Τα καθημερινά βασανιστήρια και η ταλαιπωρία από το χάος των προβλημάτων που δε λύνονται, δίνουν τη θέση τους στις λέξεις «επικός πολιτικός εμπαιγμός» για όποιον στρέψει το βλέμμα του στις δυτικές συνοικίες, όπου οι κάτοικοι και οι επαγγελματίες ζουν με τον πιο μαρτυρικό τρόπο τη μακροχρόνια εγκατάλειψη της Πολιτείας που έχει αποδείξει πανηγυρικά την αναξιοπιστία της με την εκκωφαντική απουσία της.
Κάτοικοι και επαγγελματίες της περιοχής λυγίζουν από την πίεση των άλυτων προβλημάτων και ζητούν οι αρμόδιες υπηρεσίες να ανταποκριθούν στις αυτονόητες υποχρεώσεις τους για τη θωράκιση της περιοχής.
Ανάμεσα στις αγωνίες με τις οποίες αναμετριέται η τοπική κοινωνία της περιοχής είναι και ο καθαρισμός του ποταμού και ο ψεκασμός για να υπάρξει η στοιχειώδης προστασία, καθώς αυξάνονται τα κρούσματα από τον ιό του Δυτικού Νείλου που είναι το τελευταίο πράμα στο οποίο θέλουν να αναμετρηθούν.
Την ίδια στιγμή, ζητούν να υπάρξει μια στοιχειώδης μέριμνα για τα κρίσιμα ανοικτά ζητήματα της έλλειψης υποδομών που έχουν ως αφετηρία την έλλειψη σχεδίου πόλης που επίσης έχει βαλτώσει και κανείς δεν έχει ξεκαθαρίσει μέχρι πότε θα συνεχίζεται αυτό το καθημερινό μαρτύριο.
Κάτοικοι και επαγγελματίες της περιοχής βλέπουν να περνά ένα ακόμα καλοκαίρι χωρίς να γίνει κανένα ουσιαστικό έργο στην περιοχή τους και ξέρουν πολύ καλά τι θα συμβεί με το άνοιγμα των σχολείων. Το πρώτο σχολικό κουδούνι είναι «καμπανάκι», καθώς σηματοδοτεί νέους γύρους κυκλοφοριακών εμφραγμάτων στην περιοχή, σχηματίζοντας τεράστιες ουρές αυτοκινήτων και γονέων που μεταφέρουν τα παιδιά τους στο σχολείο.
Κυκλοφοριακά αδιέξοδα
Το γεγονός ότι η αστική συγκοινωνία δεν καλύπτει τις ανάγκες της περιοχής αναγκάζει τους κατοίκους και τους επαγγελματίες να χρησιμοποιούν το αυτοκίνητο τους και να κλιμακώνεται το ήδη οξύ κυκλοφοριακό πρόβλημα που είναι ένα από τα κορυφαία ζητήματα που υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής της ευρύτερης περιοχής, στην οποία ζουν και δραστηριοποιούνται επαγγελματικά περισσότεροι από 10.000 άνθρωποι.
Στην περιοχή επικρατεί δυσφορία και αγανάκτηση, καθώς αυτό το οποίο βλέπουν όσοι ζουν και δραστηριοποιούνται επαγγελματικά στην περιοχή είναι ότι τα προβλήματά τους είναι βαλτωμένα και, παρά τις κατά καιρούς υποσχέσεις και πολιτικές δεσμεύσεις, δεν επιλύονται.
Μάλιστα, δεν διέλαθε την προσοχή τους το γεγονός ότι, ενώ προχωρά η χρηματοδότηση του κόμβου της 62 Μαρτύρων στην περιοχή του Άη Γιάννη Χωστού, ο προβλεπόμενος κόμβος δεν προχωρά. Όπως υποστηρίζουν, το γεγονός ότι δεν γίνονται σημαντικά έργα για την κυκλοφοριακή ανακούφιση της , αλλά ούτε και συντήρηση των αστικών υποδομών, έχουν σαν αποτέλεσμα η κατάσταση καθημερινά να χειροτερεύει, καθώς υπάρχει μια επιδείνωση της κατάστασης του οδικού δικτύου που εμφανίζει συνεχώς νέα προβλήματα.
Σε αυτό θα πρέπει να προστεθούν τα ανύπαρκτα πεζοδρόμια, ο ελλιπής φωτισμός και η απουσία βασικών υποδομών που επιδεινώνουν την καθημερινότητα των πολιτών.
