός ότι σε πολλούς φαινόταν περίεργο, για ‘μάς ήταν απολύτως φυσικό.
Σήμερα της κράτησα το χέρι και μαζί παραλάβαμε τα πτυχία μας.
Είμαι σίγουρος ότι θα συνεχίσει με αίσθημα ευθύνης για τον εαυτό της και τον άνθρωπο τις σπουδές και τη ζωή της.
Ευγνώμων που είμαι μπαμπάς της και μου δόθηκε η δυνατότητα να υπάρξω και συμφοιτητής της”.
Δείτε το βίντεο: