O πρώην λυκειάρχης Μοχού, Νίκος Τουμανίδης, είναι ίσως ο μόνος εκπαιδευτικός στην Ελλάδα , αν όχι στον κόσμο, που πάει στο σχολείο του για να εργαστεί, με… λιμουζίνα, κοστουμαρισμένο σοφέρ και πληρώνοντας από την τσέπη του, 180 ευρώ ημερησίως!
H πρόσφατη περιπέτεια του κ. Τουμανίδη στην μακρινή Μακεδονία όπου συνεχίζει να επιτελεί το λειτούργημα του εκπαιδευτικού , είναι η μια πλευρά της καθημερινότητας μεγάλου μέρους των Ελλήνων συνάδελφων του. Εκείνων των δημοσίων υπαλλήλων που σε έκθεση που αφορά το έτος 2025, αναφέρεται ότι παίρνουν τους χαμηλότερους μισθούς, μεταξύ των συναδέλφων τους όλων των χωρών του ΟΟΣΑ για τις οποίες υπάρχουν στοιχεία.
Ο κ. Τουμανίδης λοιπόν, μετά από μία αινιγματική του ανάρτηση στο facebook, επικοινώνησε με το patris, θέλοντας να μας εξηγήσει, τι τον υποχρεώνει να δίνει καθημερινά, πέντε ημέρες την εβδομάδα, 180 ευρώ για να πάει να διδάξει φυσική αλλά και να ασκήσει τα καθήκοντά του ως διευθυντής του σχολείου, όπου τοποθετήθηκε πριν από λίγους μήνες.
Το μεσημέρι της 10ης Μαρτίου ο κ. Τουμανίδης, σχολώντας από το σχολείο, ξεκίνησε για να επιστρέψει με το αυτοκίνητό στο σπίτι του. Πρόκειται για μια απόσταση 190 χιλιομέτρων συνολικά. Στην περιοχή Γερακινή του δήμου Πολυγύρου και ενώ βρισκόταν πίσω από ένα ασθενοφόρο, όπως χαρακτηριστικά τονίζει, «το πράσινο έγινε πορτοκαλί ενώ βρισκόταν πολύ κοντά στο φανάρι». Προσθέτει μάλιστα, ότι δεν θα ήταν σωστή κίνηση να σταματήσει, καθώς πίσω του βρίσκονταν κι άλλα οχήματα, όχι στην απόσταση ασφαλείας που θα ήταν ικανή να αποτρέψει ένα ατύχημα.
Συνεχίζοντας την πορεία του για το σπίτι του μετά το σχολείο, του ζητήθηκε μετά από σήμα τροχονόμου, να σταματήσει το όχημά του.
«Με πλησίασε ο αστυνομικός, ζητώντας μου στοιχεία, δίπλωμα, άδεια , ασφάλεια κοκ. Πραγματικά δεν είχα καταλάβει για ποιο λόγο μου γινόταν έλεγχος, γιατί δεν είχα κάνει κάτι για να παραβιάσω τον ΚΟΚ»
Τη συνέχεια μπορεί ο οποιοδήποτε να τη φανταστεί. Ο κ. Τουμανίδης είναι κατηγορηματικός ότι δεν πέρασε με κόκκινο. Ωστόσο, η άποψη του δεν έπεισε ούτε σε προφορικό επίπεδο το όργανο της τάξης που του βεβαίωσε το πρόστιμο, ούτε γραπτώς εκείνους που εξέτασαν την ένστασή του.
Ο Νίκος Τουμανίδης
«Θέλω να είμαι ειλικρινής. Δεν έχω κάποιον μάρτυρα για να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας. Είναι όμως, πρωτίστως, υποχρέωση του κράτους που εκπροσωπείται εδώ από την αστυνομία, να επιβεβαιώσει εκείνο την παράβασή μου. Και πραγματικά, δεν είναι μόνο το οικονομικό θέμα και η ταλαιπωρία, είναι επίσης το γεγονός ότι δύο νέοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να είναι μαθητές μου, ή να διδάσκω στα παιδιά τους, θεώρησαν ότι τους λέω ψέματα».
Το πρόστιμο των 700 ευρώ πληρώθηκε άμεσα από τον εκπαιδευτικό, ο οποίος ζήτησε να εξεταστεί η περίπτωσή του, χωρίς όμως ουσιαστικό αποτέλεσμα. «Οι δύο μήνες, μειώθηκαν σε 45 ημέρες για την αφαίρεση του διπλώματος. Η ταλαιπωρία όμως παραμένει, όπως και το δυσβάστακτο κόστος της μεταφοράς μου το σχολείο για να δουλέψω. Πλήρωσα το πρόστιμο αμέσως γιατί δεν ήθελα να πιστεύουν οι άνθρωποι ότι δεν θέλω να πληρώσω. Αυτό που σκέφτομαι είναι ότι πρέπει να λειτουργεί το σχολείο, όπου είμαι διευθυντής»
Στο ερώτημα εάν θα ήταν μια λύση να ενοικιάσει για το διάστημα αυτό ένα σπίτι ο κ. Τουμανίδης, κάνει λόγο για ξενοδοχεία που δεν υπάρχουν στην περιοχή, αλλά και για διαμερίσματα, το ενοίκιο των οποίων με βραχυχρόνια μίσθωση, είναι στα ύψη. «Ο πιο σημαντικός όμως λόγος είναι το γεγονός ότι εγώ θα πρέπει να φροντίζω την 88χρονη μητέρα μου, με τα προβλήματα υγείας που έχει ένας άνθρωπος, αυτής της ηλικίας, που είναι μόνος του».
Να σημειωθεί ότι τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς δεν εξυπηρετούν τις ώρες εργασίας του.
Η βοήθεια των συναδέλφων
Έτσι λοιπόν ο εκπαιδευτικός που για αρκετά χρόνια υπηρέτησε την εκπαίδευση από διάφορες θέσεις ευθύνης και στο νομό Ηρακλείου, θα πρέπει να καταθέτει καθημερινά το ποσό των 180 ευρώ σε ταξί για να πηγαίνει και να επιστρέφει από το σχολείο. Ευτυχώς, σε κάποιες περιπτώσεις έχει σταθεί τυχερός, αφού και οι ίδιοι οι συνάδελφοί του, βλέποντας στο πρόσωπό του, το «Γολγοθά» των Ελλήνων εκπαιδευτικών, προσπαθούν να τροποποιήσουν, όποτε είναι εφικτό, το πρόγραμμα και το δρομολόγιό τους, προκειμένου να τον μεταφέρουν εκείνοι στη δουλειά και να επιστρέψουν πίσω και πάλι όλοι μαζί.