Σε μία απίστευτη δημόσια καταγγελία προχώρησε μία γυναίκα η οποία περιέγραψε τα όσα έζησε με τον σύζυγό της, όταν εκείνος – όντως ασθενής – οδηγήθηκε στη φυλακή για ένα πρόστιμο, προ δεκαετίας, του ΚΟΚ.
Η ίδια, με ανάρτησή της, επισημαίνει τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν καθώς ο ασθενής είναι αιμοκαθαρόμενος τονίζοντας πως «φοβήθηκε πραγματικά ότι μπορεί να χαθεί η υγεία του ανθρώπου μου».
Μάλιστα, περιγράφει καρέ – καρέ όλα όσα έζησαν από τη στιγμή της αιφνίδιας σύλληψής του μέχρι και την αποφυλάκισή του, μετά που πλήρωσα το χρέος.
Αναλυτικά η ανάρτησή της:
Aιμοκαθαρόμενος κατέληξε στις φυλακές Αλικαρνασσού για πρόστιμο ΚΟΚ, παράπτωμα που είχε διαπράξει προ δεκαετίας.
Ονομάζομαι Ανιώ και τα στοιχεία μου είναι διαθέσιμα εφόσον χρειαστεί. Γράφω αυτή τη μαρτυρία ως ο άνθρωπος που στάθηκε δίπλα στον κρατούμενο και σύζυγό μου Μανόλης από την πρώτη στιγμή στα πολύ σοβαρά γεγονότα που συνέβησαν τις τρείς προηγούμενες ημέρες. Δεν περιγράφω μία «υπόθεση», περιγράφω τις ώρες που φοβήθηκα πραγματικά ότι μπορεί να χαθεί η υγεία του ανθρώπου μου, επειδή οι ανάγκες του ως βαριά ασθενής δεν αντιμετωπίστηκαν ως επείγουσες από το δικαστικό σύστημα που αποφάσισε να δείξει το σκληρότερο του πρόσωπο στέλνοντας ένα αιμοκαθαρόμενο άνθρωπο- πρώτο στην λίστα μεταμοσχεύσεων, στα κρατητήρια και έπειτα στις φυλακές Αλικαρνασσού για ένα παράπτωμα του Κ.Ο.Κ. ( κώδικα οδικής κυκλοφορίας) που είχε διαπραχθεί προ δεκαετίας και είχε ήδη εκδικαστεί. Στο οποίο είχε ασκήσει έφεση από την οποία είχε την απόφαση των οχτώ μηνών με αναστολή.
Η απόφαση αυτή εκδικάστηκε ξανά χωρίς εκείνος ή ο δικηγόρος του να έχουν λάβει καμία κλήτευση και να δικαστεί ερήμην σ ένα δικαστήριο που η απόφαση του ήταν να μετατρέψει την 8/μηνη αναστολή σε εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης, απόφαση η οποία δεν του γνωστοποιήθηκε ποτέ, για του δοθεί το δικαίωμα να κινήσει τις απαραίτητες διαδικασίες εξόφλησης του ποσού που είχε οριστεί από δικαστήριο. Αυτό είχε σαν συνέπεια να εκδοθεί ένταλμα εις βάρος του.
Η στιγμή της σύλληψης
Το απόγευμα της Τρίτης 25/02 και ενώ βρισκόμασταν μαζί στο κέντρο του Ηρακλείου, δύο μηχανές σταμάτησαν δίπλα μας και ζήτησαν τις ταυτότητες μας για έναν τυπικό έλεγχο. Εκεί μας γνωστοποιήθηκε, για πρώτη φορά, πως έχει εκδοθεί σήμα για προσαγωγή του Μάνου και οδηγήθηκε συνοδευόμενος στην Αστυνομική διεύθυνση Ηρακλείου όπου ακολουθήθηκε η διαδικασία του αυτοφώρου .
Το πρώτο βράδυ η επικοινωνία ήταν δύσκολη και πληροφορήθηκα ότι τον έβαλαν μόνο του σ ένα κελί χωρίς κουβέρτα. Μου περιγράφηκαν συνθήκες που δεν ταιριάζουν σε άνθρωπο, πόσο μάλλον σε ασθενή. Κακή υγιεινή και αναφορά για κοριούς. Από εκείνη τη στιγμή το πρώτο που σκέφτηκα ήταν το αυτονόητο «αν αρρωστήσει, αν κολλήσει, τι γίνεται; Αυτόματα χάνει κάθε ελπίδα για λήψη μοσχεύματος και η κατάσταση της υγείας χαρακτηρίζεται αβέβαιη.»
