«Ποτέ μου δεν πετώ ψηλά, γερά φτερά κι αν έχω, μ’ αρέσει να ’μαι χαμηλά, να περπατώ, να τρέχω…
Ένα μουσικό φεστιβάλ που τιμά τη μνήμη του σπουδαίου βιολάτορα της Πεδιάδας, Ηρακλή Σταυρουλάκη διοργανώνει ο Πολιτιστικός Σύλλογος Επισκοπής για τις 31 Ιουλίου, 1 και 2 Αυγούστου και ώρα 9 μ.μ.. Με τίτλο “Νυχτερινές επιστολές από τον Ηρακλή”, το φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί στην πλατεία έξω από το μουσείο του πολιτιστικού Συλλόγου της Επισκοπής.
Στη νοσταλγική ατμόσφαιρα της δεκαετίας του ‘50 και του ‘60 θα μας μεταφέρουν οι επιστολές που είχε γράψει ο ίδιος ο Ηρακλής Σταυρουλάκης και οι οποίες θα διαβαστούν δημόσια για πρώτη φορά από τον κύριο Κώστα Παπαδάκη φιλόλογο, την κυρία Πηνελόπη Παπαδάκη φιλόλογο, τον κύριο Στέλιο Βασιλάκη μουσικό και τον πατήρ Παύλο Καλουτσάκη οι οποίοι αποκαλύπτουν μια γοητευτική φιλοσοφία ζωής και τον ιδιαίτερο τρόπο σκέψης του δημιουργού.
Τη μουσική επιμέλεια του φεστιβάλ υπογράφει ο Κώστας Μακάκης ενώ παραδοσιακά κρητικά κεράσματα θα προσφέρει ο Σύλλογος Γυναικών Εργάνη.
Κομμάτια του Ηρακλή Σταυρουλάκη θα παίξουν οι μουσικοί:
Παρασκευή 31 Ιουλίου
ΣAΛOYΣTPOΣ ANTΩNHΣ -ΛAOYTO
XAΣOYPAKHΣ XAPHΣ-ΛAOYTO
AΔPAMHΣ ΓIΩPΓOΣ – ΛYPA
KOKOΛAKHΣ MANOΛHΣ- BIOΛI KOKOΛAKHΣ ΔHMHTPHΣ – ΛAOYTO
ΜΑΡΝΕΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ- ΛΥΡΑ
Σάββατο 1 Αυγούστου
BΛAXAKHΣ ΓIΩPΓOΣ – ΛYPA
TYΛIANAKHΣ MIXAΛHΣ – ΛAOYTO
KAΛAΘAKHΣ ΓIANNHΣ – ΛAOYTO
ΣΦAKIANAKHΣ ΓIΩPΓOΣ – MANTOΛINO
MAKAKHΣ KΩΣTHΣ – BIOΛI
ΦANOYPAKHΣ AΛEKOΣ – ΛAOYTO
Κυριακή 2 Αυγούστου
ΔOΞAΣTAKHΣ HΛIAΣ – BIOΛI
KAΣΣΩTAKHΣ ΓIΩPΓOΣ – ΛAOYTO
KAΛAMAKHΣ KΩΣTHΣ – BIOΛI
TZANAKHΣ MANOΛHΣ – OYTI
Δυο λόγια για τον Ηρακλή Σταυρουλάκη
Ο Ηρακλής Σταυρουλάκης ήταν ένας από τους σημαντικότερους παλιούς βιολάτορες της Κρήτης, με καταγωγή από την Επισκοπή Πεδιάδος Ηρακλείου. Γεννήθηκε το 1919 και έζησε έως το 1997. Ήταν γνωστός για την τεχνική του στο βιολί, το ιδιαίτερο παίξιμο με πολλά «γυρίσματα» και την ικανότητά του να αποδίδει ιδιαίτερα τον πηδηχτό σκοπό. Πολλοί νεότεροι μουσικοί τον θεωρούσαν δάσκαλό τους, ανάμεσά τους και ο Γιώργος Βασιλάκης ή Σκαλανιώτης. Η εποχή του ήταν μια περίοδος όπου το βιολί είχε πολύ δυνατή παρουσία στην ανατολική Κρήτη, πριν επικρατήσει η λύρα. Ο Ηρακλής Σταυρουλάκης ανήκε σε μια γενιά μουσικών που έπαιζαν κυρίως σε γάμους, πανηγύρια και γλέντια, μεταφέροντας την παράδοση προφορικά από γενιά σε γενιά.
