- Ενθουσιασμένος για τις εκδηλώσεις της εφημερίδας «ΠΑΤΡΙΣ» για τον εορτασμό των 80 χρόνων κυκλοφορίας της
Εκεί που συνέβησαν τα πιο φριχτά εγκλήματα και ταρακούνησαν συθέμελα το πανελλήνιο και την πιο ψύχραιμη-ισορροπημένη ψυχική διάθεση ενός μέσου ανθρώπου…
Εκεί στην αιματοβαμμένη άσφαλτο που τα άψυχα κορμιά και τα οχήματα έγιναν παλιοσίδερα και τσαλακώθηκαν μαζί με τις καρδιές μας…
Ακριβώς δίπλα από τους καπνούς και τα συντρίμμια των τρομοκρατικών ενεργειών…
Κάπου εκεί στα λίγα μέτρα παραπέρα, στεκόταν ένας άνθρωπος με πάθος, με συνέπεια και με άκρως επαγγελματική συνείδηση, απλά για να μεταφέρει και να καταγράψει με απόλυτη ακρίβεια την είδηση…
Πίσω από αυτές τις φρικιαστικές εικόνες, το άτομο αυτό δεν ήταν τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω από έναν απλό, ευγενή, ευαίσθητο, ταπεινό και αξιοπρεπή άνθρωπο που με απόλυτο σεβασμό και αγάπη πάλευε, κοντά μισό αιώνα, για την έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση μας. Μια ολόκληρη ζωή που έμελλε να τον κατατάξει στην ελληνική δημοσιογραφία ως «πατριάρχη του αστυνομικού ρεπορτάζ».
Ο Πάνος Σόμπολος μάς ανοίγει την καρδιά του αποκλειστικά για τους αναγνώστες της εφημερίδας «ΠΑΤΡΙΣ».
-Τι λέει:
*Για το ξεκίνημά του στη δημοσιογραφία και την επιλογή του στο αστυνομικό ρεπορτάζ…
*Για τις δυσκολίες του επαγγέλματος…
*Για τα ειδεχθή εγκλήματα και κατά πόσο τον έχουν επηρεάσει στην προσωπική του ζωή…
*Για τη βεντέτα στην Κρήτη, στη Μάνη και σε άλλες περιοχές…
*Για τους νέους που τώρα κάνουν τα πρώτα τους βήματα στη δημοσιογραφία…
*Για τις βραβεύσεις του και τα βιβλία που έχει εκδώσει ως τώρα…
*Για την Κρήτη, τους Κρητικούς, τη δικονομία και το σωφρονιστικό μας σύστημα…
-Κ. Σόμπολε, σας ευχαριστώ πολύ για την αποδοχή της πρότασής μας να μιλήσετε στους αναγνώστες της εφημερίδας «ΠΑΤΡΙΣ»!
-Να είσαι καλά, Μανώλη μου. Κι εγώ χαίρομαι που μιλάω για μια εφημερίδα που πρόσφατα γιόρτασε τα ογδόντα χρόνια συνεχούς παρουσίας και συνεχούς κυκλοφορίας.
-Να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω για να θυμηθούμε τα πρώτα σας βήματα στη δημοσιογραφία. Πότε σας μπαίνει η ιδέα, το «μικρόβιο», που λέμε, για να ασχοληθείτε με τη δημοσιογραφία;
-Όταν ήμουν μικρός, όλοι εμείς οι μικροί από τα χωριά είχαμε ως πρότυπα τον παπά, τον δάσκαλο, τον αστυνόμο και λέγαμε εμείς τα παιδιά, όταν μεγαλώσουμε θα γίνουμε ένας σαν κι αυτούς.
