Ένα διαφορετικό μοντέλο αναδοχής έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια στην Κρήτη, με αποτέλεσμα πολλά παιδιά που απομακρύνονται από το οικογενειακό τους περιβάλλον να βρίσκουν άμεσα μια οικογένεια και να μην οδηγούνται σε δομές παιδικής προστασίας.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που αναφέρει και παρουσιάζει η «Καθημερινή», από το 2012 μέχρι σήμερα 150 παιδιά στην Κρήτη έχουν δοθεί για αναδοχή ή υιοθεσία, αποφεύγοντας την παραμονή σε ίδρυμα.
Όπως εξηγεί η Μαρία Φραγκιουδάκη, προϊσταμένη του Τμήματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης της Διεύθυνσης Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου, ο αριθμός αυτός μπορεί να φαίνεται μικρός, ωστόσο αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν συγκριθεί με τον μέσο αριθμό των παιδιών που φιλοξενούνται σε ιδρύματα.
Η προσπάθεια ξεκίνησε από το 2012
Στην Κρήτη, η προσπάθεια οργανώθηκε ήδη από το 2012, όταν οι κοινωνικές υπηρεσίες δημιούργησαν ένα άτυπο μητρώο υποψήφιων αναδόχων, πριν ακόμη εφαρμοστεί το σημερινό πληροφοριακό σύστημα αναδοχής και υιοθεσίας.
Το μητρώο έγινε γνωστό στην τοπική κοινωνία μέσα από ημερίδες, ενημερωτικά φυλλάδια αλλά και από στόμα σε στόμα. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε σταδιακά ένα δίκτυο ανθρώπων που ήταν διαθέσιμοι να αναλάβουν τη φροντίδα ενός παιδιού.
Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με την κ. Φραγκιουδάκη, είναι ότι στην Κρήτη παιδιά, τουλάχιστον μέχρι την ηλικία των 6-7 ετών, μπορούν να οδηγούνται απευθείας σε ανάδοχες οικογένειες, χωρίς να χρειάζεται να περάσουν πρώτα από ένα ίδρυμα.
Στήριξη στις ανάδοχες οικογένειες
Σημαντικό ρόλο φαίνεται να έχει και η υποστήριξη που παρέχουν οι κοινωνικές υπηρεσίες στις οικογένειες που αναλαμβάνουν παιδιά.
Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, οι υπηρεσίες παραμένουν δίπλα στους ανάδοχους γονείς και μετά την τοποθέτηση του παιδιού, παρέχοντας συμβουλευτική υποστήριξη, ομάδες γονέων, συνεδρίες με ψυχολόγους και εκπαιδεύσεις.
Η εμπειρία της Κρήτης δείχνει, σύμφωνα με τα στοιχεία του δημοσιεύματος, ότι όταν υπάρχει ένα οργανωμένο δίκτυο αναδόχων και στενή συνεργασία των κοινωνικών υπηρεσιών με τις οικογένειες, περισσότερα παιδιά μπορούν να αποφύγουν την παραμονή σε ιδρύματα.
Παρά την εικόνα αυτή, το γενικότερο σύστημα αναδοχής στην Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικές ελλείψεις, με τις ανάγκες των παιδιών να παραμένουν μεγαλύτερες από τον αριθμό των διαθέσιμων αναδόχων.