Οι κάτοικοι δεν κρύβουν τη δυσφορία τους, αφού, όπως εκτιμούν, υπάρχει μια σταθερή επιλογή για την αναβάθμιση αποκλειστικά του κέντρου της πόλης, και η δική τους περιοχή, παρά το γεγονός ότι αριθμεί δεκάδες προβλήματα που ταλαιπωρούν εκατοντάδες κατοίκους και επαγγελματίες, παραμένει στα αζήτητα.
Τι θα γίνει με τον νέο ΒΟΑΚ;
Το βέβαιο είναι ότι η κοινωνία δεν μπορεί να δείξει καμία άλλη ανοχή σε αυτό το εκρηκτικό μείγμα των προβλημάτων που αντιμετωπίζει, ούτε να μετρά άλλα χρόνια δίσεκτα για να αντιμετωπιστούν τα αδιέξοδα που χρόνια τώρα έχουν χτιστεί στη διαχρονική απραξία των Δημοτικών Αρχών και της Πολιτείας συνολικότερα.
Η κατασκευή του νέου ΒΟΑΚ είναι αδιανόητο να προχωρήσει χωρίς μια σειρά έργων συνοδών παράπλευρων δικτύων και υποδομών, αλλά και μιας ολοκληρωμένης αντιμετώπισης τμημάτων της πόλης, όπως οι δυτικές συνοικίες, που χρόνια τώρα έχουν εγκαταλειφθεί, όπως τονίζουν οι κάτοικοι της περιοχής.
Παράλληλα, υποστηρίζουν ότι ο ΒΟΑΚ προσκρούει και επηρεάζει με τη μορφή ντόμινο το εκρηκτικό μείγμα των προβλημάτων της μεγάλης πολεοδομικής ενότητας του Γιόφυρου, του Εσταυρωμένου, του Ξηροπόταμου, της Φοινικιάς και των Μαλάδων, όπου όσοι ζουν και δραστηριοποιούνται επαγγελματικά αναμετριούνται με θηριώδη προβλήματα που απλώς μετατίθενται για το μέλλον.
Καμβάς των προβλημάτων αυτών είναι η απουσία πολεοδομικής μελέτης που διαιωνίζεται από τις καθυστερήσεις στις οριοθετήσεις ρεμάτων ποταμών που συνθέτουν ένα φαύλο κύκλο μιας παρακμής που πρέπει να πάρει τέλος.
Οι κάτοικοι των δυτικών συνοικιών διεκδικούν τα αυτονόητα, αφού εκτός από τις αβίωτες καταστάσεις που ζουν από τη δραματική έλλειψη υποδομών η προβληματική κυκλοφοριακή πρόσβαση χτίζει συνθήκες επικινδυνότητας στην προσπάθεια τους να προσεγγίσουν τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, για να πάνε τα παιδιά τους στο σχολείο…
Όπως μάλιστα ξεκαθαρίζουν, ο Δήμος οφείλει να ασκήσει αφόρητη πίεση, πατώντας στην ανάγκη να συνεχίσει η ανάπτυξη των εργοταξίων του ΒΟΑΚ για να δρομολογηθούν λύσεις άμεσες και μακροπρόθεσμες στο πλαίσιο ενός στρατηγικού σχεδιασμού που θα πρέπει επιτέλους να αναπτυχθεί για να μπορέσει όλη η περιοχή των δυτικών συνοικιών να «ανασάνει» κυκλοφοριακά και, παράλληλα, να αποφορτίσει από τις εκρηκτικές πολεοδομικές πιέσεις που δέχεται.
Μενέλαος Καρακωνσταντάκης: «Δύο λέξεις περιγράφουν αυτό που ζούμε καθημερινά: “Ατέλειωτη ταλαιπωρία”»
Ο πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Άη Γιάννη Χωστού, Μενέλαος Καρακωνσταντάκης, σημειώνει ότι «εδώ και χρόνια οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής του Άη Γιάννη Χωστού είμαστε αντιμέτωποι με τα ίδια προβλήματα. Οπότε είναι νομοτελειακό αυτό που θα γίνει στις 11 του Σεπτέμβρη που θα αρχίσουν τα σχολεία.