Όταν ήμουν στην Έκτη Γυμνασίου στην Αιτωλοακαρνανία, έγραψα, τότε, ένα άρθρο για μια τοπική εβδομαδιαία εφημερίδα του Αγρινίου, «ΛΑΟΣ», με θέμα την 25η Μαρτίου και για τους ήρωες της επανάστασης. Αυτό το θέμα, όταν δημοσιεύτηκε και είδα το όνομά μου κάτω από το κείμενο, ενθουσιάστηκα τόσο πολύ που είπα μέσα μου, εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω δημοσιογράφος!
Όταν τελείωσα το σχολείο, πήγα στη μία και μοναδική σχολή δημοσιογραφίας, εκείνη την εποχή, του Μελά. Εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν ούτε ιδιωτικές, ούτε πανεπιστημιακές σχολές δημοσιογραφίας, παρά μόνο του Μελά.
-Το αστυνομικό ρεπορτάζ πώς προέκυψε;
Αμέσως μετά που τελείωσα τη σχολή, έπιασα δουλειά στις εφημερίδες «ΑΘΗΝΑΪΚΗ» και αργότερα στην «ΑΚΡΟΠΟΛΗ» ως βοηθός στον τότε αστυνομικό συντάκτη. Εκείνα τα χρόνια, δεν είχες την πολυτέλεια της επιλογής σε κάποιο είδος ρεπορτάζ.
Τότε που ξεκίνησα εγώ, τη δεκαετία του 1960, υπήρχαν μόνο δυο κανάλια κρατικής τηλεόρασης, η Ε.Ι.Ρ.Τ. και η Υ.ΕΝ.Ε.Δ. (σ.σ. η σημερινή ΕΡΤ2) και το κρατικό ραδιόφωνο, η σημερινή Ε.ΡΑ. Το αστυνομικό ρεπορτάζ μού προέκυψε.
Όταν θέλεις να δουλέψεις, να «βάλεις πόδι» που λέμε, δεν σε ενδιαφέρει τι είδους ρεπορτάζ είναι να κάνεις, αλλά απλά να εργάζεσαι. Τα μέσα ήταν λιγοστά, άρα και οι ευκαιρίες ελάχιστες. Έτσι, παρέμεινα για σαράντα πέντε χρόνια στο αστυνομικό ρεπορτάζ μέχρι που συνταξιοδοτήθηκα.
-Υπήρχαν εκείνα τα χρόνια άλλοι συνάδελφοι που έκαναν αστυνομικό ρεπορτάζ, όπως εσείς;
-Βέβαια! Ήμουν βοηθός του Ντίνου Παπαχριστοφίλου στην εφημερίδα «ΑΘΗΝΑΪΚΗ» και του Σεβαστιανού (Σέβος) Αρνέλου στην εφημερίδα «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ». Ξεχωριστές προσωπικότητες και οι δυο τότε!
-Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες που είχε το επάγγελμα της δημοσιογραφίας τότε, και μάλιστα του αστυνομικού ρεπορτάζ;
-Εκείνη την εποχή, δεν είχαμε αυτές τις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα. Δεν είχαμε κινητά, δεν είχαμε mail, δεν υπήρχε το internet, δεν μπορούσαμε να βγάλουμε ζωντανά ρεπορτάζ, όπως συμβαίνει σήμερα. Στην Υ.ΕΝ.Ε.Δ. πήγα και δούλεψα στα τέλη του 1975.
Δέχτηκα την πρόταση της ΥΕΝΕΔ που δεν είχε τότε «καθαρό» αστυνομικό συντάκτη. Να φανταστείς τις δυσκολίες της εποχής που είχαμε. Πηγαίναμε π.χ. στην Κρήτη και τραβάγαμε πλάνα, παίρναμε συνεντεύξεις, μαρτυρίες και ό,τι άλλο υλικό είχαμε και ανεβαίναμε στο βουνό, όπου υπήρχε ο εξοπλισμός και ο αναμεταδότης του Ο.Τ.Ε. και το στέλναμε στην Αθήνα, όπου εκεί ένα ειδικό τμήμα το επεξεργαζότανε και το βράδυ έβγαινε στο δελτίο ειδήσεων. Κάθε εποχή έχει τις δυσκολίες της, έχει τα θετικά και τα αρνητικά της.
