Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κοινωνικής Δικαιοσύνης, ο Νίκος Αντωνακάκης επεσήμανε τα εξής :
Ο όρος «κοινωνική δικαιοσύνη» αναφέρεται στη δίκαιηκατανομή των προνομίων, των ευκαιριών και του πλούτου στην κοινωνία με στόχο την προώθηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και κοινωνικής ευημερίας.
Και βεβαίως, ο συγκεκριμένος όρος έχει ένα ευρύτερο περιεχόμενο που καλύπτει εν τέλει το σύνολο των κοινωνικών ομάδων και όχι μόνο τις πιο ευάλωτες από αυτές. Γιατί, η Κοινωνική Δικαιοσύνη συνίσταται σε μιαν ακριβοδίκαιη – αμερόληπτη (fair) και ταυτοχρόνως ευαίσθητη (compassionate) διανομή ή αναδιανομή των καρπών της οικονομικής ανάπτυξης.
Όμως, πόση κοινωνική δικαιοσύνη υπάρχει στην πράξη (και όχι στις ευχές) σε μία εποχή όπου αλλοιώνεται η πρόσληψη για τις ουσιαστικές κοινωνικές προϋποθέσεις της δημοκρατίας; Σε μια εποχή όπου η δυνατότητα πρόσβασης στις κυρίαρχες κοινωνικές αξίες,, αυτή η προϋπόθεση όλων των «κοινωνικών συμβολαίων» δεν είναι αυτονόητη για όλους;
Στη χώρα μας τα απανωτά φαινόμενα διαφθοράς που κατασπαράζουν το δημόσιο διάλογο και η συνακόλουθη προκλητική ατιμωρησία ακόμη και κάλυψη των υπευθύνων,έχουν προκαλέσει ανεπανόρθωτες διαρθρωτικές ανισότητεςστην Κοινωνία και μείωση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς,δίνοντας καίρια πλήγματα στο αγαθό της Κοινωνικής Δικαιοσύνης.
Έτσι χάνεται κάθε έννοια ισότιμης κοινωνικής αλληλεγγύης, αξιοκρατικής ισότητας των ευκαιριών αλλά και ισότητας ενώπιον του νόμου.
Και, το χειρότερο όλων, προδιαγράφεται ένα ζοφερό μέλλον για τα παιδιά μας.
Όταν δημιουργείται μια νέα άρχουσα τάξη, μία νέα ελίτ, στη βάση της κοινωνικής διαφθοράς που επιφέρει ανήθικο υλικό πλούτο στους διεφθαρμένους και τους συνεργάτες τους, τα παιδιά που θα απολαμβάνουν προνόμια θα είναι αυτά που οι γονείς τους έχουν υφαρπάξει δημόσιο χρήμα. Αυτοί που μέσα από την άσκηση διεφθαρμένης δημόσιας εξουσίας, έχουν αποκτήσει κοινωνική και οικονομική επιφάνεια κι έτσι έχουν τον τρόπο να στείλουν τα παιδιά τους στο καλύτερο σχολείο, στο καλύτερο Πανεπιστήμιο, να το δικτυώσουν με τα παιδιά των άλλων ελίτ για να γίνουν οι αυριανοί αφέντες των δικών μας παιδιών.
Έχουμε αυτό το δικαίωμα απέναντι στα παιδιά μας;
Επιτρέπεται να αφήσουμε τα παιδιά μας, να βλέπουν αύριο τους εαυτούς τους ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας και ταυτόχρονα να ντρέπονται που δεν μπορούν ζήσουν όπως οι γόνοι των διεφθαρμένων, που εμείς επιτρέπουμε σήμερα να γιγαντωθούν εις βάρος τους; Αντί να ντρέπονται εκείνοι…..
Είναι η ώρα να αντισταθούμε σε αυτή τη νοσηρή μανιέρα. Ακόμη κι αν νοιώθουμε ότι η διαφθορά δεν μας αγγίζει άμεσα, και την ανεχόμαστε βουβά, μειδιώντας θλιμμένα σταπροκλητικά παραληρήματα του σάπιου συστήματος που πλουτίζει στην πλάτη μας επικαλούμενο τη δήθεν τεκμαιρόμενη σιωπηρή αποδοχή μας, το θέμα δεν είναι η δική μας ζωή αλλά το μέλλον που παραδίδουμε στη νέα γενιά!
Στο χέρι μας είναι, λοιπόν, πολύ απλά να αποδυναμώσουμε τους διεφθαρμένους, αποκόπτοντάς τους από την άσκηση δημόσιας εξουσίας μέσα στο βαθύ Κράτος. Η όσο πιο σύντομη απομάκρυνσή τους από τη δημόσια εξουσία είναι ο μόνος τρόπος κάθαρσης. Δεν υπάρχει άλλος. Και η δύναμηείναι στην ψήφο μας!
Αν δεν αντιδράσουμε, γινόμαστε μοιραία συνένοχοι εις βάρος των παιδιών μας, καταδικάζοντάς τα σε μία απόλυτη κοινωνική εξαθλίωση όπου οι διαφορές και ανισότητες θα αυξάνονται και θα εμπεδώνονται ως καρποί μίας κατεστημένης κανονικότητας που εμείς θα έχουμε καλλιεργήσει.
Αν δεν αντισταθούμε σήμερα, αύριο τα παιδιά μας με μαθηματική ακρίβεια θα αναγκαστούν να γίνουν υπηρέτες των παιδιών των διεφθαρμένων απατεώνων και των συνεργατών τους