Συγκινεί ο Αριστομένης Συγγελάκη, οδοντίατρος, πολιτικός επιστήμονας και Συγγραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα (ΕΣΔΟΓΕ) για την απώλεια της μητέρας του με ένα κείμενο που περιγράφει μέσα από μικρές ιστορίες όλα όσα ήταν ως άνθρωπος η εκλιπούσα και πως άφησε το αποτύπωμά της στην κοινωνία.
Η Κρυσταλλία Συγγελάκη, μητέρα επίσης της πρώην αντινομάρχη, πρ. αντιδημάρχου και δικηγόρου Δέσποινας Συγγελάκη έφυγε από τη ζωή την Τετάρτη 22 Ιουλίου σε ηλικία 79 ετών. Η κηδεία της θα γίνει στην Παναγίτσα του Μασταμπά το ερχόμενο Σάββατο 25 Ιουλίου 2026 στις 11 το πρωί. Η σορός της εκλιπούσης θα βρίσκεται στον ναό από τις 10:30. Η ταφή θα γίνει στο Κοιμητήριο στα Αμιρά της Βιάννου.
Ο Αριστομένης Συγγελάκης με ανάρτησή του στο facebook αναφέρεται στην μητέρα του ως Διευθύντρια Νηπιαγωγείου, στην ιστορία με τον πατέρα του Ιωάννη Συγγελάκη που έφυγε από τη ζωή το 2023 και σε μικρές ιστορίες καθημερινών ανθρώπων που κάποτε συνάντησαν την εκλιπούσα και συνέχισαν να την τιμούν από τη συμπεριφορά και τη δοτικότητά της.
Γράφει λοιπόν ο Αριστομένης Συγγελάκης:
“Λίγες μέρες πριν περπατούσα στην οδό Αχαρνών και μια γυναίκα έσπευσε να μου μιλήσει: με ρώτησε με αγωνία “τι κάνει η μητέρα σου,, ζει;” και έμεινε ανακουφισμένη όταν της είπα ότι ζει Η κυρία κατάγεται από την Αλβανία, δεν μου είπε το όνομά της αλλά μου είπε ότι η μητέρα μου της έδωσε δουλειά στο νηπιαγωγείο που ήταν διευθύντρια και είχαν άριστη συνεργασία. “Χρυσός άνθρωπος η μητέρα σου, να μου τη φιλήσεις!” Της το υποσχέθηκαν αλλά, δυστυχώς, δεν πρόλαβα…
Ο κος Βασίλης, ηλεκτρολόγος αυτοκινήτων στα Κάτω Πατήσια, πάντα έδινε προτεραιότητα στην επισκευή του αυτοκινήτου μου και μου έκανε την καλύτερη δυνατή τιμή. “Πώς να ξεχάσω ότι η μητέρα σου έμαθε γράμματα στην κόρη μου;” συνήθιζε να μου λέει. “Να μου τη φιλήσεις!”
Ο γείτονάς μας στην Αθήνα, ο κ. Γρηγόρης, που ειχε να τη δει σχεδόν επτά χρόνια, μου είπε σήμερα το πρωί πόσο καλός και πράος άνθρωπος ήταν η μητέρα μου. Και, πράγματι, όλοι έτσι τη θυμούνται: ως έναν ανθρωπο ήρεμο, ευγενικό, ανεκτικό, μια γυναίκα αφοσιωμένη στην οικογένειά της και στα παιδιά της στο σχολείο!