-Με δεδομένο το γεγονός ότι δεν υπήρχαν τα σημερινά μέσα της τεχνολογίας, από πού μαθαίνατε τα όσα συνέβαιναν;
-Τα μαθαίναμε από την Άμεση Δράση της Αστυνομίας Πόλεων, της Ελληνικής Χωροφυλακής, από την Πυροσβεστική και από το Αρχηγείο της Αστυνομίας και Χωροφυλακής.
Να φανταστείς ότι πολλές φορές πηγαίναμε σε κάποια ταβέρνα με την οικογένειά μου για να φάμε και έδινα το τηλέφωνο της ταβέρνας στα παραπάνω σώματα, αν έχουν κάτι να με ενημερώσουν για να πάω επί τόπου. Πολλές ήταν οι φορές που παράταγα στη μέση την παρέα με φίλους για να τρέξω στο γεγονός!
–Έχετε βραβευτεί με το Βραβείο «Μπότση». Πώς αισθάνεται κάποιος όταν αναγνωρίζεται ο επαγγελματισμός του, ο κόπος του και η προσπάθεια για τη σωστή και έγκυρη ενημέρωση;
-Κοίταξε, Μανώλη μου… Τιμήθηκα με τα Βραβεία «Μπότση» που δίνονται κάθε χρόνο σε δημοσιογράφους που διακρίνονται σε κάποιο ρεπορτάζ και σε κάποιο τομέα και επίσης, τιμήθηκα από ευρωπαϊκούς φορείς γι’ αυτό που έκανα τόσα χρόνια.
Η ύψιστη τιμή για εμένα, Μανώλη μου, είναι ότι τα βραβεία από το Ίδρυμα Μπότση καθιέρωσαν τα βραβεία που δίνονται κάθε χρόνο σε δημοσιογράφους που διακρίθηκαν στο αστυνομικό ή στο δικαστικό ρεπορτάζ και φέρουν το όνομα «Πάνος Σόμπολος».
Γιατί όπως ξέρεις, Μανώλη μου, αυτές οι ύψιστες τιμές δίνονται συνήθως όταν κάποιος κλείσει τα μάτια και αποχαιρετά τη ζωή. Εν ζωή, πολύ σπάνια συμβαίνει αυτό το πράγμα! Αυτή ήταν η μεγαλύτερη τιμή για μένα!
-Επίσης, έχετε εκδώσει πολλά βιβλία. Ποιο είναι το τελευταίο σας βιβλίο;
-Το πιο πρόσφατο, το όγδοο βιβλίο που κυκλοφόρησε από τις «Εκδόσεις Πατάκη» έχει τίτλο «Γυναικοκτονίες που συγκλόνισαν το πανελλήνιο». Υποθέσεις γυναικοκτονιών που διαπράχτηκαν σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Κρήτη και γενικά σε όλη σχεδόν την Ελλάδα.
Παρεμπιπτόντως, θα το παρουσιάσουμε από τον Σεπτέμβριο και ύστερα και στην Κρήτη. Μέσα σε αυτό το βιβλίο υπάρχουν σαράντα δύο υποθέσεις γυναικοκτονιών. Στην αρχή είχα γράψει για πενήντα περιπτώσεις, όμως ο εκδοτικός οίκος μού είπε να αφαιρέσω οκτώ για να είναι πιο εύχρηστο το βιβλίο στην ανάγνωση λόγω πάχους.