Η κυκλοφοριακή συμφόρηση θα απογειωθεί και όσο περνούν οι μέρες και θα χειροτερεύουν οι καιρικές συνθήκες τα άλυτα προβλήματα θα εντείνουν τις δυσκολίες των κατοίκων και των επαγγελματιών σε κάθε βήμα τους. Δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα στην περιοχή μας. Στο δρόμο του Άη Γιάννη Χωστού, οι εργασίες που έπρεπε να προχωράνε είναι βαλτωμένες, όπως αντίστοιχα και στην Ευαρέστου, ούτε καν μέσα στην περιοχή που είναι το Δημοτικό Σχολείο.
Στη μεταλλική γέφυρα, το ασφαλτικό υλικό έχει καταστραφεί και υπάρχουν λακκούβες, ο δρόμος της Ευαρέστου, της Φοινικιάς και της οδού Μ. Κατράκη είναι απαράδεκτοι και υπάρχουν σοβαρά προβλήματα με τα οποία κανείς δεν ασχολείται και, βέβαια, μιλώντας ειδικά για τη συγκεκριμένη περιοχή, είναι νομοτελειακό να δούμε για μια ακόμα φορά, με την πρώτη βροχή, πλημμύρες που μοιραία θα προκαλέσουν την οργή και την αγανάκτηση των καταστηματαρχών.
Είχαμε συζητήσει με την προηγούμενη αντιδημαρχία Τεχνικών Έργων να τοποθετηθεί ένα φανάρι στη στοά της εθνικής που είναι είσοδος-έξοδος της περιοχής, ώστε να ρυθμιστεί με ένα τρόπο η κυκλοφορία, ώστε τουλάχιστον τα πρωινά, που γίνεται η μεγάλη συμφόρηση, να δίδεται η δυνατότητα κυκλοφορίας και στα δύο ρεύματα κίνησης των οχημάτων, ώστε να μην γίνεται αυτός ο πανικός και ο διαπληκτισμός ανάμεσα στους πολίτες που αγανακτούν.
Ούτε αυτό το έργο δεν έχει προχωρήσει. Όπως αντίστοιχα δεν έχει γίνει τίποτα με τα όμβρια ύδατα, παρά το γεγονός ότι είμαστε δίπλα στο ποτάμι». Ο κ. Καρακωνσταντάκης τονίζει ότι κρίσιμο ζήτημα για την περιοχή είναι ο καθαρισμός του ποταμού για τον οποίο δεν υπάρχει καμία ενημέρωση.
Ωστόσο, το γεγονός ότι αυξάνονται συνεχώς τα κρούσματα του ιού του Δυτικού Νείλου έχει ανησυχήσει τους κατοίκους της περιοχής και γι’ αυτό τον λόγο οι κάτοικοι θα ζητήσουν και επίσημα να γίνει ψεκασμός κουνουπιών, διότι ζουν δίπλα σε ένα ποτάμι που έχει στάσιμα νερά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Χρόνια τώρα στο… περίμενε για το σκέπαστρο του σχολείου
Ο πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Άη Γιάννη Χωστού, Μενέλαος Καρακωνσταντάκης, τονίζει ότι απλά πράγματα, όπως αυτό που αφορά το σκέπαστρο του Δημοτικού Σχολείου, εκκρεμεί εδώ και πάνω από πέντε χρόνια. Όπως σημειώνει, το σκέπαστρο του σχολείου είχε αφαιρεθεί επειδή κατέρρευσε, αλλά δεν αντικαταστάθηκε ποτέ, παρά τις υποσχέσεις που δόθηκαν.
Όμως, αυτό το σκέπαστρο είναι πολύ σημαντικό για τα παιδιά του σχολείου, διότι το καλοκαίρι δεν έχουν σκιά και το χειμώνα δεν μπορούν να προαυλιστούν, με αποτέλεσμα να είναι εγκλωβισμένα στους διαδρόμους του σχολείου.
Ο ίδιος σημειώνει ότι ζούμε σε μια περιοχή που έχει ένα βαλτωμένο σχέδιο πόλης και δεν ορίζονται σημεία πρασίνου και αθλητικών δραστηριοτήτων, με αποτέλεσμα τα ατυχήματα να είναι συχνά. Βλέπουμε παιδιά με πατίνια και με ποδήλατα να κυκλοφορούν ανάποδα, διότι δεν έχουν ακόμα την κυκλοφοριακή παιδεία, επειδή είναι μικρά σε ηλικία και ανησυχούν οι γονείς και όλοι μας για το πώς θα σταθούμε απέναντι σε αυτή την απαράδεκτη κατάσταση.