Μία από τις επιστολές του Ηρακλή
Φίλε μου αγαπημένε,
Σου γράφω αυτή τη φορά, για να σου βεβαιώσω πως από το τίποτα καμιά φορά μπορεί να γίνουν πράγματα!
Ήταν θέρος, άνοιξη, δεν θυμούμαι καλά, του 1956. Είχαμε ξενυχτήσει σε μεγάλο πανηγύρι σε χωριό του Ηρακλείου, όπου παίζαμε εγώ με τον αδελφό του, το Γιώργη.
Βαθιά χαράματα ήμασταν στο Ηράκλειο, για να πάμε στη συνέχεια στο χωριό.
Σταθμοί λεωφορείων λειτουργούσαν σε διάφορα σημεία της πόλης.
Για την Επισκοπή τέτοιος σταθμός υπήρχε στην πλατεία Δασκαλογιάννη, πίσω από την Νομαρχία.
Οι άνθρωποι των χωριών που επισκέπτονταν την πρωτεύουσα, συνήθιζαν τότε να έχουν το «στέκι» τους, να συγκεντρώνονται δηλαδή σε ορισμένο χώρο, κυρίως σε καφενείο, όπου έπιναν και το καφεδάκι τους, εκεί φύλαγαν και τα πράγματά τους πηγαινοερχόμενοι στην αγορά και εκεί περίμεναν μέχρι να φθάσει η ώρα για την αναχώρηση του λεωφορείου.
Έτσι, και οι Επισκοπιανοί είχαν το δικό τους στέκι στο καφενείο του Επισκοπιανού Γιάννη Τζατζαδάκη ή το καφέ-ουζερί του «Αλκιβιάδη».
Και τα δυο βρίσκονταν μέσα στην πλατεία.
Σ’ αυτό το τελευταίο, λοιπόν, καταλήξαμε, εν αναμονή εύρεσης μεταφορικού μέσου για την Επισκοπή.
Ο καφετζής, ο Αλκιβιάδης, μας έφτιαξε δυο καφεδάκια, για να ξενυστάξομε, όπως έλεγε, κάθισε πλάι μας και έπιασε την κουβέντα. Από δω το ’χω, από κει το ’χω, το γύρισε στο καλαμπούρι. Ανέκδοτα, αστεία, γέλιο, πολύ εύθυμη ατμόσφαιρα.
Δεν ξέρω αν ήταν σχέδιο ή αν εκείνη τη στιγμή ήρθε στο νου του Αλκιβιάδη η ιδέα να παίξουμε ένα «κομμάτι», έτσι, για να περάσει η ώρα. Με έπεισε.
Όμως, από το τίποτε, το κέφι γιγάντωσε, η όρεξη φούντωσε, το τραγούδι και το γλέντι άναψε, η αναχώρηση απολησμονήθηκε. Πού βρήκα τόσο κέφι, άυπνος και κουρασμένος, δεν ξέρω.
Μα και τόση δύναμη!
Μα κι ο Γιώργης.
Το ήθελε ο Θεός. Ένα μαγνητόφωνο από τα συνηθισμένα της εποχής κατέγραφε το ξαφνικό και απροσδόκητο γλέντι.
Αποδείχθηκε τελικά και από μουσική άποψη κάτι το εκπληκτικό, αλλά και συνέβαλε αποφασιστικά στην αύξηση της πελατείας του μαγαζιού, με όλα τα οικονομικά επακόλουθα, αφού καθημερινά, προπαντός τα βράδια, ήταν γεμάτο από λάτρεις της καλής Κρητικής μουσικής, που έρχονταν να πιουν το ουζάκι τους και να απολαύσουν το βιολί.
Καθόλου δεν με πείραξε που δεν είχα κέρδη. Κέρδος ήταν η διάδοση της μουσικής μου. η αγάπη του κόσμου.
Και η χαρά, που πάντα ήθελα να χαρίζω.