Τριάντα χρόνια τώρα, μια ιδιαίτερη παράδοση έχει ριζώσει στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Αλικαρνασσού, συνοδεύοντας διακριτικά αλλά βαθιά τον ανθρώπινο πόνο για ελευθερία και λύτρωση. Στους χώρους της φυλακής, όπου ο χρόνος μοιάζει να κυλά διαφορετικά και η προσμονή της επιστροφής στην κοινωνία γίνεται καθημερινή σκέψη, οι έγκλειστοι —Έλληνες και αλλοδαποί— βρίσκουν ένα κοινό σημείο αναφοράς: την Ορθοδοξία και την πίστη, που λειτουργούν ως γέφυρα ελπίδας μέσα σε συνθήκες εγκλεισμού.
Κάθε χρόνο, από το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής, κρατούμενοι αναλαμβάνουν με ευλάβεια τον στολισμό του Επιταφίου που τοποθετείται στο μικρό εκκλησάκι που βρίσκεται εντός του σωφρονιστικού καταστήματος. Ο ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ελευθέριο, τον “προστάτη” των κρατουμένων, μια μορφή που συμβολίζει την επιθυμία για απελευθέρωση, όχι μόνο πνευματική αλλά και ουσιαστική. Για τους συμμετέχοντες, η διαδικασία δεν αποτελεί απλώς θρησκευτικό καθήκον, αλλά μια πράξη βαθιάς εσωτερικής ανάγκης και συλλογικής έκφρασης.
Ο στολισμός του Επιταφίου γίνεται με λουλούδια που προμηθεύεται η ίδια η φυλακή, ενώ συχνά υπάρχουν και δωρεές από ανθρώπους που θέλουν να στηρίξουν αυτή τη σιωπηλή τελετουργία. Τα άνθη αποκτούν έτσι έναν συμβολισμό πέρα από τον αισθητικό τους ρόλο, καθώς μετατρέπονται σε φορείς μηνυμάτων πίστης, μνήμης και προσμονής. Οι κρατούμενοι συνεργάζονται, οργανώνονται και δημιουργούν έναν στολισμό που αντανακλά όχι μόνο τη θρησκευτική κατάνυξη, αλλά και την ανάγκη για επαφή με κάτι ανώτερο και ελπιδοφόρο.
Αμέσως μετά, οι ίδιοι οι έγκλειστοι αναλαμβάνουν να σηκώσουν τον Επιτάφιο στους ώμους τους και να τον περιφέρουν μέσα στον χώρο της φυλακής. Η στιγμή αυτή, σύμφωνα με όσους συμμετέχουν ή την παρακολουθούν, είναι ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά. Η πομπή δεν έχει μόνο θρησκευτικό χαρακτήρα, αλλά αποκτά και έναν βαθύ ανθρώπινο συμβολισμό: την κοινή επιθυμία για λύτρωση και μια «ανάσταση» που για τους κρατούμενους ταυτίζεται με την ελπίδα της ελευθερίας και της επιστροφής στην κοινωνία.
Παρότι δεν είναι όλοι σε θέση να βιώσουν άμεσα αυτή τη συγκίνηση, όσοι συμμετέχουν ή παρίστανται, περιγράφουν μια από τις πιο δυνατές στιγμές της Μεγάλης Εβδομάδας. Μέσα στους τοίχους της φυλακής, η τελετή του Επιταφίου γίνεται μια σπάνια υπενθύμιση της ανθρώπινης ευαισθησίας, της πίστης και της διαρκούς αναζήτησης για ένα δεύτερο ξεκίνημα.