Η λατρευτή μας μητέρα Κρυσταλλία Συγγελάκη, το γένος Σουφλερού, από τη Μεσαία Κάψη Φθιώτιδας είχε μια δύσκολη ζωή: από μικρό παιδί δούλευε σκληρά στα χωράφια μαζεύοντας βαμβάκι για να συμβάλει στην επιβίωση της οικογένειάς της. Ήταν το τρίτο παιδί της οικογένειας του Ηρακλή και της Ουρανίας Σουφλερού και το πρώτο που φεύγει από τη ζωή. Βιάστηκε να πάει να συναντήσει τους γονείς της και τον αγαπημένο σύντροφό της ζωής της, τον πατέρα μας, που η απωλειά του ήταν ανεπανόρθωτο πλήγμα για την ίδια…
Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, όταν η μοίρα έδεσε τις ζωές των γονιών μας με ακατάλυτο τρόπο: βρισκόμαστε στα πρώτα χρόνια της δικτατορίας και ο πατέρας μου φτάνει ως δάσκαλος στα Δαμάνια Μονοφατσίου, ένα προσφυγικό χωριό του Ηρακλείου, όπου τα παιδιά δεν μιλούσαν καλά ελληνικά και σχεδόν κανένα δεν περνούσε στο Πανεπιστήμιο.
Αναλαμβάνει άμεσα δράση και όταν συνειδητοποιεί ότι η κατάσταση θέλει δομική αλλαγή κάνει το τόλμημα: αυτός, ένας νέος δάσκαλος, που ορφάνεψε από την ηλικία των επτά ετών και κατόρθωσε να σπουδάσει με αιματηρές θυσίες και αγώνα…
Ο πατέρας μου λοιπόν αποφασίζει να παρακάμψει τα όργανα διοίκησης της εκπαίδευσης και να στείλει μια επιστολή στη βασιλομήτορα Φρειδερίκη, που προσπαθούσε να οικοδομήσει ένα προφίλ κοινωνικά ευαίσθητης, ζητώντας της να βοηθήσει για τη σύσταση νηπιαγωγείου ώστε τα παιδιά να μπαίνουν πιο νωρίς στην εκπαιδευτική διαδικασία. Μια κίνηση που μπορούσε να κοστίσει τη θέση του ή και ακόμη χειρότερη τιμωρία από τη Χούντα.
Για να είναι, μάλιστα, πιο πειστικός στο αίτημά του, ο πατέρας μου επισύναψε τις χειρότερες εκθέσεις των μαθητών του Δημοτικού Σχολείου Δαμανίων, που δυσκολεύονταν να γράψουν και τις πιο απλές φράσεις.
Και τα κατάφερε! Το νηπιαγωγείο ιδρύθηκε σε χρόνο ρεκόρ, διορίστηκε εκεί νηπιαγωγός η Κρυσταλλία Σουφλερού, ένα κορίτσι 21 ετών, που ξεκίνησε από τη Λαμία, μαζί με τη μητέρα της Ουρανία, για να φτάσουν στο χωριό του Ηρακλείου.
Μετά από ένα μαραθώνιο ταξίδι που εκείνη την εποχή διαρκούσε 24 ώρες και ταλαιπωρημένες από τη θαλασσοταραχή, φτάνουν αποκαμωμένες στα Δαμάνια όπου η πρώτη εικόνα που βλέπουν ήταν η τρελή του χωριού, η Θεοδώρα, να βριζει στην τουρκική γλώσσα! Και τότε η γιαγιά μου η Ουρανία είπε το παροιμιώδες: “πού ήλθαμε εδώ παιδάκι μου; Εδώ είναι άλλο κράτος!
Όμως τα πράγματα άλλαξαν άμεσα: ο πατέρας μου έσπευσε να καλωσορίσει την πρώτη νηπιαγωγό του χωριού και τη μητέρα της, να τις φιλοξενήσει με τον καλύτερο τρόπο, και σε τέσσερις μήνες ο Γιάννης και η Κρυσταλλία παντρεύτηκαν!..
Έμειναν για χρόνια στο χωριό, έκαναν οικογένεια, δούλεψαν με όρεξη και αφοσίωση και το “θαύμα” έγινε: όλα τα παιδιά μάθαιναν γράμματα, αρκετά παιδιά άρχισαν να μπαίνουν στο Πανεπιστήμιο και οι κάτοικοι λάτρεψαν τους γονείς μας. Το διαπιστώσαμε όταν επιστρέψαμε πριν είκοσι χρόνια στο χωριό και οι κάτοικοι έσπευσαν να μας υποδεχθούν και να μας καλομιλήσουν!