-Υπήρξαν ποτέ κάποια μικρά ή μεγάλα εμπόδια ή κάποιες παρεμβάσεις κατά την άσκηση του δημοσιογραφικού σας καθήκοντος, από συγγενείς ή φίλους κυρίως στις πολύ κλειστές κοινωνίες, σε σχέση με το αν θα έπρεπε να βγει στην επιφάνεια το ένα ή το άλλο, ασχέτως αν αυτό ήταν αλήθεια 100%;
-Στα τόσα χρόνια, ευτυχώς, δεν αντιμετώπισα τέτοια φαινόμενα από πουθενά. Ούτε από εκδότες, ούτε από καναλάρχες, ούτε από κανέναν. Ίσως, επειδή ήξεραν εκ των προτέρων ότι εγώ έλεγα τα πράγματα καθαρά και με το όνομά τους.
Όπου πήγαινα, έλεγα στον κόσμο τα πραγματικά γεγονότα, ούτε να τα μεγαλοποιήσω, ούτε να τα αλλάξω, ούτε να τα μικραίνω απλά για να κάνω μεγαλύτερη τηλεθέαση ή μεγαλύτερη κυκλοφορία της εφημερίδας.
-Εκείνη την εποχή ήταν δύσκολη η διασταύρωση των στοιχείων;
-Σίγουρα υπήρχαν δυσκολίες, αλλά εγώ ήξερα το πώς θα φερθώ με τις Αρχές και είχα καλή συνεργασία και με τους αστυνομικούς, αλλά και με τους κακοποιούς, και έτσι δεν είχα πρόβλημα. Πριν βγάλω μια είδηση στον «αέρα», τη διασταύρωνα 100% από όλες τις πλευρές και μετά έπαιζε στα μέσα.
-Έχετε δει μεταξύ των άλλων πολύ φρικτά και ειδεχθή εγκλήματα, τροχαία, ανθρώπους νέους να χάνουν τη ζωή τους με κάθε τρόπο, π.χ. στην άσφαλτο κ.λπ. Αυτό έχει επηρεάσει την ψυχική σας ισορροπία;
-Στην αρχή ίσως ναι, αλλά μετά απλά πήγαινα στον τόπο και απλά έκανα τη δουλειά μου. Να φανταστείς, Μανώλη μου, δεκαετίες 1980-1990, τα κανάλια τραβάγανε πλάνα και τα δείχνανε όλα! Μετά, σιγά-σιγά στην πορεία αρχίσανε τα κανάλια να μην δείχνουν τα πάντα.
-Σας έχει μείνει «στάμπα» στην ψυχή σας κάποιο αποτρόπαιο έγκλημα όλα αυτά τα χρόνια;
-Του Φραντζή, ήταν ένα από τα φρικιαστικότερα εγκλήματα στα αστυνομικά χρονικά γιατί ο δράστης στραγγάλισε και τεμάχισε την κοπέλα και μετά την πέταξε σε κάδο σκουπιδιών! Η υπόθεση αυτή εξιχνιάστηκε τυχαία από κάποιον συλλέκτη γραμματοσήμων που έψαχνε στους κάδους για διάφορα πράγματα.
-Η Κρήτη, πέρα από τα πολύ καλά στοιχεία που έχει στον πολιτισμό, στη φιλοξενία, στις τέχνες και στα γράμματα, για πολύ κόσμο έχει ταυτιστεί και με αρκετά αρνητικά, κυρίως λόγω της βεντέτας. Δεν είναι άδικο μια μικρή μειονότητα να στιγματίζει ένα ολόκληρο νησί;
-Κοίταξε, Μανώλη… Η βεντέτα, κυρίως, άνθισε στην Κρήτη και στη Μάνη, αν και είχαμε βεντέτα και σε άλλες περιοχές της Ελλάδος. Στη Μάνη, η βεντέτα πάει να εξαλειφθεί. Έχουμε πολλά χρόνια να ακούσουμε για βεντέτα στη Μάνη, αν και στην Αθήνα είχαμε περιπτώσεις βεντέτας με Μανιάτες.
Στην Κρήτη δεν τέλειωσε, αλλά ούτε θα τελειώσει, και ο λόγος είναι η νοοτροπία. Δεν είναι δυνατόν να γεννιέται ένα παιδί και να του κάνεις δώρο ένα πιστόλι ή μια φωτογραφία που να απεικονίζει ένα καλάσνικοφ!
