Η είδηση της παραίτησης του γιατρού του Τομέα Χανίων του ΕΚΑΒ, Κωνσταντίνου Λάμπρη, που έκανε το γύρο του διαδικτύου από το πρωί της Πέμπτης, μετά την κοινοποίηση ανάρτησης που έκανε ο αγαπητός γιατρός, έφερε σοβαρούς κλυδωνισμούς στην Υπηρεσία στην Κρήτη.
Αμέσως, υπήρξε κινητοποίηση από την τοπική διοίκηση του ΕΚΑΒ, αλλά και τον διοικητή του Νοσοκομείου Χανίων.
Έτσι, το μεσημέρι, χθες (30.04), πραγματοποιήθηκε συνάντηση εργασίας σε εξαιρετικό κλίμα, παρόντος του κ. Λάμπρη, ο οποίος ήταν εμφανώς απογοητευμένος από την όλη κατάσταση.
Όπως αναφέρει ο διοικητής του Νοσοκομείου, Γιώργος Μπέας: «Η συνεχής προσπάθεια για την παροχή υψηλού επιπέδου υπηρεσιών υγείας είναι κοινή. Από τη συνάντηση για τη διερεύνηση λύσεων σε διαδικαστικής φύσεως ζητήματα, προς όφελος των πολιτών, επήλθε η αισιοδοξία για την ανάκληση της παραίτησης του κου Λάμπρη, από τον Τομέα ΕΚΑΒ ΧΑΝΙΩΝ!»
Τι προηγήθηκε
Με μία ανάρτηση σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, ο γιατρός του Τομέα Χανίων του ΕΚΑΒ, Κωνσταντίνος Λάμπρης, έθεσε εαυτόν εκτός της υπηρεσίας, προκαλώντας έντονο προβληματισμό με όσα ανέφερε!
Μάλιστα, ανάρτησε δημόσια και την επιστολή παραίτησής του προς το Παράρτημα Ηρακλείου του ΕΚΑΒ, επικαλούμενος προσωπικούς λόγους.
Αναλυτικά, ο κ. Λάμπρης σημείωνε:
«Άλλη μια αεροδιακομιδή εχθές με παραλαβή ασθενούς διασωληνομένου. Εχθές, είχα την τιμή να συναντηθώ και να συνεργαστώ για άλλη μια φορά με την αγαπημένη μου διευθύντρια Αεροδιακομιδών ΕΚΑΒ, κυρία Ανέλα Μαριόλα, από τις πιο μάχιμους γιατρούς του ΕΚΑΒ, πρότυπο για εμένα. Ανέλα μου, όμως, εγώ στο είπα ότι δεν πάει άλλο και εσύ δεν το πίστευες.
Υπέβαλα την παραίτηση μου για προσωπικούς λόγους. Όλα τα άντεξα στη δουλειά, τη σωματική, ψυχολογική κούραση, όλα, δούλευα με χειρουργημένο πόδι δύο φορές, διαλυμένη μέση και ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκα. Αγαπώ το ΕΚΑΒ, αγαπώ τη δουλειά μου, τον ασθενή, τους συναδέλφους. Έδωσα τα πάντα για τον Τομέα και το αναγνωρίζει όλος ο χανιώτικος λαός.
Ο Τομέας αναβαθμίστηκε στο επίπεδο γνώσεων των διασωστών και αποτελεί αυτή την στιγμή ένα από τους καλύτερους Τομείς στην Ελλάδα. Τα Χανιά, βέβαια, έχουν μια ιδιαιτερότητα, είναι μια πόλη με πολλά φαράγγια επισκέψιμα, με Γαύδο, με τουρισμό, με αεροδιακομιδές και εγώ είμαι μόνος.
Δεν μπορώ λοιπόν εγώ να τα αναλάβω όλα. Δεν έχω υπερδυνάμεις, δεν γίνεται μετά από εφημερία, ενώ έχεις δει αυτά που έχεις δει και να έχεις τη μεθεπόμενη ημέρα εφημερία και να είσαι σε ρεπό, να αναλαμβάνεις πάλι υπηρεσία. Δεν σέβεσαι εμένα, δεν σέβεσαι τίποτα, σεβάσου το παιδί μου, που δεν είχα που να το αφήσω. Πάντα, όλοι πόνταραν στο φιλότιμο μου. Θα φωνάξει, αλλά στο τέλος θα πάει.
Το ίδιο γινόταν και επί θητείας μου στο Γενικό Νοσοκομείο Χανίων, όταν κάλυπτα και το Γενικό Νοσοκομείο Ρεθύμνου. Και δεν επιρρίπτω ευθύνες σε ηγεσία, Διεύθυνση κ.λπ., αλλά υπάρχει και η ατομική ευθύνη. Ας καταλάβουν οι πρώην μου “αγαπητοί” συνάδελφοι του ΓΝΧ ότι εγώ είμαι μόνος. Και αγαπητοί μου πρώην συνάδελφοι του ΓΝΧ, έχουμε δώσει έναν Όρκο, τον Όρκο του Ιπποκράτη.
Η αδιαφορία για τον ασθενή είναι ποινικό αδίκημα! Το ΕΚΑΒ Τομέας Χανίων πλέον δεν θα έχει γιατρό με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Άντεξα το κρύο, τη κούραση, τα πάντα, αλλά να μη σέβονται ούτε το ίδιο μου το παιδί, ΟΧΙ!
Να ευχαριστήσω όλους τους διασώστες του Τομέα Χανίων που με αγκάλιασαν σαν αδερφό, σαν φίλο, σαν συνάδελφο, τον διευθυντή μου που, το ξέρω, ότι μου έλεγε το έλεγε για να με προστατέψει και, σίγουρα, εκτίμησε το έργο μου, τον Σωκράτη Δούκα, τη Βασιλική Δημητροπούλου, το τηλεφωνικό κέντρο του ΕΚΑΒ Κρήτης, το διοικητικό προσωπικό στο Ηράκλειο και, ιδιαιτέρως, τους Δημήτρη Ορφανό, Ευφροσύνη Ματθαιάκη και Στέλιο Βαϊλάκη. Σίγουρα, θα μου λείψετε και μια καινούρια ημέρα αρχίζει για εμένα. Ουδείς αναντικατάστατος…»