Χρειάστηκε όμως οι γονείς μου να φύγουν από το μικρό χωριό, αναζητώντας ένα αστικό κέντρο για τα παιδιά τους, τη Δέσποινα και μένα, ώστε να έχουμε καλύτερα πνευματικά ερεθίσματα και προϋποθέσεις. Κι επειδή δεν είχαν πολλά μόρια για να μετατεθούν και οι δύο στο Ηράκλειο, έκαναν αίτηση για το Κερατσίνι. Μετακομίσαμε οικογενειακώς στα Ταμπούρια , στην οδό Θεμιστοκλέους, και δούλεψαν σε σχολεία της περιοχής βάζοντας κι εκεί τη σφραγίδα τους!..
Και μετά, πήγαμε στα Πατήσια όπου οι γονείς μου έμειναν για τέσσερις δεκαετίες, μέχρι την πανδημία, όπου τα μέτρα απαγόρευσης μετακινήσεων τους βρήκα στην, όπου μπόρεσαν να ζήσουν μια ήρεμη ζωή στην Άρβη, αν και με πολλά προβλήματα υγείας πλέον.
Όλοι οι κάτοικοι της Άρβης θυμούνται τους γονείς μου να περπατούν στο δρόμο, δίπλα στη θάλασσα, ο ένας πίσω από τον άλλο. Και η μητέρα μου, αν και με άνοια και άλλα προβλήματα, στεκόταν στα πόδια της χάρη στην φροντίδα και την αγάπη του πατέρα μου!.. Ίσως γι’ αυτό κατέρρευσε τόσο γρήγορα μετά τον θάνατό του…
Μαμά , θέλω να ξέρεις ότι όλοι είναι συντετριμμένοι με το άκουσμα της θλιβερής είδησης του θανάτου σου. Τα αδέλφια σου, ο Τάκης με τη Ζωζώ, η Κική με τον Θανάση και ο Βαγγέλης με την Κριστιάν• ο Αριστομένης με την Καίτη, η Μαρία του Χρύσανθου• τα εγγόνια σου ο Λεωνίδας με την Κρυσταλλία, τα ανήψια σου (που τα περισσότερα θα είναι το Σάββατο στην Κρήτη να σε αποχαιρετήσουν, τα ξαδέλφια σου (δεν πρόλαβα να σου δώσω το φιλί του αγαπημένου ξαδέλφου σου Ηλία), οι φίλοι και συγγενείς μας στην Λαμία, την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Κρήτη, παντού.
Καλό ταξίδι μάνα! Σ’ ευχαριστούμε για όσα σπουδαία μας πρόσφερες. Τι κρίμα, που έφυγες τόσο νωρίς! Τι κρίμα που δεν μπορέσαμε να κάνουνε κάτι καλύτερο για σένα! Ξέρω ότι δεν μας κρατά; κακία, όπως πάντα. Και ξέρω ότι όποτε έχω δυσκολία στη ζωή μου θα σκέφτομαι πώς μου στάθηκες, εσύ και ο πατέρας μου, στις πιο δύσκολες αλλά και τις πιο μεγάλες μου στιγμές…
Να μου φιλήσεις τον μπαμπά,, τον αγαπημένο σου Γιάννη και να τον διαβεβαιώσεις ότι συνεχίζουμε στο δρόμο που μας ανοίξατε, παλεύοντας για μόρφωση, πρόοδο, δικαιοσύνη και ανθρωπιά.
Καλό ταξίδι μάνα, δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ!
Η εξόδιος ακολουθια θα ψαλεί στον Ιερό Ναό Παναγίτσας Μασταμπά στο Ηράκλειο, το Σάββατο, στις 11 πμ. Σε τη συνέχεια θα πάμε στα Αμιρά για την ταφή της μητέρας μας, μαζί με τον πατέρα μας, το θείο μου τον Χρύσανθο και τη γιαγιά μας τη Δέσποινα” καταλήγει η ανάρτηση του Αριστομένη Συγγελάκη.