Την ίδια ώρα που όλοι αντιλαμβάνονται το γεγονός ότι ο πρωταγωνιστής της λύσης στο ζήτημα της υδροδότησης της ευρύτερης περιοχής του Ηρακλείου είναι ο Αλμυρός ποταμός, εξακολουθεί να μην προχωρά η συζήτηση με ένα διεξοδικό τρόπο, αφού δεν μπαίνει στο κάδρο η αξιοποίηση του υπάρχοντος φράγματος, που είναι προϋπόθεση τής έστω και μερικής εκμετάλλευσης του Αλμυρού.
Αυτό τονίζει με δηλώσεις του στην «Π» ο γνωστός υδρογεωλόγος, Θανάσης Μαραμαθάς, ο οποίος τονίζει με νόημα ότι είναι αδιανόητο το γεγονός ότι, ενώ όλοι βλέπουν ότι ο Αλμυρός έχει κεντροβαρή ρόλο στο κρίσιμο διακύβευμα της υδροδότησης του βόρειου παραλιακού μετώπου του Ηρακλείου, η προσέγγιση γίνεται με λάθος τρόπο…
Μάλιστα, ο κ. Μαραμαθάς αποκαλύπτει πως στη συγκριτική μελέτη της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Κρήτης, δεν έχει περιληφθεί η μελέτη του για τον Αλμυρό ποταμό, παρά το γεγονός ότι -όπως εξηγεί- δεν ήταν μόνο δική του, αλλά και της Σχολής Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Ειδικότερα, όπως χαρακτηριστικά περιγράφει ο κ. Μαραμαθάς, «στη συγκριτική μελέτη της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Κρήτης, θα πρέπει απαραιτήτως, προκειμένου να πετύχει η εκμετάλλευση του Αλμυρού, να διευκρινιστούν κάποια πράγματα.
Κατ’ αρχάς, στην συγκριτική αξιολόγηση, δεν συμπεριελήφθη η δική μου μελέτη για τον Αλμυρό, που δεν ήταν μόνο δική μου, αλλά και της Σχολής Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Να διευκρινίσω εδώ ότι το 2003, όταν τελείωσε η έρευνά μας στη Σχολή για τον Αλμυρό, η πρόταση στην οποία καταλήξαμε, κατέβηκε και παρουσιάστηκε με τον πιο επίσημο τρόπο στους αρμόδιους, από τον τότε πρόεδρο της Σχολής, αείμνηστο καθηγητή Μαρίνο Κουρή, τον καθηγητή του τομέα 2 της σχολής, κ. Ζαχαρία Μαρούλη, και εμένα. Ήταν, επομένως, από το 2003 ευρέως γνωστή.
Άλλωστε, είχε επανακατατεθεί και αργότερα σε αρμόδιους -για το θέμα- φορείς. Τελευταία, είχε κατατεθεί το 2017, αλλά και το 2018 στη ΔΕΥΑΗ. Τότε, το 2003, η πρόταση δεν εξετάστηκε, γιατί είχε ήδη παρθεί απόφαση για κατασκευή του φράγματος Αποσελέμη.
Για τη μη συμπερίληψη της συγκεκριμένης πρότασης στη συγκριτική μελέτη της Αποκεντρωμένης Διοίκησης έκανα ένσταση, η οποία όμως ή δεν εξετάστηκε, ή αν εξετάστηκε, δεν μου εστάλη ποτέ το αποτέλεσμά της και το σκεπτικό του. Εν πάση περιπτώσει, “ο γέγονεν γέγονεν”, και δεν θα τα ανέφερα αυτά αν δεν υπήρχε λόγος ουσίας.
Για την επιτυχία τής έστω και μερικής εκμετάλλευσης του Αλμυρού, θα πρέπει υποχρεωτικά να χρησιμοποιηθεί το υπάρχον φράγμα, ώστε να διατηρηθεί η στάθμη εξόδου του νερού του στα 10m, αλλιώς αν βασιστούμε μόνον στο νερό που βγάζει από μόνη της η ίδια η πηγή, όπως περιγράφεται στην πρόταση που προκρίθηκε τότε σε εκείνη την μελέτη, το εγχείρημα δεν θα πετύχει. Ο λόγος είναι ότι η πηγή δεν δίνει πάντα από μόνη της γλυκό νερό. Στα ξερά χρόνια που το έχουμε και περισσότερο ανάγκη, δίνει ελάχιστο ή και καθόλου.
Συμπερασματικά, θα πρέπει υποχρεωτικά να χρησιμοποιηθεί το υπάρχον φράγμα, αφού πρώτα γίνουν οι κατάλληλες μικρού κόστους επεμβάσεις, για να μπορεί να υποστηρίζει την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη, βάσει των χαρακτηριστικών του, άνοδο στάθμης, δηλαδή τα 10 m, ώστε να επιμηκυνθεί ο χρόνος που η πηγή δίνει γλυκό νερό και επιπλέον, να δίνει γλυκό νερό ακόμη και στα ξερά χρόνια».