Το αίτημα για αποφυλάκιση και η… αιμοκάθαρση
Το πρωί της Τετάρτης 26/02, περάσαμε από εισαγγελέα και καταθέσαμε αίτημα για να αποφυλακιστεί μέχρι την εκδίκαση λόγω χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας σε επίπεδο αιμοκάθαρσης. Επικαλεστήκαμε το άρθρο 556 του Ποινικού κώδικα.
Ο Μανος κάνει αιμοκάθαρση τρεις φορές την εβδομάδα (Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή, 5 ώρες κάθε φορά).
Ξέρουμε όλοι ότι η αιμοκάθαρση δεν είναι «μια θεραπεία που μπορείς να την αφήσεις». Αν χαθεί συνεδρία, τα πράγματα μπορούν να εξελιχθούν πολύ γρήγορα και πολύ άσχημα. Παράλληλα βρίσκεται σε υψηλή θέση στη λίστα μεταμόσχευσης και έχει ήδη κληθεί δύο φορές πρόσφατα (Νοέμβριο και Δεκέμβριο του ’25).
Ζούμε, κυριολεκτικά, με ένα τηλέφωνο στο χέρι: Αν κληθεί για μόσχευμα πρέπει να είναι στο νοσοκομείο στην Αθήνα μέσα σε λίγες ώρες.
Αν δεν απαντήσει σε αλλεπάλληλες κλήσεις, μπορεί να χαθεί η ευκαιρία που περιμένει εδώ και εφτά χρόνια.
Το αίτημα μας όμως απορρίφθηκε. Στη συνέχεια στο μονομελές πλημμελειοδικείο ζητήσαμε δοσοποίηση ώστε να πληρωθεί το ποσό σε δόσεις.
Μας ζήτησαν να πληρώσουμε εφάπαξ το χρέος
Εξηγήσαμε αναλυτικά την κατάσταση υγείας και την οικονομική αδυναμία λόγω των εξόδων που συνεπάγεται η ανάγκη για άμεση μεταμόσχευση. Παρ’ όλα αυτά, το αίτημα απορρίφθηκε και μας ζητήθηκε εφάπαξ η καταβολή τωv 2.600€.
Ο Μάνος είναι άνεργος γιατί η ασθένεια και οι αιμοκαθάρσεις δεν αφήνουν περιθώρια για σταθερή εργασία.
Το λέω καθαρά: εκείνες τις ώρες ένιωσα πανικό και αδιέξοδο. Έπρεπε να βρεθούv «τώρα» χρήματα που ένας άνεργος, βαριά ασθενής άνθρωπος δεν μπορεί να έχει. Και ταυτόχρονα έπρεπε να διασφαλιστεί ότι θα κάνει τις αιμοκαθάρσεις του και δεν θα εκτεθεί σε λοιμώξεις.
Εγώ, ως μάρτυρας υπεράσπισης, προσπάθησα να δώσω μια πρακτική λύση και ζήτησα από την έδρα να δεσμευτώ προσωπικά για τις δόσεις ως ιδιοκτήτρια επιχείρησης, ώστε να μην χαθεί χρόνος και να μην παραταθεί ο εγκλεισμός ενός ανθρώπου που εξαρτάται από θεραπεία για να ζήσει.
Το αίτημα απορρίφθηκε και πάλι. Εξήγησα ότι έχουμε ήδη κληθεί δύο φορές για μεταμόσχευση και πρέπει να είμαστε οικονομικά συνεπείς και προσεκτικοί, να δεσμευτούμε σε κάτι που πραγματικά μπορούμε να τηρήσουμε. Ούτε αυτό έγινε δεκτό.
Η άρνηση για τηλεφωνική επικοινωνία
Μετά την απόφαση, εγώ μαζί με τον δικηγόρο, προσπαθήσαμε να μιλήσουμε τηλεφωνικά με τον κρατούμενο για να του ανακοινώσουμε τι αποφασίστηκε και να αποφασίσει ο ίδιος πώς θέλει να κινηθούμε.
Μας αρνήθηκαν την τηλεφωνική επικοινωνία και μας υποχρέωσαν να πάμε από κοντά. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι ο χρόνος, μας γλιστράει από τα χέρια: κάθε ώρα που περνούσε έκανε δυσκολότερο να προλάβουμε διαδικασίες και ωράρια, ενώ ο άνθρωπός μας ήταν έγκλειστος χωρίς να μπορεί να συνεννοηθεί, να ρωτήσει, να αποφασίσει.
