Οι περισσότεροι έχουν δει την ταινία «Τα Πουλιά» του Άλφρεντ Χίτσκοκ, το κλασικό θρίλερ που βασίστηκε στο ομώνυμο διήγημα της Δάφνης Ντι Μωριέ, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1952. Οι σκηνές αγωνίας που εκτυλίσσονται στην ταινία δύσκολα ξεχνιούνται. Κάτι αντίστοιχο, βέβαια σε πολύ πιο ήπια εκδοχή και χωρίς να τραυματιστεί κανείς, φαίνεται πως διαδραματίστηκε πριν από λίγες ημέρες στο γήπεδο του Εργοτέλη.
Ήταν μια συνηθισμένη ημέρα προπονήσεων για τις ακαδημίες του συλλόγου, ενώ ακολουθούσαν και αγωνιστικές υποχρεώσεις. Τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθούσε. Ωστόσο, το επίμονο κράξιμο ενός νεοσσού κορακιού αποτέλεσε την αφετηρία ενός περιστατικού που εξακολουθούν να συζητούν τόσο οι πυροσβέστες όσο και όσοι βρέθηκαν εκεί.
Όλα ξεκίνησαν όταν το τηλεφωνικό κέντρο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας δέχθηκε κλήση για επιθέσεις κορακιών σε παιδιά που προπονούνταν στον χώρο. Η εξήγηση βρέθηκε γρήγορα. Ένα μικρό κοράκι είχε πέσει από τη φωλιά του και βρισκόταν στο έδαφος. Τα κοράκια θεωρούνται από τα πιο ευφυή πτηνά και είναι γνωστά για την έντονη κοινωνική τους συμπεριφορά. Όταν ένα μέλος της ομάδας τους βρεθεί σε κίνδυνο, ενεργοποιούνται άμεσα για την προστασία του, πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για νεοσσό.
Όταν το πλήρωμα της Πυροσβεστικής έφτασε στο γήπεδο του Εργοτέλη, ενημερώθηκε από τους υπευθύνους για την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί. Τα παιδιά αδυνατούσαν να συνεχίσουν κανονικά την προπόνησή τους, καθώς κάθε φορά που πλησίαζαν το σημείο όπου βρισκόταν το μικρό πτηνό, τα κοράκια αντιδρούσαν επιθετικά.
Πυροσβέστης που συμμετείχε στην επιχείρηση περιέγραψε όσα εκτυλίχθηκαν:
«Φτάνοντας στο σημείο διαπιστώσαμε ότι η κατάσταση ήταν πολύ πιο ιδιαίτερη απ’ ό,τι ακούγεται. Χρειάστηκε να φορέσουμε τις ειδικές στολές μας και τα κράνη, γιατί γνωρίζουμε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις τα κοράκια μπορούν να γίνουν εξαιρετικά επιθετικά όταν θεωρήσουν ότι απειλείται κάποιο μέλος της ομάδας τους.
Μας εξήγησαν ότι το μικρό κοράκι είχε πέσει σε σημείο από το οποίο περνούσαν συνεχώς τα παιδιά κατά τη διάρκεια της προπόνησης, είτε για ένα πλάγιο άουτ είτε για μια στημένη φάση. Κάθε φορά που κάποιο παιδί πλησίαζε, δύο συγκεκριμένα κοράκια κατέβαιναν χαμηλά και πετούσαν πάνω από τα κεφάλια του, ενώ σταδιακά συγκεντρώνονταν και άλλα σε κοντινό πυλώνα, παρακολουθώντας τις κινήσεις μας.
Το είδαμε και οι ίδιοι. Μόλις κάποιος πλησίαζε, ξεκινούσε ένα ασταμάτητο κράξιμο, σαν προειδοποιητικό σήμα προς ολόκληρη την ομάδα τους. Απομακρύναμε αμέσως τα παιδιά από το σημείο και προχωρήσαμε εμείς. Κάναμε δύο προσπάθειες να προσεγγίσουμε και να μετακινήσουμε τον νεοσσό και δεχθήκαμε ισάριθμες επιθέσεις. Τελικά καταφέραμε να τον απομακρύνουμε με ασφάλεια, όμως τα κοράκια συνέχισαν να πετούν από πάνω του, περιμένοντας ουσιαστικά να αποχωρήσουμε.
Ήταν μια πραγματικά εντυπωσιακή εμπειρία. Βλέπαμε μπροστά μας το ένστικτο προστασίας να εκδηλώνεται με τρόπο σχεδόν συγκινητικό. Ήταν μια μικρή υπενθύμιση της δύναμης και της οργάνωσης που μπορεί να κρύβει η φύση ακόμη και στα πιο συνηθισμένα πλάσματα που συναντάμε καθημερινά.»
(*Η φωτογραφία είναι επεξεργασία AI)