«Με τη θηλιά στον λαιμό» βρίσκεται η βιοτεχνική ζώνη της Φοινικιάς και των Μαλάδων μετά τη θεσμοθέτηση του νέου Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τη βιομηχανία που δημιουργεί μια δυστοπική πραγματικότητα στην περιοχή, την ίδια ώρα που δέχεται ισχυρές «πιέσεις» για τη διεύρυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας.
Με βάση το νέο Χωροταξικό, το τρίγωνο της Φοινικιάς και των Μαλάδων, στο οποίο για πάνω από μισό αιώνα δραστηριοποιούνται επιχειρήσεις ακριβώς επειδή δεν μπήκε ποτέ σε σχέδιο πόλης, πλέον αντιμετωπίζεται ως «άτυπη βιομηχανική συγκέντρωση» που υπόκειται σε σκληρούς περιοριστικούς κανόνες που βάζουν «φρένο» στην ανάπτυξη και επέκταση της επιχειρηματικής δραστηριότητας.
Ήδη καταγράφονται οι πρώτες παρενέργειες, αφού άνθρωποι που κατέχουν έκταση 5 στρεμμάτων δεν μπορούν να επενδύσουν, καθώς με το νέο καθεστώς θα πρέπει να αποκτήσουν ακίνητο 10 στεμμάτων, δηλαδή να δαπανήσουν μια τεράστια περιουσία την οποία δεν μπορεί να έχει μια μικρή επιχείρηση.
«Παράγουμε και στηρίζουμε δυναμικά την τοπική οικονομία. Όμως, το νέο χωροταξικό, αντί να μας βοηθήσει, μας βάζει μια “θηλιά” στον λαιμό», τονίζει ο πρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων ΒΙΟ.ΠΑ. Φοινικιάς – Μαλάδων (ΣΥΝ.Ε.Φ.ΜΑ.), Σάββας Καθέρης.
Έντονο προβληματισμό και ανησυχία προκαλούν στις εγκατεστημένες επιχειρήσεις της Φοινικιάς τα νέα δεδομένα που δρομολογούνται με τη θεσμοθέτηση του νέου Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τη βιομηχανία, με το οποίο δίνεται πλέον απόλυτη προτεραιότητα στην οργανωμένη ανάπτυξη.
Όπως είναι γνωστό εδώ και δεκαετίες, το κρίσιμο θέμα της πολεοδόμησης και του χωροταξικού σχεδιασμού στη Φοινικιά Ηρακλείου είναι ουσιαστικά στον «αέρα», γεγονός που αποτελεί και την αιτία των διαχρονικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η περιοχή σε σχέση με τις υποδομές στους δρόμους, στα δίκτυα και στις οδικές συνδέσεις.
Μέχρι πριν την ψήφιση του νέου Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τη βιομηχανία, η Φοινικιά είχε χαρακτηριστεί από το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο ως «Ζώνη Ειδικών Χρήσεων» για μη οχλούσα βιομηχανία – βιοτεχνία (ΒΙΟΠΑ), όμως η επίσημη ένταξή της σε σχέδιο πόλης με εγκεκριμένη ρυμοτομική μελέτη εκκρεμεί εδώ και δεκαετίες.
Τα πράγματα όμως αλλάζουν μετά τον Αύγουστο, με τη θεσμοθέτηση του νέου Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τη βιομηχανία, το οποίο δίνει πλέον απόλυτη προτεραιότητα στην οργανωμένη ανάπτυξη (Επιχειρηματικά Πάρκα) και στην εξυγίανση των άτυπων βιομηχανικών συγκεντρώσεων και, με δεδομένο ότι η ένταξη της περιοχής στο σχέδιο πόλης με εγκεκριμένη ρυμοτομική μελέτη καθυστερεί εδώ και δεκαετίες, παρά το γεγονός ότι αποτελεί κομβικό αίτημα των επιχειρήσεων της περιοχής, δημιουργούνται εύλογα ερωτηματικά για το παρόν και το μέλλον των επιχειρήσεων και το πλαίσιο λειτουργίας τους.
Μια ακόμα διάσταση που προβληματίζει έντονα τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην περιοχή είναι αυτή που αφορά στο Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο, το οποίο θα δώσει τις κατευθύνσεις σε σχέση με τις χρήσεις γης που όμως εξακολουθεί να μην έχει παρουσιαστεί και, ουσιαστικά, να μην έχει γίνει διαβούλευση για το περιεχόμενό του.
Η κατάσταση αυτή εγείρει εύλογες ανησυχίες στις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην ευρύτερη περιοχή της Φοινικιάς και των Μαλάδων, που αγωνιούν για την επόμενη μέρα, εστιάζοντας στο κρίσιμο ζήτημα του πλαισίου των αδειοδοτήσεων νέων επιχειρήσεων ή την επέκταση των υφιστάμενων και τα νέα δεδομένα που δημιουργούνται στην περιοχή.
Όπως εξηγεί ο κ. Καθέρης, με βάση το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τη βιομηχανία «μπαίνει φρένο» στην εκτός σχεδίου πόλης δόμηση και ξεκαθαρίζεται ότι «θα πρέπει όλες οι επιχειρήσεις να οδηγηθούν σε οργανωμένα επιχειρηματικά πάρκα. Αυτό είναι ωραίο στα χαρτιά, αλλά το ζητούμενο είναι τι γίνεται με εμάς και τις επιχειρήσεις μας στη λεγόμενη άτυπη βιομηχανική συγκέντρωση. Θεωρούμε άδικο τον όρο αυτό…
Εν μέρει προσπαθεί να ονομάσει τέτοιου τύπου επιχειρήσεις ως άτυπες, αλλά να θυμίσω ότι εδώ η περιοχή φιλοξενεί περίπου 50 χρόνια επιχειρήσεις, οι οποίες απομακρύνθηκαν από την πόλη του Ηρακλείου και καθ’ υπόδειξη μεταφέρθηκαν στην περιοχή. Στην Κρήτη έχουμε 19 τέτοιες περιοχές. Και νιώθουμε ότι είμαστε εγκλωβισμένοι σε ένα καθεστώς θεσμικής “ασφυξίας”. Το κράτος αυτή τη στιγμή μάς ζητάει να μετατραπούμε σε πάρκα εξυγίανσης με δικά μας έξοδα, χωρίς κρατικά δίκτυα και υποδομές, την ώρα που μας επιβάλλει αυστηρότατους περιορισμούς.
Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι, από τη μία, είναι θετικό και αναγκαίο να εκσυγχρονιστούμε και να μεγαλώσουμε, αλλά, από την άλλη πλευρά, από τη στιγμή που θα χρειαστεί να βγάλουμε μια άδεια σαν επιχειρήσεις, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα τεράστιο αδιέξοδο.
Αυτή είναι η εικόνα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, σε αυτή τη φάση, είμαστε σε μια διαδικασία που καταγράφουμε τα προβλήματα της περιοχής και τα θέτουμε στους αρμόδιους φορείς, που βλέπουν το αδιέξοδο και θα γίνει προσπάθεια να αλλάξει το παρωχημένο καθεστώς. Ωστόσο, θα πρέπει να γίνει σαφές ότι παράγουμε και στηρίζουμε την τοπική οικονομία, και το νέο χωροταξικό, αντί να μας βοηθήσει, μας βάζει μια “θηλιά” στον λαιμό».