Συνέντευξη στον Παντελή Γιαΐτση
Ένας 37χρονος καπετάνιος από την Κρήτη ο Νίκος Φαδάκης έχει παγιδευτεί εδώ και τρεις εβδομάδες στα Στενά του Ορμούζ, στη δίνη της κόλασης ενός ανηλεούς πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Βλέπει πυραύλους και εκρήξεις ενώ ο ίδιος έχει το σακίδιό του στην πλάτη ακόμη κι όταν κοιμάται για να πέσει στο νερό και να σωθεί αν τυχόν χτυπηθεί στο υπό ελληνική σημαία δεξαμενόπλοιο “Siena” με τους 180.000 τόνους κηροζίνης με το οποίο έχει μπαρκάρει!
Τραγική ειρωνεία… Αυτή είναι η πρώτη φορά που ο γιος του έκανε μπάρκο στον Περσικό Κόλπο! Έχει γυρίσει όλο τον κόσμο, αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά. Και έπεσε πάνω στο «θέατρο» των εχθροπραξιών, μετά από πέντε συνεχείς μήνες στη θάλασσα.
Ο καπετάν Νίκος έχει δύο μικρά παιδιά, που ανυπομονούν να τον ξαναδούν. Το ένα είχε γενέθλια πριν λίγες μέρες… και δεν μπόρεσε να του μιλήσει ούτε στο τηλέφωνο!
O πατέρας του, Κώστας Φαδάκης 71 ετών σήμερα και συνταξιούχος καπετάνιος δακρύζει που το παιδί του βρίσκεται σε κίνδυνο, το σήμα του κινητού χάνεται κι έρχεται και η επικοινωνία μαζί του δεν είναι συχνή. Όταν όμως μιλούν του μεταφέρει εικόνες κόλασης και αγωνιά να γυρίσει πίσω το παιδί του.
Μιλώντας στο patris.gr ο κ. Φαδάκης αναφέρει: «Βλέπει αυτά που βλέπει γύρω του, υπάρχει ανησυχία. Είναι έτοιμος, ανά πάσα στιγμή, με ένα σακίδιο στην πλάτη να εγκαταλείψει το πλοίο. Παρακαλούνε όλοι να λήξει αυτή η ιστορία», λέει ο κ. Φαδάκης και δακρύζει. Καταρρέει ψυχολογικά και σταματά να μας μιλάει…
«Ας μην πούμε τίποτε άλλο… Δεν χρειάζεται! Δεν έχει νόημα τίποτα, παρά μόνο να γυρίσει ζωντανός από την κόλαση. Αυτό θέλω!», λέει ο κυρ Κώστας, ο πατέρας, ο παππούς, ο καπετάνιος, ένας μπαρουτοκαπνισμένος ναυτικός που έχει ζήσει θάλασσες και θάλασσες, αλλά ποτέ μέσα στη δίνη ενός πολέμου, που έλαχε στο γιο του!
Η χαρά του είναι να χτυπήσει το τηλέφωνο και να δει ότι είναι ο Νίκος… «Σπάνια έχουμε επαφή με τον Νικόλα. Μόνο όταν υπάρχει σήμα, μία ή δύο φορές την εβδομάδα. Εξαρτάται από τη θέση του πλοίου και αν υπάρχει σήμα», επαναλαμβάνει, έχοντας διαρκώς την έννοια του στο κινητό… μπας και χτυπήσει!
Οι επικοινωνίες σχεδόν κομμένες και, όποτε στρίψει το καράβι και βρει σήμα, ο Νίκος θα τηλεφωνήσει ή θα στείλει κάποιο μήνυμα… Δεν γίνεται, όμως, κάθε μέρα αυτό.
Η οικογένειά του, η σύζυγος και τα δύο μικρά παιδιά του, περιμένουν να τον ακούσουν, να δουν το χαμόγελό του σε μια βιντεοκλήση…
Είναι πολλές οι ημέρες μακριά τους! Και τώρα, στη δίνη του πολέμου, αγωνιούν για την τύχη του, ανησυχούν για την επόμενη στιγμή, το επόμενο δευτερόλεπτο…
«Είναι κάτι πρωτόγνωρο… Να λήξει αυτή η ιστορία, να σωθεί ο κόσμος και να φύγουν από εκεί όλοι με ασφάλεια. Δεν παλεύεται όλο αυτό το διάστημα, είναι δύσκολες οι καταστάσεις, πόσο να αντέξει ο κόσμος να του λένε: “υπομονή, υπομονή, υπομονή”. Να περνάνε από πάνω από τα παιδιά οι πύραυλοι και οι ρουκέτες…», αναφέρει στην «Π» ο κ .Φαδάκης.
Εξομολογείται την αγωνία του, όχι μόνο για το παιδί του, αλλά για όλους τους Έλληνες ναυτικούς που είναι παγιδευμένοι στον Περσικό Κόλπο και ξεπερνούν, όπως λέει, τους 100, στα δεκάδες πλοία που μένουν στάσιμα εδώ και περίπου ένα μήνα.