Την ίδια ημέρα, και αφού μετήχθη για τακτική αιμοκάθαρση στην νεφρολογική κλινική του ΠΑΓΝΗ, κατά τη μεταφορά του πίσω στην Αστυνομική Διεύθυνση, οι συνοδοί ενημερώθηκαν για τις δυσκολίες που μπορεί να έχει ένας αιμοκαθαιρόμενος μετά τη θεραπεία. Επιπλέον είχαν στα χέρια τους επίσημο έγγραφο του θεράποντος ιατρού, που ανέφερε ρητά ότι ο ασθενής πρέπει να έχει άμεση πρόσβαση στο τηλέφωνό του λόγω διαδικασίας μεταμόσχευσης. Παρ’ όλα αυτά, κατά τη δική μου γνώση και εμπειρία από την εξέλιξη των γεγονότων, η οδηγία αυτή δεν εφαρμόστηκε. Το κινητό του παρέμεινε κλειστό και μη διαθέσιμο στο κρίσιμο διάστημα. Για εμάς αυτό δεν είναι «λεπτομέρεια».
Είναι ο πυρήνας του κινδύνου: ένας άνθρωπος που περιμένει μόσχευμα δεν μπορεί να είναι “εκτός επικοινωνίας”.
Το βράδυ της Τετάρτης κρατήθηκε μαζί με αρκετούς άλλους κρατούμενους. Για έναν αιμοκαθαιρόμενο, μετά από θεραπεία, αυτό σημαίνει αυξημένο λοιμωξιολογικό κίνδυνο που του στερεί το δικαιώματα του για μεταμόσχευση.
Από τα κρατητήρια στις… φυλακές και στην αποφυλάκιση
Το πρωί της Πέμπτης 27/02 στις 09:00 είχε ήδη μεταφερθεί στις φυλακές Αλικαρνασσού χωρίς να έχει ενημερωθεί ο δικηγόρος του. Στις φυλακές, ευτυχώς, οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι έδειξαν ανθρώπινη ευαισθησία και δεν τον έβαλαν σε κελί μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση.
Παράλληλα ο δικηγόρος του κατέθετε αίτημα για κοινωφελή εργασία. Όμως τα χρονικά περιθώρια ήταν ασφυκτικά. Δεν προλαβαίναμε να εκδικαστεί η κοινωφελής εργασία και να φύγει την ίδια μέρα. Αναγκαστήκαμε να ακυρώσουμε την εκδίκαση και να καταβάλουμε το ποσό για να μην χρειαστεί να διανυκτερεύσει εντός της φυλακής. Ξεκινήσαμε τη διαδικασία καταβολής των χρημάτων στις 12:00 και μετά από συνεχείς προσπάθειες και εξηγήσεις προς τους αρμόδιους υπαλλήλους, ολοκληρώθηκε οριακά και αποφυλακίστηκε στις 14:00, την ώρα που έκλεινε η γραμματεία. Αν δεν είχε ολοκληρωθεί έως τότε, θα διανυκτέρευε με αυξημένους κινδύνους μέχρι την Παρασκευή (στην καλύτερη περίπτωση) ή μέχρι τη Δευτέρα.
Καταθέτω αυτή τη μαρτυρία γιατί δεν μπορώ να δεχτώ ότι, σε ένα κράτος δικαίου, ένας βαριά ασθενής άνθρωπος μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν να μην υπάρχει το ιατρικό του ρίσκο.
Οι συνθήκες κράτησης, η άρνηση επικοινωνίας, η μη εφαρμογή ιατρικής οδηγίας για πρόσβαση στο τηλέφωνο και η απαίτηση άμεσης καταβολής 2.600€ από άνεργο αιμοκαθαιρόμενο δημιούργησαν, κατά την κρίση μου, πραγματική και άμεση έκθεση σε κίνδυνο για τη ζωή και την υγεία του.
Εδώ θέλω να ευχαριστήσω όσους φέρθηκαν ανθρώπινα στον σύντροφο μου την ώρα που βρισκόταν σε μια ευάλωτη συνθήκη, τον κόσμο που κινητοποιήθηκε για να συγκεντρωθεί το ποσό καθώς και τους γιατρούς της νεφρολογικής κλινικής του ΠΑΓΝΗ που μάταια προσπάθησαν να εξηγήσουν την σοβαρότητα της κατάστασης και την αυξημένη πιθανότητα κινδύνου σοβαρών επιπλοκών στην υγεία του.
Εύχομαι καμία οικογένεια να μην ζήσει την αγωνία που ζήσαμε αυτές τις τρεις μέρες και αυτά τα γεγονότα να ευαισθητοποιήσουν τους αρμόδιους φορείς ώστε κανένας κρατούμενος να μην βρεθεί σε κίνδυνο θανάτου η ασθένειας σε συνθήκη κράτησης.