«Ίσως, τελικά, κάποιοι να έχουν χάσει και οι ίδιοι τον προσανατολισμό τους.
Ίσως η μακρόχρονη παραμονή στους αρμούς της εξουσίας και η προσωπική ανέλιξη να έχουν αλλοιώσει τον κώδικα συμπεριφοράς τους. Δεν σημαίνει ότι οι αξίες μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα για να σωθούν πρόσωπα. Ούτε ότι η ιστορία του εργατικού κινήματος μπορεί να μπαίνει σε παρένθεση για χάρη της «ενότητας». Αυτό τονίζει μεταξύ άλλων σε σχετική ανάρτηση του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο Πρόεδρος Εργαζομένων Επισιτισμού – Τουρισμού Μιχάλης Ριζικιανάκης, με φόντο την πολύκροτη υπόθεση του Γιάννη Παναγόπουλου ο οποίος ενώ βρίσκεται αντιμέτωπος με βαρύ κατηγορητήριο ανακοίνωσε την πρόθεσή του να παραμείνει στην ηγεσία της ΓΣΕΕ.
Όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο κ. Ριζικιανάκης
“Όταν οι σκιές βαραίνουν το συνδικαλιστικό κίνημα..
Ως νέος συνδικαλιστής, εργαζόμενος επέλεξα συνειδητά να υπηρετώ αυτόν τον ρόλο αμισθί,όχι από αδυναμία, αλλά από πεποίθηση ότι ο συνδικαλισμός είναι προσφορά χωρίς ανταπόδοση και δεν μπορώ να κρύψω τον θυμό και τη θλίψη μου διαβάζοντας όσα έρχονται στο φως τις τελευταίες ημέρες γύρω από πρόσωπα και θεσμούς του εργατικού κινήματος.
Δεν με ενδιαφέρει να κρίνω δικαστικές υποθέσεις. Αυτό είναι αποκλειστική αρμοδιότητα της Δικαιοσύνης.
Με ενδιαφέρει, όμως, να μιλήσω πολιτικά και ηθικά. Γιατί ο συνδικαλισμός δεν είναι απλώς ένας θεσμός. Είναι σχέση εμπιστοσύνης. Και αυτή η εμπιστοσύνη, όταν τραυματίζεται, πληγώνει πρώτα τους εργαζόμενους.
Όταν δημοσιεύματα κάνουν λόγο για έρευνες, παραιτήσεις και σοβαρές σκιές γύρω από ανθρώπους που κατείχαν κεντρικές θέσεις, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν όλα αυτά θα κριθούν τελικά νόμιμα ή όχι. Το ερώτημα είναι πώς αντιδρά το ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα.
Και εδώ ακριβώς γεννιέται η μεγαλύτερη απογοήτευση.
Αρκετοί συνδικαλιστές έσπευσαν δημόσια να στηρίξουν πρόσωπα που ερευνώνται, χωρίς να έχουν πλήρη γνώση της κατάστασης και χωρίς καν να περιμένουν να φανεί αν θα υπάρξει απαγγελία κατηγοριών. Χωρίς απόσταση. Χωρίς επιφύλαξη. Χωρίς θεσμική ψυχραιμία.
Αυτό δεν είναι στάση ευθύνης. Είναι στάση εξάρτησης.
Και αυτή η εξάρτηση δεν είναι τυχαία.
Γιατί όσοι έχουν ζήσει από κοντά τη λειτουργία του συνδικαλιστικού μηχανισμού γνωρίζουν καλά ότι για χρόνια καλλιεργήθηκε μια κουλτούρα «αδειών», ελέγχου και προσωπικών εκδουλεύσεων.
Μια λογική όπου οι πόρτες δεν άνοιγαν με συλλογικούς όρους, αλλά με προσωπική έγκριση. Όπου η ανεξαρτησία αντιμετωπιζόταν ως απειλή και η μη συμμόρφωση ως λόγος αποκλεισμού.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η προειδοποίηση ήταν σαφής:όποιος δεν ευθυγραμμίζεται, δεν ξαναπερνά αυτές τις πόρτες!!
Για κάποιους, αυτές οι πόρτες έγιναν στόχος ζωής…
Για άλλους, όμως, δεν ήταν ποτέ επιλογή!!
Και ίσως τελικά αυτό να είναι που σήμερα κάνει τη διαφορά. Γιατί όποιος δεν χρωστάει, δεν φοβάται. Και όποιος δεν εξαρτήθηκε, δεν είναι υποχρεωμένος να βγαίνει σήμερα να υπογράφει ή να αναπαράγει ανακοινώσεις στήριξης από συνήθεια, φόβο ή πολιτική ορφάνια.
Η κοινή πολιτική ή συνδικαλιστική παράταξη δεν σημαίνει ότι όποιος χάνει τον δρόμο του πρέπει εμείς να τον ακολουθούμε άκριτα.
Δεν σημαίνει ότι οι αξίες μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα για να σωθούν πρόσωπα. Ούτε ότι η ιστορία του εργατικού κινήματος μπορεί να μπαίνει σε παρένθεση για χάρη της «ενότητας».
Ίσως, τελικά, κάποιοι να έχουν χάσει και οι ίδιοι τον προσανατολισμό τους.
Ίσως η μακρόχρονη παραμονή στους αρμούς της εξουσίας και η προσωπική ανέλιξη να έχουν αλλοιώσει τον κώδικα συμπεριφοράς τους.
Το βέβαιο είναι πως όλα αυτά έχουν γίνει αντιληπτά από τους εργαζόμενους. Και γι’ αυτό τους έχουν γυρίσει την πλάτη. Το βλέπουμε στις κινητοποιήσεις που όλο και περισσότερο καταντούν μικρές, εσωστρεφείς,επικοινωνιακές, χωρίς πραγματική μαζικότητα και κοινωνική δυναμική.
Κι όμως, μέσα σε αυτή την απογοήτευση, οφείλουμε να πούμε και το πιο ουσιαστικό:
η λύση δεν είναι η απομάκρυνση των εργαζομένων από τα σωματεία.
Είναι η συμμετοχή τους.
Οι εργαζόμενοι πρέπει να βγουν μπροστά. Να γραφτούν στα σωματεία τους. Να συμμετέχουν. Να διεκδικούν. Να αλλάξουν από τα μέσα ό,τι τους προσβάλλει και τους απογοητεύει.
Γιατί μόνο η ανιδιοτελής προσφορά και η συλλογική παρουσία μπορούν να ξαναδώσουν νόημα στον συνδικαλισμό.
Ο συνδικαλισμός αλλάζει μόνο από τα μέσα.
Και αλλάζει μόνο όταν δεν φοβάται να κόψει τον ομφάλιο λώρο με την εξουσία.