Πρέπει, λοιπόν, να αλλάξει πρώτα η νοοτροπία και μετά να πάρουν όλα τα όπλα από τα σπίτια των Κρητικών. Το όπλο στην τσέπη είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει!
Και ένα τελευταίο, αν αυτή η Κυβέρνηση ή η επόμενη ή όλες οι Κυβερνήσεις θελήσουν πραγματικά να λύσουν το πρόβλημα, τότε θα το πετύχουν, αν όχι, το πράγμα θα διαιωνίζεται! Μετά υπάρχει σε όλο αυτό και το πολιτικό κόστος. Αν οι Κυβερνήσεις κοιτάζουν το πολιτικό κόστος, το πράγμα δεν θα λυθεί ποτέ!
-Μεγάλο «αγκάθι» το πολιτικό κόστος για όλες τις Κυβερνήσεις!
-Θα σου πω πάνω σε αυτό ένα περιστατικό στη Μάνη. Κάποτε είχε πάει στη Μάνη ένας νέος δεσπότης που η καταγωγή του ήταν από άλλο μέρος. Με τον καιρό, βλέποντας κάθε τόσο να σκοτώνονται τζάμπα νέοι άνθρωποι, να κλείνουν και να ερημώνουν σπίτια και χωριά, έφτασε στο απροχώρητο και αποφάσισε να κάνει σταυροφορία κατά της βεντέτας (γδικιωμού).
Στη Μάνη η βεντέτα λέγεται γδικιωμός. Πήραν, λοιπόν, μέρος όλοι οι κάτοικοι με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Τα περιστατικά μειώθηκαν πάρα πολύ! Από τους λίγους που δεν πήραν μέρος σε αυτήν τη σταυροφορία ήταν ο βουλευτής του νομού που συνυπολογίζοντας το πολιτικό κόστος τάχτηκε κατά σε όλη αυτή την προσπάθεια του δεσπότη!
-Σίγουρα το να πάρει ο οποιοσδήποτε τον νόμο στα χέρια του, είναι απόλυτα καταδικαστέο. Πολλοί, όμως, υποστηρίζουν ότι αρκετές δικαστικές αποφάσεις ρίχνουν στα «μαλακά» τους δράστες, ειδικά στον δεύτερο βαθμό εκδίκασης.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το αίμα, από τη μεριά των συγγενών των θυμάτων, να βράζει με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Τι κατά τη γνώμη σας πρέπει να αλλάξει στο όλο σύστημα της δικονομίας και στο σωφρονιστικό μας σύστημα;
-Θα μείνω σε μια λέξη, στην αυστηροποίηση των ποινών. Πολλοί δικηγόροι είναι κατά της αυστηροποίησης, αλλά εγώ θα επιμείνω ότι είμαι υπέρ. Θα σου αναφέρω, Μανώλη, ότι τώρα από τις αρχές του 2026 αυστηροποιήθηκαν τα πράγματα με τον Κ.Ο.Κ. και στον απολογισμό του έτους τα τροχαία θα μειωθούν κατά πολύ.
Δεν είναι δυνατόν να κάνει κάποιος ένα βαρύ έγκλημα και να βγαίνει από τη φυλακή σε πέντε-έξι χρόνια! Δεν λέω και να μείνει στη φυλακή σε όλη του τη ζωή, αλλά όχι και να εκτίει ποινή πολύ χαμηλή σε σχέση με ό,τι τον βαραίνει!
