Ένας χρόνος πέρασε, κι όμως μοιάζει σαν χθες.
Ο Μπάμπης μας, ο Βούργιας, δεν ήταν απλώς ένας άνθρωπος της παρέας. Ήταν η ίδια η χαρά της ζωής.
Ένας γνήσιος Ανωγειανός με ψυχή γεμάτη φιλότιμο, συναίσθημα και αγάπη για τον κόσμο.
Ένας καλλιτέχνης ταλαντούχος, αυτοδίδακτος κι είχε το ταλέντο να διασκεδάζει την παρέα, πότε παίζοντας τη λύρα, το μαντολίνο και τα απίθανα κρητικά τραγούδια, με το αγαπημένο του τραγούδι «Η μπεμπέκα μου» και τα μοιρολόγια, αλλά και τις αυθεντικές ιστορίες με τους Ανωγειανούς και τις Ανωγειανές, στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής.
Είχε το ταλέντο να δημιουργεί και να αφηγείται τις ιστορίες, όπως ακριβώς είχαν ειπωθεί.
Πολλοί νέοι τον θυμούνται ακόμα, κάνοντας καριέρα εξαιτίας του Βούργια.
Ήταν εκείνος που μπορούσε μόνος του να γίνεται μια ολόκληρη παρέα, να σκορπά γέλιο με μια ατάκα, με μια μαντινάδα, να συγκινεί με ένα μοιρολόι, να ενώνει ανθρώπους με μια καντάδα.
Πόσες βραδιές έγιναν αξέχαστες δίπλα του στις ταβέρνες, που είχε στην Αθήνα. Στου Ζωγράφου, στον Βύρωνα που είχε πάντα κόσμο, και περισσότερο πήγαιναν να διασκεδάσουν στην ταβέρνα του Βούργια, γιατί ήταν αγαπητός, ευχάριστος σε όλα του.
Για όλους εμάς που τον ζήσαμε, δεν θα είναι ποτέ απλώς μία ανάμνηση, θα είναι πάντα το χαμόγελο, η φωνή, η ψυχή της παρέας.
Ο Βούργιας ήταν ένας σύγχρονος Ζορμπάς, που ήξερε να ζει και να δίνει.
Την Κυριακή στον Άη Γιώργη, στα Ανώγεια, δεν ανάβουμε μόνο ένα κερί στη μνήμη του. Ανάβουμε μέσα μας τη φωτιά που εκείνος άφησε: της παρέας, της αγάπης, της ζωής.
Δεν σε ξεχνάμε, Μπάμπη. Ζεις σε κάθε μας τραγούδι, σε κάθε μας γέλιο, σε κάθε μας αντάμωμα.
Θα σε θυμόμαστε…