Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από τότε που το Ηράκλειο αποχαιρέτησε τον Γιώργο Βλάσση. Τον Γιώργο που «έφυγε» στα 47 του χρόνια πολύ νωρίς, αφήνοντας πίσω του μια ζωή που είχε ακόμα τόσα να δώσει. Η αρρώστια αυτή η αδυσώπητη -που χρόνια τον βασάνιζε- στάθηκε τελικά πιο δυνατή.
Δεν κατάφερε όμως να νικήσει τον ίδιο τον άνθρωπο. Γιατί ο Γιώργος παρέμεινε μέχρι το τέλος αξιοπρεπής, γενναίος και βαθιά ανθρώπινος. Όσοι τον γνώρισαν, θα θυμούνται πρώτα απ’ όλα τον άνθρωπο, τον καλό φίλο, τον ευγενικό και δοτικό χαρακτήρα, εκείνον που ήξερε να στέκεται δίπλα στους άλλους.
Και μαζί θα θυμούνται τον δημοσιογράφο, έναν άνθρωπο που υπηρέτησε τη δουλεία του με συνέπεια, ευαισθησία και αγάπη για τον τόπο και την κοινωνία του. Πάνω απ’ όλα όμως, ο Γιώργος ήταν πατέρας. Και ίσως εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη παρακαταθήκη του.
Στο παιδί του, που θα μεγαλώνει έχοντας μέσα του τη μορφή, τη φωνή, την αγάπη και τις αξίες του πατέρα του. Ένας χρόνος πέρασε. Ο χρόνος όμως δεν σβήνει τους ανθρώπους που άγγιξαν τη ζωή μας.
Ο Γιώργος Βλάσσης παραμένει παρών στις μνήμες της οικογένειάς του, των φίλων του, των συναδέλφων του, των ανθρώπων που τον αγάπησαν. Κάποιοι άνθρωποι «φεύγουν» από τη ζωή, αλλά δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά από τις ζωές μας. Ο Γιώργος ήταν ένας από αυτούς.