Μετά το «βραβείο» της πιο βρώμικης πόλης, το Ηράκλειο κινδυνεύει να αποκτήσει ένα ακόμα, αυτό της… πιο επικίνδυνης πόλης να κυκλοφορήσεις, λόγω της εκτεταμένης καταστροφής του οδοστρώματος και των πεζοδρομήσεων, για τις οποίες διατέθηκαν τεράστια χρηματικά ποσά.
Τα ατυχήματα των επισκεπτών αλλά και των δημοτών, λόγω της κακής κατάστασης των δρόμων και των πεζόδρομων, διαδέχονται το ένα το άλλο, με αποτέλεσμα να αγανακτεί η κοινωνία και να απορεί γιατί δεν υπάρχει ακόμα εισαγγελική παρέμβαση, όπως προκύπτει και από τις αλλεπάλληλες αναρτήσεις πολιτών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Την ίδια ώρα που η Δημοτική Αρχή εμφανίζει την τουριστική προβολή και ανάδειξη της πόλης ως θελκτικό κέντρο προορισμού, αποδεικνύει στην πράξη ότι αδυνατεί να διαχειριστεί την καθημερινότητα των πολιτών, που συνεχώς υποβαθμίζεται και γιγαντώνεται το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στα όσα είχε δεσμευτεί ότι θα υλοποιήσει, σε σχέση με όσα πράττει.
Σε όλους τους πεζόδρομους του Ηρακλείου, η κατάσταση είναι παρακμιακή από τους θρυμματισμένους κυβόλιθους, τις διαλυμένες σχάρες, ενώ στους δρόμους οι λακκούβες, η διαλυμένη άσφαλτος, τα διαλυμένα πεζοδρόμια και το κακοσυντηρημένο πράσινο, διαμορφώνουν μια κατάσταση εκτεταμένης υποβάθμισης που συνεχώς επιδεινώνεται.
Αυτό που συνιστά πραγματική πρόκληση, είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχει κανένα σχέδιο διαχείρισης σε σχέση με τη συντήρηση των έργων, για τα οποία δαπανήθηκαν τεράστια ποσά, με αποτέλεσμα να καταστρέφονται.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο άξονας της Δικαιοσύνης και οι συνδετήριες οδοί που έχουν υποστεί φθορές, με αποτέλεσμα να καταγράφονται ατυχήματα και είναι πραγματικά απορίας άξιο το γεγονός ότι η πόλη δεν μπορεί να κεφαλαιοποιήσει με προοπτική την αξία ενός έργου, για το οποίο διατέθηκαν τόσα εκατομμύρια, αφού στην πράξη απαξιώνεται από τις πτώσεις και τους μικροτραυματισμούς των πολιτών.
Χαρακτηριστικό είναι επίσης το γεγονός ότι σε όποια σημεία διαλύεται η πλακόστρωση, δεν αντικαθίσταται, αλλά καλύπτεται με τσιμέντο, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια ιδιότυπη σκακιέρα ανάμεσα στις πλάκες και την επικάλυψη με το τσιμέντο, που ενσαρκώνει όλη την εικόνα απαξίωσης κάθε προσπάθειας αναβάθμισης της πόλης.
Η εγκατάλειψη δεν είναι αποκλειστικό «προνόμιο» του κέντρου, αφού όλο το περιφερειακό τμήμα της πόλης βουλιάζει στην απαξίωση και την υποβάθμιση των δρόμων που είναι γεμάτοι λακκούβες, των κατεστραμμένων πεζοδρομίων και του κακοσυντηρημένου πρασίνου, όσου τουλάχιστον έχει απομείνει και προσπαθεί να υπάρχει ανάμεσα στα αλλεργιογόνα φυτά και τα χόρτα που απλώνονται ανενόχλητα.
Θλιβερή παράμετρος, η απαράδεκτη κατάσταση του οδοφωτισμού που δεν ανακόπτεται, με αποτέλεσμα -ειδικά τις βραδινές ώρες- ηλικιωμένοι άνθρωποι να μην μπορούν να κυκλοφορήσουν στον δρόμο, από τον φόβο μήπως σκοντάψουν και πέσουν.