-Βλέπουμε κι ακούμε από τις τηλεοράσεις για πολλά και σκληρά εγκλήματα, τα οποία γίνονται πρώτη είδηση. Στα δικά σας χρόνια κι όταν ξεκινούσατε τη δημοσιογραφία, είχαμε ανάλογη εγκληματικότητα και απλά τα εγκλήματα δεν έβγαιναν στην επικαιρότητα κι αν έβγαιναν, πέρναγαν στα «ψιλά» λόγω διαφόρων σκοπιμοτήτων ή άλλων θεμάτων που ενδιέφεραν πιο πολύ το αναγνωστικό και τηλεοπτικό κοινό;
-Εκείνη την εποχή, τα μέσα ενημέρωσης ήταν πολύ περιορισμένα, αλλά και τότε τα εγκλήματα δεν πέρναγαν στα «ψιλά». Τα βγάζαμε όλα! Τα μόνα που δεν βγάζαμε ήταν οι αυτοκτονίες που δεν δίναμε ιδιαίτερη έμφαση. Τώρα, τα μέσα που υπάρχουν μαζί με τις τόσες ηλεκτρονικές εφημερίδες, τα βγάζουν όλα!
-Βλέπετε να υπάρχουν ομοιότητες και διαφορές ανάμεσα στις βεντέτες που διαπράχτηκαν στην Κρήτη, στη Μάνη και σε άλλες περιοχές;
-Όχι, δεν βλέπω σημαντικές διαφορές. Και στη Μάνη, η μάνα μεγάλωνε το παιδί με τη νοοτροπία ότι όταν μεγαλώσει το παιδί να πάρει το όπλο και σκοτώσει τον φονιά του πατέρα του.
Η μάνα περνάει στον χαρακτήρα του παιδιού ότι πρέπει να το κάνει, διότι αλλιώς είναι άνανδρο! Τέτοια νοοτροπία υπήρχε και υπάρχει και στην Κρήτη! Αλλά να μην τα ισοπεδώνουμε, δεν είναι όλη η Κρήτη στην παρανομία, προς Θεού! Υπάρχει, όμως, ένα μικρό μέρος στην Κρήτη που δημιουργεί όλα αυτά τα προβλήματα.
-Πιστεύετε ότι ο Κρητικός διαφέρει στα θετικά του και στα αρνητικά του σε σχέση με τους υπόλοιπους Έλληνες;
-Όχι, δεν βλέπω διαφορά. Εκεί που εγώ έχω διαπιστώσει διαφορές είναι στη φιλοξενία που είναι παροιμιώδης! Πας στην Κρήτη και τρελαίνεσαι με τη φιλοξενία του κόσμου που είναι άλλο πράγμα! Έχει και την ντομπροσύνη ο Κρητικός. Εγώ πήγαινα παλιά πολλές φορές στην Κρήτη μόνο για εγκλήματα, αλλά τώρα κατεβαίνω στο νησί μόνο για άλλα πράγματα.
-Τί θα θέλατε να συμβουλέψετε τα νέα παιδιά που μπαίνουν στον χώρο της δημοσιογραφίας και θέλουν μετά να ακολουθήσουν το αστυνομικό ρεπορτάζ;
-Όποιο είδος ρεπορτάζ κι αν ακολουθήσουν, δικαστικό, οικονομικό, αστυνομικό, αθλητικό, να το αγαπήσουν, να δίνονται εξ ολοκλήρου σε αυτό και όταν βγαίνουν στον κόσμο, να του λένε την πραγματικότητα.
Να μην επηρεάζονται από χρηματισμό, από κόμματα, από παρατάξεις, από ομάδες. Αγάπα το όποιο κόμμα σου και την όποια ομάδα σου, χωρίς να έχεις παρωπίδες και φανατισμό.
Αγάπα την ομάδα σου, τον ΟΦΗ στην Κρήτη, ή τον Παναθηναϊκό, τον Ολυμπιακό, την ΑΕΚ, εδώ στην Αθήνα ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα, αλλά χωρίς να είσαι φανατισμένος.
Να είσαι φίλος του κόμματος ή της ομάδας, αλλά όχι οπαδός, γιατί ο οπαδός είναι όχλος και ο όχλος, Μανώλη μου, επειδή τα έχω ζήσει, δεν παλεύεται με τίποτα!
