Αποκαρδιωτικά εξακολουθούν να παραμένουν τα στοιχεία για τα περιστατικά που αφορούν στην ενδοοικογενειακή βία στην Κρήτη και πιο συγκεκριμένα στο Ηράκλειο και στα Χανιά, σύμφωνα με έρευνα και αξιολόγηση των στοιχείων της ΕΛ.ΑΣ. που έχει στη διάθεσή της η εφημερίδα “Πατρίς” και το patris.gr.
Και μπορεί η αριθμητική σύγκριση με το α΄ 6μηνο του 2025 να δείχνει μείωση των περιστατικών στους δύο νομούς, της τάξης του 15%, ωστόσο, τα στοιχεία συνεχίσουν να είναι εφιαλτικά.
Έτσι, τα στοιχεία στο Ηράκλειο δείχνουν ότι το πρώτο εξάμηνο του 2026 καταγράφηκαν 269 περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, μειωμένα κατά 15% σε σύγκριση με το αντίστοιχο χρονικό διάστημα του 2025, με 317 περιστατικά.
Αντίστοιχα, στα Χανιά, το πρώτο εξάμηνο του 2026 έχουν καταγραφεί 225 περιστατικά, ανάμεσά τους 30 που αφορούν ανήλικους, άμεσα ή έμμεσα. Η σύγκριση με το ίδιο χρονικό διάστημα το 2025 δείχνει μείωση της τάξης του 13%, καθώς είχαμε 250 περιστατικά, με πάνω από 50 να αφορούν ανήλικους.
Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, η μείωση αυτή οφείλεται κυρίως στην αυστηροποίηση των ποινών, στην προφυλάκιση σε αρκετές περιπτώσεις των δραστών ή τη μερική έκτιση ποινής που τους επιβάλλεται, καθώς και τους περιοριστικούς όρους από το Δικαστήριο.
Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας αφαιρούνται και νομίμως κατεχόμενα όπλα από τους δράστες.
Αυτό το πλαίσιο ποινών, σε συνδυασμό με την πολύωρη δουλειά που καταβάλλεται από το προσωπικό των αρμόδιων γραφείων, δείχνει πως δρα κατασταλτικά, αν και -επαναλαμβάνουμε- οι αριθμοί είναι ακόμα υψηλοί.
Η «κορυφή του παγόβουνου»
Σε κάθε περίπτωση, η ενδοοικογενειακή βία εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις πιο βαθιές κοινωνικές πληγές της Κρήτης, με τα εκατοντάδες περιστατικά να φτάνουν στις Αστυνομικές Αρχές -αλλά και αρκετά ακόμη που δεν φτάνουν ποτέ λόγω σιωπής- και πίσω από κάθε καταγγελία να κρύβεται μια ανθρώπινη ιστορία φόβου, κακοποίησης και σιωπής.
Πίσω πάντως από τους αριθμούς βρίσκονται γυναίκες, άνδρες, παιδιά και ηλικιωμένοι που βίωσαν λεκτική, ψυχολογική, σωματική ή σεξουαλική κακοποίηση μέσα στο ίδιο τους το στενό οικογενειακό περιβάλλον. Ένας χώρος που θα έπρεπε να προσφέρει ασφάλεια, μετατρέπεται για πολλούς σε τόπο φόβου και καθημερινής αγωνίας.
Τα τελευταία χρόνια, η ενίσχυση στην Κρήτη των Γραφείων Αντιμετώπισης Ενδοοικογενειακής Βίας στις Αστυνομικές Διευθύνσεις, η λειτουργία της τηλεφωνικής γραμμής βοήθειας, η εφαρμογή του “Panic Button” και η αυστηροποίηση του θεσμικού πλαισίου έχουν συμβάλει ώστε περισσότερα θύματα να βρίσκουν το θάρρος να καταγγείλουν όσα βιώνουν, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν.
Δεν είναι και λίγοι πάντως εκείνοι που επισημαίνουν ότι οι καταγγελίες αποτελούν μόνο την «κορυφή του παγόβουνου», καθώς πολλές υποθέσεις εξακολουθούν να μένουν πίσω από κλειστές πόρτες, εγκλωβισμένες στον φόβο του μικρόκοσμου ενός χωριού, την οικονομική εξάρτηση από το έτερο μέλος της οικογένειας που ασκεί βία ή την κοινωνική πίεση σε βαθμό… κατακραυγής.
Η εικόνα που διαμορφώνεται για το νησί από τα παραπάνω στοιχεία επιβεβαιώνει ότι η αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην αστυνομική και δικαστική διαχείριση. Απαιτείται παράλληλα και μία συνεχή ενημέρωση, εκπαίδευση, πρόληψη και ουσιαστική ψυχολογική στήριξη των θυμάτων, ώστε κανείς να μη νιώθει ότι είναι μόνος.