Η Κρήτη αποχαιρετά με βαθιά θλίψη και συγκίνηση τον Γιάννη Ξυλούρη ή Ψαρογιάννη, τον κορυφαίο λαουτιέρη της, έναν αληθινό καλλιτέχνη της κρητικής μουσικής, έναν άνθρωπο που υπηρέτησε την τέχνη του τόπου του με ήθος, ταπεινότητα και απαράμιλλη δεξιοτεχνία.
«Έφυγε» για το μεγάλο ταξίδι, για να συναντήσει τον αδερφό του, τον Νίκο Ξυλούρη ή Ψαρονίκο, ύστερα από 45 χρόνια, και να ξανασμίξουν εκεί ψηλά, να συντονίζονται στον ήχο της μουσικής, όπως μόνο εκείνοι ήξεραν -με ψυχή και πάθος. Ο Γιάννης Ξυλούρης δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος μουσικός.
Ήταν θεμέλιο της κρητικής παράδοσης. Η ζωή του ολόκληρη ήταν αφιερωμένη στη μουσική του λαούτου και του μαντολίνου. Συμμετείχε σχεδόν σε όλους τους δίσκους των μεγάλων λυράρηδων της Κρήτης και συνεργάστηκε με όλους -με συμμετοχές στις ηχογραφήσεις, που αποτελούν σήμερα πολύτιμο πολιτιστικό θησαυρό, αλλά και σε γλέντια με τον αδελφό του, τον μοναδικό Ψαραντώνη, με τον Σκορδαλό, τον Μουντάκη, τον Κλάδο και τον Βασίλη Σκουλά, με τον Μανιά, τον Βασιλάκη, τον Σωπασή και τον Σηφογιωργάκη.
Και βέβαια, με τον αδελφό του τον Νίκο ή Ψαρονίκο Ξυλούρη, που δεν αποχωρίστηκε. Όλα τα χρόνια ήταν ο ένας δίπλα στον άλλον, αγαπημένοι, και έτσι δημιούργησαν την καλύτερη σύνθεση στη μουσική και το τραγούδι, με μεγάλες επιτυχίες στη δισκογραφία.
Όλοι οι λυράρηδες ήθελαν τον Γιάννη στο πλάι τους, γιατί ήξεραν πως το λαούτο του δεν συνόδευε απλώς τη λύρα και το τραγούδι, το σήκωνε, το «έντυνε», το απογείωνε. Ήταν ο καλύτερος λαουτιέρης της Κρήτης. Όταν έπαιζε, νόμιζες πως άκουγες μια ολόκληρη ορχήστρα. Είχε τέτοιο χάρισμα και τέτοια δεξιοτεχνία, που όλοι τον παραδέχονταν, αλλά κανείς δεν μπορούσε ποτέ να τον φτάσει ή να τον μιμηθεί πραγματικά.
Ήταν ξεχωριστός. Και μάλιστα, με διαφορά. Παράλληλα, υπήρξε δημιουργός και δάσκαλος. Έγραψε μουσικές, έπαιξε μαντολίνο και λύρα· όμως στο λαούτο, ήταν αξεπέραστος. Πήγε στα μουσικά σχολεία, δίδαξε, στάθηκε δίπλα σε παιδιά και στους νέους, που ήθελαν να μάθουν λαούτο και μαντολίνο.
Μετέδωσε όχι μόνο την τέχνη, αλλά και την αγάπη για την παράδοση, σεβασμό στην τέχνη και ήθος ζωής. Πάνω απ’ όλα, όμως, ήταν άνθρωπος αγαπητός, πάντα γελαστός, ευγενής και καλοσυνάτος. Αγάπησε και αγαπήθηκε από όλο τον κόσμο, που τον είχε γνωρίσει.
Δημιούργησε μια όμορφη, δεμένη οικογένεια, γεμάτη αγάπη. Η σύζυγός του, Μαρία, καθώς και τα παιδιά του, Νίκος και Ελευθερία, υπήρξαν η μεγάλη του περηφάνια. Τα αγαπούσε βαθιά και τον αγαπούσαν με τον ίδιο τρόπο.
Μπορεί και πρέπει να είναι περήφανη όλη η οικογένεια των Ξυλούρηδων, για το έργο, το ήθος και την παρακαταθήκη που αφήνει πίσω του.
Η απουσία του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην κρητική μουσική. Όμως, το έργο του, ο ήχος του λαούτου και το αποτύπωμά του θα μείνουν ζωντανά για πάντα. Οι επόμενες γενιές θα τον μνημονεύουν, θα τον μελετούν, και θα προσπαθούν να τον πλησιάσουν. Η εφημερίδα «Πατρίς» εκφράζει τα θερμά και ειλικρινή συλλυπητήρια στην οικογένειά του.
Καλό ταξίδι, Γιάννη Ξυλούρη (Ψαρογιάννη)…
Η Κρήτη σε αποχαιρετά!
Το Σάββατο το τελευταίο αντίο στον Γιάννη Ξυλούρη-Στ’ Ανώγεια η ταφή του
Φίλοι, συγγενείς και πλήθος κόσμου αναμένεται να τον αποχαιρετήσουν μεθαύριο Σάββατο 17 Ιανουαρίου.
Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί στις 12 το μεσημέρι στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά στο Ηράκλειο. Η σορός θα βρίσκεται στο Ναό στις 11 π.μ, ενώ τρισάγιο θα γίνει στην εκκλησία της Παναγίας στο Περαχώρι.
Η ταφή του θα γίνει στο κοιμητήριο της Αγίας Παρασκευής στη γενέτειρα του στα Ανώγεια.