-Τι σας δίδαξε η ζωή και τι αποκομίσατε ως ηθική ανταμοιβή όλα αυτά τα χρόνια της μαχόμενης δημοσιογραφίας;
-Την αναγνώριση του κόσμου! Η αγάπη του κόσμου ήταν μια ανταμοιβή ότι ενημέρωνα σωστά και αντικειμενικά τον κόσμο.
-Πρόσφατα, η εφημερίδα «ΠΑΤΡΙΣ» γιόρτασε τα 80 χρόνια ζωής της σε μια όμορφη εκδήλωση στο κέντρο του Ηρακλείου, όπου μεταξύ των άλλων και εσείς είχατε παραστεί εκεί. Θέλω το δικό σας σχόλιο που μια επαρχιακή εφημερίδα στάθηκε όρθια σε πείσμα των καιρών με τόσα εμπόδια που βρήκε στον δρόμο της.
-Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους ανθρώπους που κράτησαν όρθια την εφημερίδα όλα αυτά τα χρόνια! Για να κρατηθεί και να μακροημερεύσει, σημαίνει ότι κάποιοι συνέβαλαν σε αυτό, είτε λέγονται ιδιοκτήτες, είτε δημοσιογράφοι, είτε τυπογράφοι, είτε διοικητικοί υπάλληλοι και γενικά όλο το προσωπικό.
Το ότι σήμερα ο Κώστας Ξυλούρης και οι υπόλοιποι κατάφεραν να διατηρούν την εφημερίδα και μάλιστα σε υψηλά επίπεδα, αξίζουν πάρα πολλά συγχαρητήρια! Μακάρι να έχουν τη δύναμη να την κρατήσουν και ως έντυπη αλλά και διαδικτυακά, διότι είναι ένας φάρος, όχι μόνο για την Κρήτη και το Ηράκλειο, αλλά για όλο τον περιφερειακό Τύπο.
Η «ΠΑΤΡΙΣ» είναι ένα σύμβολο! Δεν υπάρχουν, Μανώλη, πολλές εφημερίδες στην Ελλάδα να κυκλοφορούν αδιαλείπτως ογδόντα χρόνια! Είναι κατόρθωμα μεγάλο! Μακάρι και ευχή μου να συνεχίσει!
-Κ. Σόμπολε, σας ευχαριστώ πολύ για την ευκαιρία που μου δώσατε να τα πούμε!
-Κι εγώ σε ευχαριστώ πολύ, Μανώλη, και μακάρι να συνεχίσει η «ΠΑΤΡΙΣ» να υπάρχει και να ενημερώνει αντικειμενικά τους Κρητικούς και γενικά την κοινή γνώμη, όπως το κάνει μέχρι τώρα για τα συμβαίνοντα στην Κρήτη και σε όλη την Ελλάδα!
Το βιογραφικό του Πάνου Σόμπολου εν τάχει…
Ο Πάνος Σόμπολος γεννήθηκε στο χωριό Καραϊσκάκης του Αστακού Αιτωλοακαρνανίας.
Σπούδασε δημοσιογραφία κι από τα πρώτα χρόνια εντάχθηκε στο αστυνομικό ρεπορτάζ. Εργάστηκε στις εφημερίδες Ακρόπολη, Αθηναϊκή, Μακεδονία (γραφεία Αθήνας) και στα περιοδικά Εικόνες, Πάνθεο, Ρομάντζο κ.ά., καθώς και στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, καλύπτοντας για έντεκα χρόνια το δικαστικό ρεπορτάζ.
Για 22 χρόνια δούλεψε στην ΕΡΤ (ΥΕΝΕΔ, ΕΡΤ2, ΝΕΤ), την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, στον τομέα ειδήσεων και σε εκπομπές. Επίσης, εργάστηκε στην εφημερίδα Έθνος και στον τηλεοπτικό σταθμό MEGA ως προϊστάμενος του αστυνομικού ρεπορτάζ.
