Πολλαπλασιαστικά φαίνεται ότι αναπτύσσεται η πολιτική δυσφορία στην περιοχή της Νέας Αλικαρνασσού για την εγκατάλειψη και την απουσία ενός αναπτυξιακού σχεδιασμού που θα έπρεπε να έχει δρομολογηθεί, γεγονός που έχει αρχίσει να θρέφει τα σενάρια ενός ανεξάρτητου Δήμου, που συνεχώς κερδίζει έδαφος στις συζητήσεις των πολιτών.
Οι κάτοικοι της Ν. Αλικαρνασσού δεν κρύβουν την απογοήτευσή τους, διότι -όπως υποστηρίζουν- αισθάνονται υποσύνολο μιας διοικητικής ενότητας, στην οποία αισθάνονται εξαιρετικά παραμελημένοι και νιώθουν ότι βρίσκονται πολύ μακριά από τις υποσχέσεις που κατά καιρούς έχουν εισπράξει για την τοπική ανάπτυξη.
Αντίστοιχα, φυγόκεντρες δυνάμεις φαίνεται ότι αναπτύσσονται και στον Δήμο Φαιστού, όπου κάτοικοι της περιοχής ζητούν την επανίδρυση του Δήμου Τυμπακίου, αξιολογώντας ότι η διοικητική αυτή ανασυγκρότηση μπορεί να δώσει αναπτυξιακή προοπτική στα βαλτωμένα προβλήματα της περιοχής.
Ειδικότερα, στη Νέα Αλικαρνασσό οι κάτοικοι της περιοχής αισθάνονται ότι αντιμετωπίζονται σαν παραμελημένη συνοικία δεύτερης διαλογής, όπου τα προβλήματά τους δεν εισακούγονται και δεν διαφαίνεται ότι υπάρχει ένα αναπτυξιακό πλαίσιο που θα μπορούσε να αναδείξει το φυσικό κάλλος, το ιστορικό αποτύπωμα και τον στρατηγικό χαρακτήρα που θα πρέπει να εμφορούν την περιοχή, ειδικά μετά την κατάργηση του Αεροδρομίου «Ν. Καζαντζάκης».
Οι κάτοικοι υποστηρίζουν ότι αυτή τη στιγμή, η Νέα Αλικαρνασσός έχει μείνει πίσω και σε επίπεδο υποδομών και σε επίπεδο έργων που θα μπορούσαν να βελτιώσουν την καθημερινότητα των κατοίκων και θα λειτουργούσαν σαν πόλος έλξης για την περιοχή.
Η κριτική τους παράλληλα εστιάζεται στο γεγονός ότι ενώ διαθέτουν ένα εκτεταμένο παραλιακό μέτωπο που είναι ένα από τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της περιοχής, στην πράξη δεν αξιοποιείται και συνολικότερα δεν υπάρχει ένας οδικός χάρτης και ένα πλαίσιο για την τοπική ανάπτυξη.
Μέσα στον Δήμο Ηρακλείου, πολλοί από τους κατοίκους της Νέας Αλικαρνασσού εκτιμούν ότι δεν αναδεικνύεται η ιστορία, ο πολιτισμός και οι φυσικές ομορφιές του τόπου, που θα μπορούσαν να αποτελούν σημείο αναφοράς.
Με αυτές τις σκέψεις διατυπώνουν την άποψη ότι θα πρέπει να επιστρέψουμε προοπτικά στη συγκρότηση ενός ανεξάρτητου Δήμου Ν. Αλικαρνασσού, που θα μπορούσε να αναδείξει και να διαχειριστεί όλες αυτές τις προκλήσεις του παρόντος και του μέλλοντος.
Ανεξάρτητο Δήμο ζητούν κάτοικοι του Τυμπακίου
Την ίδια ώρα, κάτοικοι του Τυμπακίου επιμένουν στην επανίδρυση του δικού τους, ξεχωριστού Δήμου. Όπως υποστηρίζουν, η εφαρμογή του προγράμματος «Καλλικράτης» επέφερε ριζικές αλλαγές στον αυτοδιοικητικό χάρτη της χώρας, με στόχο τη δημιουργία ισχυρότερων διοικητικών μονάδων.
Ωστόσο, στην περίπτωση του Τυμπακίου -σύμφωνα με την Επιτροπή Αγώνα για την Επανίδρυση του Ιστορικού και Μαρτυρικού Δήμου Τυμπακίου- η συνένωση με τον Δήμο Φαιστού δημιούργησε μια οντότητα που, λόγω γεωγραφικής έκτασης και πληθυσμιακής δυναμικής, δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στις σύνθετες ανάγκες της περιοχής.
Την ίδια στιγμή -όπως υποστηρίζουν- το Τυμπάκι αποτελεί έναν τόπο με βαθύ ιστορικό αποτύπωμα, έχοντας ανακηρυχθεί Μαρτυρική Πόλη (Π.Δ. 11/2018), ως ελάχιστο φόρο τιμής για τις θηριωδίες των ναζιστικών στρατευμάτων κατοχής και την ολοσχερή ισοπέδωσή του.
Παράλληλα, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους οικονομικούς πνεύμονες της Κρήτης. Η περιοχή πρωταγωνιστεί στον πρωτογενή τομέα με τις δυναμικές θερμοκηπιακές καλλιέργειες (κηπευτικά), τροφοδοτώντας τις αγορές της Ελλάδας και του εξωτερικού, ενώ διαθέτει ένα αναπτυσσόμενο νότιο παραλιακό μέτωπο (Κόκκινος Πύργος κ.ά.) με τεράστιες προοπτικές τουριστικής ανάπτυξης.
Σύμφωνα με τα στοιχεία των τελευταίων απογραφών, η Δημοτική Ενότητα Τυμπακίου διατηρεί έναν σταθερό και ενεργό πληθυσμό (άνω των 10.000 κατοίκων), ο οποίος πολλαπλασιάζεται κατά τους θερινούς μήνες και τις περιόδους αιχμής της αγροτικής παραγωγής.
Η γεωγραφική θέση του Τυμπακίου, σε συνδυασμό με την απόστασή του από το διοικητικό κέντρο του σημερινού Δήμου, καθιστά τη διαχείριση της καθημερινότητας, των υποδομών και των αναπτυξιακών προγραμμάτων εξαιρετικά δυσχερή. Η αυτοδιοικητική αυτοτέλεια του Τυμπακίου θα επιτρέψει τον ορθότερο σχεδιασμό για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων, την ενίσχυση των αγροτικών υποδομών και την αναβάθμιση του παραλιακού μετώπου.