Σε πρόσφατο άρθρο του o κ. Παπασταύρου, αναφέρεται στο κρίσιμο ζήτημα της αποθήκευσης ενέργειας, παρουσιάζοντας ως «μέγιστη επιτυχία» τον κυβερνητικό στόχο των 2GW έως το 2028.
Προηγουμένως, βέβαια, ισχυρίζεται ανακριβώς ότι έχουμε ήδη φτάσει στα 550 MW, εκτός αν ο Υπουργός θεωρεί ότι η απλή αίτηση ετοιμότητας ισοδυναμεί με πραγματική λειτουργία. Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι η σημερινή λειτουργική αποθήκευση από ΑΠΕ στην Ελλάδα αγγίζει μόλις τα 152MW.
Θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι για να λειτουργήσει σωστά η αγορά, χωρίς άσκοπες απορρίψεις πράσινης ενέργειας, βίαιες περικοπές και τεχνητά χαμηλές τιμές παραγωγής, δεν αρκεί η με «ρυθμούς χελώνας» εισαγωγή συστημάτων αποθήκευσης. Χρειάζεται εδώ και τώρα ταχεία και μαζική ένταξη μπαταριών στο σύστημα. Κάθε καθυστέρηση απλώς στρώνει το χαλί για τη δημιουργία ενός επιπλέον ολιγοπωλίου και στην αποθήκευση, το οποίο θα κρατήσει το ρεύμα για τον καταναλωτή σε μόνιμα υψηλές τιμές.
Σήμερα είναι ήδη σε εξέλιξη οι τρεις διαγωνισμοί για εγκατάσταση 900MW, υπάρχουν, επιπλέον, 600MW από τον έκτακτο σχεδιασμό, υπάρχουν και τα αιτήματα για αυτόνομες (standalone) εμπορικές μπαταρίες ύψους 3.700MW, καθώς και τα 680MW από το εμβληματικό υδροηλεκτρικό άντλησης της Αμφιλοχίας. Όλα αυτά αθροίζουν ένα αποδεδειγμένο επενδυτικό ενδιαφέρον της τάξης των 5,5-6GW για το ορατό μέλλον.
Πώς, λοιπόν, ξαφνικά ο κ. Υπουργός βαφτίζει «επιτυχία» τα μόλις 2GW;
Ποιος σχεδιασμός τον αναγκάζει να «ψαλιδίσει» τους στόχους, στερώντας από το ελληνικό σύστημα μια μοναδική ευκαιρία σταθεροποίησης και φθηνότερου ρεύματος για τον καταναλωτή;
Μήπως, τελικά, αυτή η στρατηγική καθυστέρησης της κυβέρνησης βολεύει συγκεκριμένα συμφέροντα, ώστε να εγκατασταθεί το γνώριμο ενεργειακό ολιγοπώλιο και στην αποθήκευση;