Ήταν ο δημιουργός και παρουσιαστής της εκπομπής «Αυτόπτης μάρτυρας» του MEGA, που είχε την υψηλότερη θεαματικότητα από όλες τις εκπομπές του καναλιού.
Έχει καλύψει σχεδόν όλα τα μεγάλα γεγονότα που συγκλόνισαν τη χώρα στα σαράντα χρόνια της δημοσιογραφικής του πορείας, όπως πολύνεκρους και καταστροφικούς σεισμούς, αεροπορικές τραγωδίες, μεγάλες πυρκαγιές, δολοφονίες, τροχαία δυστυχήματα, ναυάγια, τρομοκρατικές ενέργειες, αεροπειρατείες και όλες τις πολύκροτες υποθέσεις της επικαιρότητας.
Επίσης, έχει καλύψει μεγάλα γεγονότα στο εξωτερικό, όπως την ανατίναξη αεροπλάνου στη Μάλτα με πολλά θύματα, την πολύνεκρη επίθεση σε λεωφορείο με Έλληνες τουρίστες στην Κωνσταντινούπολη, την εξέγερση στην Αλβανία με τις παρατράπεζες, τους πολύνεκρους σεισμούς στα βάθη της Τουρκίας και πολλά άλλα.
Τιμήθηκε δύο φορές (βραβείο και τιμητική διάκριση) από τον θεσμό των Βραβείων Δημοσιογραφίας του Ιδρύματος Μπότση, για την αντικειμενική και πληρέστατη κάλυψη των μεγάλων θεμάτων του τομέα του.
Τιμήθηκε επίσης με το Βραβείο της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων για τις αλλεπάλληλες πρωτιές του στο αστυνομικό ρεπορτάζ, καθώς και με αρκετά άλλα βραβεία και διακρίσεις.
Η ύψιστη όμως τιμή ήταν τον Ιανουάριο του 2019, όταν το Ίδρυμα Δημοσιογραφίας Μπότση καθιέρωσε να απονέμεται κάθε χρόνο βραβείο με την ονομασία «ΠΑΝΟΣ ΣΟΜΠΟΛΟΣ» σε δημοσιογράφους που διακρίνονται στο αστυνομικό, στο δικαστικό και στο ελεύθερο ρεπορτάζ.
Έχει αναπτύξει πλούσια συνδικαλιστική δραστηριότητα, καθώς εκλέχτηκε πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, πρόεδρος του Ταμείου Υγείας των Δημοσιογράφων (ΕΔΟΕΑΠ), πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αυτοδιαχειριζόμενων Ταμείων Υγείας Ελλάδας (ΟΑΤΥΕ) και αντιπρόεδρος στο ΕΤΑΠ-ΜΜΕ.
Στην ΕΣΗΕΑ ήταν πρόεδρος για τρεις συνεχόμενες θητείες (διετίες) και δεν έθεσε εκ νέου υποψηφιότητα, με το σκεπτικό «να μην είμαστε επαγγελματίες συνδικαλιστές και να μπαίνουν νέα πρόσωπα στις διοικήσεις». Έχει δύο παιδιά, την Ανθούλα που είναι δικηγόρος και τον Γιώργο που είναι δημοσιογράφος.
Από τις Εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν τα βιβλία του: «Τα εγκλήματα που συγκλόνισαν την Ελλάδα», «Τα τραγικά γεγονότα της τελευταίας τριάκοντα πενταετίας», «Οι αστέρες του εγκληματικού πανθέου», «Γυναίκες δολοφόνοι. Εγκλήματα γένους θηλυκού στην Ελλάδα», «Άμεση Δράση, παρακαλώ!», «Βεντέτες: Εγκλήματα βεντέτας στην Ελλάδα» και «Γυναικοκτονίες που συγκλόνισαν το πανελλήνιο».